நமக்கு எல்லாம் ஹோட்டல் என்றால், நிம்மதியான அறை, நல்ல படுக்கை, சுத்தமான குளியல் – இவையெல்லாம் தான் ஞாபகம் வரும். ஆனா, அந்த இடத்துக்கும் கூட சில வாடிக்கையாளர்கள் என்னென்ன புதுசு "ஆஃபர்"களோடு வருவார்கள் என்று யாருக்குத் தெரியும்? இன்று சொல்லப்போறேன் ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் சந்தித்த ரசிக்கத்தக்க, சிரிக்கத்தக்க ஒரு விசித்திர சம்பவம்.
விடுதியில் வேலை செய்வது எப்போதும் சுவாரஸ்யமே! அங்கும் இங்கும் ஓடும் வாடிக்கையாளர்கள், சிலர் கேள்விக்கேள்வி, சிலர் புகழ்ச்சி, சிலர் புகார். ஆனா, அந்த "என் கார்டில் பணம் இல்ல, இன்றைக்கு பணம் கட்டணும்னு எதிர்பார்க்கல" என்ற வார்த்தை கேட்ட உடனே, என் முகத்தில் வந்த அதிர்ச்சி பார்ப்பதற்கு இருந்தது!
இதை படிக்கிற உங்களுக்கும், "என்னம்மா இது, ஏன் கொஞ்சம் முன்னே திட்டமிட்டு வரக்கூடாதா?" என்ற கேள்வியே வரும்! ஆனா, விடுதி முன்பணியாளர்களுக்கு இது ரொம்பவே சாதாரணம். நம்ம ஊரில் கூட, "அதிகம் பணம் இல்ல, ஆனா நல்ல ரூம் வேணும்!" என்று கேட்டுக்கொள்வது புதிதல்ல. ஆனால், மேற்கத்திய நாடுகளில் இதெல்லாம் கொஞ்சம் கடுமையான விஷயம் தான்!
மக்கள் கூட்டம் நிறைந்த மவுஇயில் ஒரு பிரபலமான விடுமுறை ஹோட்டல்… அங்கு முன்பணியில் வேலை பார்த்து கொண்டிருந்தேன். மவுஇயில் வந்தவுடன் “சமுத்திரக் காட்சி” (ocean view) கிடைக்கணும் என்பதே பெரும்பாலானவர்களின் ஆசைதான். ஆனா, எல்லா அறைகளும் சமுத்திரத்தை பார்த்துக்கொண்டிருக்காது, அதுவும் கட்டணத்தில் தள்ளுபடி வாங்கியவர்களுக்கு! ஆனா, இங்க வந்த ஒருத்தி (அவங்க பேருக்கு "Karen"ன்னு அமெரிக்கர்கள் சொல்லுவாங்க, நம்ம ஊரு ராணி மாதிரி) எல்லாம் மேல போயிட்டாங்க.
“நான் வந்துட்டேன், ocean view இல்லாதா? நான் போன் பண்ணினப்போ உங்கோட துணை நிறுவனமே இருக்குன்னு சொன்னாங்க. எனக்கு ocean view இல்லன்னா வாங்கவே மாட்டேன்!” அப்படின்னு லாபியில் ஓர் பஞ்சாயத்து ஆரம்பிச்சாங்க.
வணக்கம், என் அன்பு தமிழ்ச் சகோதரர்களே! நம்மில் எத்தனை பேருக்காவது ஹோட்டலில் தங்கும் அனுபவம் இருக்கும். தமிழ் நாட்டிலோ, வெளிநாட்டிலோ, ஒரு நல்ல ஹோட்டலில் தங்கினால் எல்லாமே அருமைப்படும். ஆனா, சில சமயம் வாடிக்கையாளர்கள் சில விசித்திரம் செய்யும் போது பணிபுரிபவர்கள் எப்படியாவது சமாளிக்க வேண்டி வரும். இந்தக் கதையோ, நம்ம ஊரிலே நடந்ததாக இருக்கு ன்னு சொன்னாலும் நம்பிடுவீங்க!
நம்ம ஊரில் ஒரு பழமொழி இருக்கே – “நண்பனை சொல்லி தெரியும் நம் தன்மை!” ஆனா, சில சமயம் நண்பரே நமக்கு தலைவலி ஆகிறார். பயணத்தில் போன போது, ஒருவன் செய்யும் வேட்டைகளை எல்லாரும் அனுபவிச்சிருப்போம். ஆனா இந்தக் கதையோ, அப்படிப்பட்ட தோழிகளுக்கே ஒரு ஜாக்கிரதை அழைப்பு! சிகாகோவில் உள்ள Myatt ஹோட்டலில் நடந்த ஒரு நட்புப் பிரச்சனையைப் பற்றி, ரெடிட்-இல் u/mamasqueeks என்ற பயனர் பகிர்ந்திருப்பதைப் படிச்சதும், "ஏன் நம்ம ஊர்லயும் அப்படி தான் நடக்குது!"ன்னு நினைச்சேன்.
நம்ம ஊரில், காலையிலேயே ஒரு காபி குடிக்காம போனா நாளே கெட்டுப்போயிடும் மாதிரி இருக்கும். ஆனா அமெரிக்காவில் ஒரு ஊழியர், Red Bull குடிச்சுக்கிட்டு, ஹாட் ஸ்பிரிங்ஸ் விடுதிக்குள் காலடி வைச்ச அந்த நாடகம்? செம்ம ஹீரோயின் மாதிரி ஸ்டைலில் தான் இருக்காங்க! காலையில் 7:40க்கு, கதவு வெளியில் நின்று, “கதவு இப்போதே திறந்து போகணும்!”ன்னு மனமுறுத்திக்கிட்டு கதவை குலுக்குற இரண்டு வாடிக்கையாளர்கள். நம்ம ஊர்லயும் இதே மாதிரி வேலைக்காரங்க வெளியில் வந்து கதவு திறக்காம, உள்ளே வேலையை முடிச்சு தான் திறக்கறது பாரம்பர்யம் தான், இல்லையா?
“வணக்கம்! நம்ம ஊர்லோ, பேருந்து நிலையம், ரயில் நிலையம், ஹோட்டல் – எங்கேயும் வேலை பார்த்திருக்கிறவங்கக்கு தெரியும், அங்க ஒரு ‘வழக்கம்’ இருக்குது. யாராவது திடீர்னு வந்து, ‘ஓர் நிமிஷம் ஜார்ஜர் குடுங்க’ன்னு கேட்டா, அதுக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும்னு யாருக்கும் தெரியாது!
இதுல்லாம் ஒரு சம்பவம், ரெட்டிட்டில் ஒருத்தர் எழுதியிருக்காங்க. ஒரு ஹோட்டலில் முன்பணியில் இருந்த அவருக்கு, ஒரு வீதியோர மனிதர் வந்து, முதல்ல ரூம் புக் பண்ணுறதுன்னு உரையாடல் ஆரம்பிச்சாராம். ஆனா ரூம் விலை கேட்டதும், ‘அதுதான் போதும்’ன்னு, நிம்மதியா சோபாவில போய் உட்காராராம்!
ஏதாவது ஹோட்டலில் வேலை பார்த்தவர்கள் இருந்தால், அவர்கள் சந்திக்கும் பசையைக் கேட்டால் தமிழ் நாட்டிலேயே சிரிப்போடு கதை சொல்லுவீர்கள். “பூல் இருக்கா? ஸ்விம்மிங் பண்ணலாமா?” என்று கேரளாவுக்கு சுற்றுலா போனோம்னு தோழர்கள் கேட்பது போல, அங்கேயும் ஹோட்டல் பூல் என்றால் மக்களுக்கு பெருசா ஆசை. ஆனா, அந்த ஆசைக்கு எல்லை இருக்கணும் இல்லையா? ஹோட்டல் விதிகள் என்று ஒன்று இருக்கிறது. ஆனால், அதைக் கேட்கும் யாராவது இருக்கிறார்களா?
இன்றைய கதையின் நாயகன், அமெரிக்காவின் ஒரு சின்ன ஹோட்டலில் முன்பணியாளர். அவருக்கு “கரென்” என்பவர் என்றால் – விதிகளை மீறி, ஊழியர்களிடம் சத்தம் போடும் வாடிக்கையாளர்களுக்கான அடையாளம்! இந்த கதை, ஒரு ‘கரென்’ இல்லாத தள்ளுபடியைப் பற்றிதான்…
நம் ஊர் சாலையோர டீக்கடையில் “நான் ராமுவின் நண்பன், பத்து ரூபா டீ கடன்!” என்று சொன்னால் நம்பி டீ தருவது போல, ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் யாரும் வந்து “அது என் மனைவியின் ரிசர்வேஷன்தான், எனக்கு அறை கொடுங்க” என்று சொன்னாலே தர முடியுமா? இந்தக் கேள்விக்கு விடை தேடும் ஓர் உண்மை சம்பவம் தான் இப்போ நம்ம பக்கத்து நகர ஹோட்டல் ஒன்றில் நடந்திருக்கிறது.
அந்த ஹோட்டல் முன் மேசையில் வேலை பார்க்கும் நண்பர் சொல்வதைப் படிச்சு எனக்கு இருந்த ஆச்சரியம் இன்னும் தீரவில்லை! ஒரு நாள் நள்ளிரவில், ஒரு அண்ணன் வந்து, “என் மனைவியின் பெயரில் ரிசர்வேஷன் இருக்கு, எனக்கு அறை வேண்டும்,” என்று கேட்கிறாராம். அதுவும், மனைவி கூட வரல; பெயரும் வேற; குடும்ப உறவுக்கே சாட்சி இல்லை! இந்த மாதிரி ஒரு சிக்கலில் ரிசெப்ஷனில் நிப்பது எப்படி இருக்கும்?
வணக்கம் நண்பர்களே! வார இறுதியில் அலுவலகத்தில் தனியாக வேலை பார்த்து கொண்டிருக்கும்போது, “இப்படியும் ஒரு வாடிக்கையாளர் இருக்க முடியுமா?” என்று ஒரு சம்பவம் நடந்தது. நம்ம ஊரில் தெரு இளவரசர் மாதிரி, ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் வருகிற வாடிக்கையாளர்கள் சில நேரம் பஞ்சாயத்து ஆரம்பிப்பார்கள். ஆனா, இவன் செய்த காரியம் கேட்டாலே சிரிப்பு வருது!