சென்னை ரோட்டுல எப்பவுமே "இது என் இடம்", "அந்தக் காரு என் பக்கமா வச்சுக்கோங்க"ன்னு ஒரு உரிமை உணர்வு இருக்குறது போல, அமெரிக்காவில் கூட சில செல்வந்தர்களுக்கு அதே மாதிரி ஹோபி இருக்கும்னு நம்ம யாருக்குமே தெரியாது. ஆனா, அந்த மாதிரி ஒரு நாள், ஸ்கூட்டர் ஹோர்டிங் பண்ணிக்கிட்டு, பக்கத்தில் வைன் குடிக்குற செல்வந்தர்களுக்கு எளிமையானவங்க கொடுத்த குறும்பு பழி தான் இங்க நம்ம எழுதப்போற கதை!
வீட்டின் வெளிப்புறம் பார்த்தால் சாதாரணமாகத் தான் இருக்கும். ஆனா உள்ள போனீங்கன்னா, ஒவ்வொரு சுவரும் வண்ண ஓவியங்களால் முழுக்க கதை பேசும்! எப்பவுமே பக்கத்து வீட்டு பாட்டி, ரெபெக்கா அம்மா, யாரோவன்னு நினைக்காதீங்க – இவங்க முன்னாடி ஓவிய ஆசிரியர், பின்னாடி "paint with wine" மாதிரி வியாபாரம் ஆரம்பிச்சு, ஓய்வுபெற்று, commission ஓவியம், möbal (furniture) அலங்காரம் எல்லாம் செய்து வந்தாங்க. எங்கள் ஊர்ல எல்லாருக்கும் நல்லா பழகிப்போனவர்.
ஒரு வேளை, சின்ன சின்ன சண்டைகள் – “உங்க வண்டி ரொம்ப சத்தம் பண்ணுது!”ன்னு பேசினதும் உண்டு, ஆனா எல்லாம் சமாதானம் செய்து நல்ல நண்பர்களா மாறிட்டோம். வீட்டின் முன்னாள் வீட்டு உரிமையாளர், “வீட்டுக்குள்ள ஓவியத்துக்கு யாரும் கவலைப்பட வேண்டாம், நீங்க விருப்பம்னா இந்த வீடு உங்களுக்கே வரிசையாகக் கிடைக்கும்”ன்னு வாய்மொழி கொடுத்திருந்தார்.
பக்கத்து வீட்டு சத்தம் என்றாலே நமக்கெல்லாம் பொறுமை சோதிக்கப்படும் விஷயம். வீடுகளில் எல்லோரும் பத்துமணி ஆனதும் தூங்கப் போகும் முயற்சியில் இருக்கும் போது, சிலர் மட்டும் தங்கள் சத்தமிக்க செயல்களால் எல்லோருக்கும் விழிப்புணர்வு கூட்டம் நடத்துவார்கள் போலிருக்கும்! இந்த கதையில், ஒரு ரொம்பவே சத்தமெழுப்பும் பக்கத்து வீட்டாரை ஒழுங்குபடுத்திய நம்ம ஹீரோவின் "பரிசுத்தமான ரிவெஞ்ச்" பற்றி தான் பார்க்கப்போகிறோம்.
நம்ம ஊரில் 'ரூம்மேட்' என்றாலே பலருக்கு சிரிப்பு வரும். சிலருக்கு அது காபி, சாதம், பில்ஸ் எல்லாம் பகிர்ந்து வாழும் இனிமையான அனுபவம்; சிலருக்கு அதே ரூம்மேட் வாழ்க்கை தலை சுத்த வலியை தந்த அனுபவம்! படிப்பதற்காக, வேலைக்காக, இல்லை வெளிநாட்டில் வசிப்பதற்காக ரூம்மேட் வைத்திருக்க நேர்ந்தவர்கள் இதை நன்றாக புரிந்துகொள்வார்கள். இன்று நம்மிடம் ஒரு சுவாரஸ்யமான 'ரூம்மேட் பழிவாங்கும்' கதை உள்ளது – இது அமெரிக்காவில் நடந்தது. ஆனாலும், இந்த கதையில் தமிழ் வாசகர்களுக்கு நிச்சயமாக ஒரு நிழல் தெரியும்!
நம்ம ஊரு நண்பர்கள் கூட்டத்தில் ஒருத்தர் தன்னம்பிக்கையோடு ஜாஸ்தி பேசினா, "அடப்பாவி, அவனை கொஞ்சம் கீழ இறக்கனும்!"ன்னு நம்ம மனசுக்குள்ள ஒரு ஆசை வந்திருக்கும். இந்த மாதிரி ஒரு சின்ன பழிவாங்கும், அத்தனையும் காமெடியா நடந்துச்சு அமெரிக்கா நெவியில். அது தான் இந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யம்!
அந்த காலத்தில், நெவியில் இருந்த ஒரு குழு, படகுல இருந்து திரும்பி வரும்போது, ஒரு விமானப்படை (Air Force) தளத்தில் எரிபொருள் ஊற்ற நிறுத்தினாங்க. காலையில்தான், பசி போட்டு, "சவ் ஹால்" (அட, நம்ம ஊரு மசால் தோசை கடை மாதிரி!)ல காலை உணவு சாப்பிட போனாங்க. அங்க தான் இந்த நகைச்சுவை சம்பவம்!
வணக்கம் நண்பர்களே! வேலைவாசலில் மதியம் சோர்வுடன் காஃபி, டீ, அல்லது 'பப்ள் டீ' வாங்கப் போன அனுபவம் பலருக்கும் இருக்கும். அந்தச் சிறிய சந்தோஷம் கூட சில சமயம் மற்றவர்களின் திடீர் 'கனவு'களால் கெட்டுப்போகும். இந்தக் கதையில் நம் நாயகன், ஒரு திடீர் 'பழி'யை எப்படி எடுத்தார் என்று சொன்னால், உங்களுக்கு நிச்சயம் புன்னகை வரும்.
நாம் எல்லோரும் தெரிந்த விஷயம் – நண்பர்களுடன் விளையாடும்போது ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் ‘என்’ என்ற உரிமை உணர்ச்சி அதிகமாகும். குழந்தை பருவத்தில் உள்ள பசுமை நிலத்தில் விளையாடுவது போல, இப்போது Minecraft போன்ற video game-ல் தான் அந்த சந்தோஷம். ஆனா நண்பர்களோடு விளையாடும் போது, குறைந்தது ஒரு தடவை “நான் செய்யும் விஷயத்தை யாரும் கண்ணோட்டம் விடக்கூடாது!” என மனசு சொல்லும். இந்தக் கதையில் அதிரடி என்னவென்று பார்ப்போம்!
நமக்கெல்லாம் தெரிந்த விஷயம் தான் – புது சீரியல் பார்க்க ஆரம்பிச்சா, அடுத்த நிமிஷமே யாரோ ஒருவர் “அந்த ஹீரோ இறந்துடுவாரே, அதுக்கப்புறம்...” என்று கதையின் முக்கியமான திருப்பத்தை சொல்லிவிடுவார்கள். இதை கேட்டால் நம்ம மனசு சூடாகி, “ஏன் செல்லமே, பாத்து சொல்லலையா?” என்று கேட்கும் பகுதி வரும். இப்படி ஒரு அனுபவம், ஒரு காமிக்ஸ் கடையில் வேலை பார்த்தவருக்கு நேர்ந்தது. ஆனா, அவரோ, அதை சாதாரணமாக விடாமல், ‘கட்டுமுல்லைப் பழிவாங்கிய’ வீரம் காட்டியிருக்கிறார்.
நமக்கு நம்ம சாப்பாடு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதையே யாராவது திருடினா அந்த கோபத்துக்கு அளவே இல்லை. குறிப்பாக அலுவலகத்தில், பசியோட, நம்பிக்கையோட எடுத்துச் செஞ்ச லஞ்ச் எளிதில் யாரோ எடுத்துட்டாங்கன்னா, "ஓடி வந்த பசிக்கு கத்தி காட்டின மாதிரி" தான் இருக்கும்! இப்போ உங்க அலுவலகத்தில் சாப்பாடு திருடும் பைத்தியக்காரர் ஒருவருக்கு ஒரு பெண்மணி எப்படி சாவு போட்டு பழி வாங்கினாங்கன்னு சொல்ற கதையில, அருவாள் கல்யாணத்துக்கு வந்த மாதிரி உங்க மனசு குத்திக்குத்தி சிரிச்சுக்கிட்டே படிப்பீங்க!
நமக்கு தினசரி கடைகளில் வரிசையில் நிற்கும் போது கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொருவரும் சந்திக்கும் ஒரு வகை மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள் – “நான் தான் முக்கியம்!” என்று நினைத்து, வரிசை முழுக்க தாண்டிக் குதிக்கிறார்கள். அவ்வளவு நேரம் பொறுமையாக நின்று, பாட்டிகள், தாத்தாக்கள் கூட தனக்காக விடப்பட்ட இருக்கையில் அமைதியாக காத்திருக்க, ஒரு “பொறுமை இல்லாத பெரிய மனுஷன்” வந்து, அவர்களை புறக்கணித்து முன்னாடி செல்வதை பார்த்தால் உங்களுக்கும் கோபம் வந்திருக்கும் அல்லவா? இந்த கதையில் அந்தக் கோபம், ஒரு சின்ன பழிவாங்கலாக எப்படி மாறுகிறது என்பதைப் பார்க்கலாம்!