“ஐயோ, இந்த வாரம் போதும் பாஸ்!”
எனக்கு தெரியும், நம்மை எல்லாரும் வெள்ளிக்கிழமைக்கு எப்போதும் காத்திருப்போம். ‘சும்மா இந்த வாரம் எப்படி போச்சு?’னு அலுவலக பையன் கேட்டா, நம்ம மனசுக்குள்ளே ‘அடப்பாவி, நீயும் பார்த்துக்கோ!’னு சொல்லனும் போல தான் இருக்கும்! இந்த வாரம் எனக்கு நடந்த சம்பவம், எல்லா தொழில்நுட்ப ஆதரவு பையன்களுக்கும் இருக்கும் ஹாரர் ஸ்டோரி மாதிரி தான்.
நண்பர்களே வணக்கம்!
நமக்கெல்லாம் ஒரே மாதிரி ஒரு அனுபவம் இருக்குமே – "நீங்க இன்னும் சின்னவர், சீனியர் வந்தா அவருக்கு முன்னுரிமை!" என்ற பெயரில் நம்முடைய உரிமைகளை தொலைச்சு விடுறாங்க. ஆனா, அந்த சீனியார் யாரு, எவ்வளவு பழையவர், இவருக்கு என்ன உரிமை? இதெல்லாம் எப்போவே தெரியாது. இப்படி ஒரு கதைதான், ஒரு அமெரிக்க ஃபாஸ்ட் ஃபுட் கடையில் நடந்திருக்கிறது. நம்ம ஊர் வேலைக்காரர்கள் அனுபவிக்கிற அவமானம் அங்கேயும் இருக்கு போல, ஆனா இந்த கதையை சொல்லிக்கொடுப்பது பாருங்க – நம்ம ஊர் மாமா மாதிரி சாமானிய ஊழியர், ஆனா அடிச்சு காட்டி இருக்கார்!
அருமை வாசகர்களே,
எல்லாம் இருக்கிற இடத்திலேயே இல்லைன்னு சொல்லக்கூடிய மக்கள் சிலர். அப்படி ஒரு நபரின் கதையைத்தான் இன்று உங்களுடன் பகிரப்போகிறேன். இது வெறும் கற்பனை அல்ல, அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு உண்மை சம்பவம். ஆனால், நம் ஊரில் ஹோட்டலில், "சார், எனக்கு சில ரூபாய் குறைச்சு குடுங்க" என்று பேசும் வாடிக்கையாளர்கள் போல், அங்கேயும் ஒருத்தர் தினமும் தலையணைக்க வந்தாராம்! இவருடைய பெயர் Broddy (பிராடி) - நம்ம ஊர் சொக்கன், ராமசாமி மாதிரிதான் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்!
வணக்கம் நண்பர்களே!
உங்க வீட்டு வாசலில் கத்தி, “நீங்க ரொம்ப நாளா ஓடிக்கிட்டு இருக்கீங்க, கொஞ்சம் நம்ம வாசல் வாசல் கலாட்டா பண்ணலாமா?” என்று கூப்பிடுற மாதிரி, இப்போ ரெடிட்-இல் ‘TalesFromTheFrontDesk’ என்னும் பிரபலமான களத்தில் ஒரு வித்தியாசமான வாராந்திர த threads நடக்குது.
அது என்னன்னா, வீடு, வேலை, பண்டிகை, பசியா இருக்குறதைப் பற்றி பேசிக்கலாம் – முன்பணியாளர் (Front Desk) கதைகள் இல்லாம! “உங்க மனசு பாஸ், உங்க பேச்சு பாஸ்!” அப்படின்னு சொன்ன மாதிரி.
“எங்கப்பா, இலவசம்னு கேட்டா எல்லாம் தரணுமா?”
– இந்தக் கேள்வி எல்லாரும் கேட்டிருக்கலாம், ஆனா, ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் வேலை பார்த்த எவரும் தினம் தினம் சந்திக்கிற ரியாலிட்டிதான் இது!
நாளும் இரவும், ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நிக்கற ஒருத்தருக்கு, விருந்தினர்கள் பண்ணுற கேள்விகள் கேட்டா, நம்ம ஊரு பஞ்சாயத்து மேடையில் கூட இவ்வளவு கேள்விகள் கேட்க மாட்டாங்க! “அண்ணா, ஒரு குடிநீர் பாட்டில் கிடைக்குமா?”, “சார், ஒரு பாக்ஸ் ஃபேன் வேணும்”, “சூப்பர் ஸ்டார் போல் ஹோட்டல் ஸ்டாஃப் எல்லாம், எனக்காக ஓடணுமா?” – இப்படி ரொம்பவே காமனான சம்பவங்கள்.
அந்த ஹோட்டல் கதையை கேட்டா, அசிங்கமாயிருக்குது... ஆனா, சிரிச்சும் முடிவதில்லை!
நம்ம ஊர்ல, பெரிய பெரிய ஹோட்டல்கள் என்றாலே எல்லாம் ரொம்ப பக்கா, டைம் டு டைம், லிஸ்ட், லெட்ஜர், கம்ப்யூட்டர், சிஸ்டம் – ஒரே டிசிப்லின்! அவங்க மேல இருக்கும் மேலாளர்கள், அடிக்கடி ஊழியர்களுக்கு “சொல் கேளுங்க, நம்ப சிஸ்டம் தான் ஹீரோ!”னு சொல்லுவாங்க. ஆனா, ஒரு ஊர்கார புடிக் ஹோட்டல் வேலைக்கு போனார்னா இப்படி ஆகுமோனு யாருக்கும் தோணாது!
தமிழ்நாட்டில் வீட்டில் இரவில் எல்லாரும் நல்லா தூங்குறதுக்கு, "வாசகாரன் குறட்டை போடுறான்"ன்னா, பக்கத்து வீடு வாசிக்கணும் போல இருக்கும்! ஆனா, ஒரு பெரிய கப்பல் மேல, கடலில் நடுவுல வேலை செய்யுறவன் எவ்வளவு கஷ்டமோ தெரியுமா? அதிலேயே, ஒரு நிமிஷம் கூட தூங்க முடியலைன்னா... அந்த நிலைமை யாருக்கும் வராதே!
இப்போ, நம்ம வீட்டு சின்னப்பா, சின்னம்மா எல்லாரும் சேர்ந்து தூங்குற குடும்பத்துல கூட, ஒரு நபர் மட்டும் குறட்டை போட்டா, வீட்டை விட்டு வெளியே போயிடுவோம் போல இருக்கும். ஆனா, இந்த கதையில, நம்ம ஹீரோயின் ஒரு பெரிய கப்பலில், ரூம் மேட்டோட ஜோடி செய்து தூங்குறாங்க. அதுவும், மேல் படுக்கையில மாதிரி! இந்த கதையை கேட்டதும், "அப்பாடா, நம்ம வீட்ல குறட்டை சத்தம் வந்தா, ஒரு அறை தாண்டி போய் படுத்துக்கலாம்!"ன்னு நினைச்சுடுவீங்க. ஆனால், கப்பலில் அந்த வசதியும் இல்லை!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊர் கல்யாணம் ஆனா, பிரேக்-அப் ஆனா, நம்ம ஸ்டைலில் பழி வாங்கும் வழிகள் கொஞ்சம் கிறுக்குத்தனமா, கொஞ்சம் கலக்கலா இருக்கும். ஆனா, வெளிநாட்டுலயும் நம்ம மாதிரி பையனும், பொண்ணும் பழி வாங்குறாங்க போலிருக்கு! இந்தக் கதையைப் படிச்சதும், “அடப்பாவி, நல்லா இருக்கே!”ன்னு சிரிச்சுட்டேன்.
ஒரு பிரேக்-அப்புக்குப் பிறகு, முன்னாள் காதலன் (அப்புறம் பகைவன்!) நம்ம கதாநாயகி கிட்ட ரொம்ப மோசமா நடந்திருக்காராம். அதுக்குப் பழி வாங்குறதுக்கான அவங்க வழி... நம்ம ஊர்ல உள்ள ‘சீட்டுபோட்ட அஞ்சல்’, ‘சாப்பாட்டுல உப்பு அதிகம்’, ‘போனோ போகட்டும்’ மாதிரி இல்ல. இது கொஞ்சம் வேற லெவல்!
தமிழகத்தில், வீட்டின் முன்னால் குப்பை வைக்குறது ஒரு பெரிய விஷயம்தான். எங்க ஊர்ல குப்பை வைக்கும் இடத்தில கூட வீட்டுக்காரங்க புலம்புவாங்க, "யாராடா இந்த பக்கத்து வீட்டு குப்பை நம்ம வாசலில் போட்டிருக்கானுக?" என்று! ஆனா, அமெரிக்காவில் (அல்லது வேறு வெளிநாட்டு ஊர்களில்), இந்த குப்பை சேகரிப்புக்கு தனி விதிமுறைகள், டெக்னாலஜி எல்லாமே இருக்கிறதாம். அந்த அனுபவத்தோட ஒரு அட்டகாசமான கதை தான் இங்க படிக்க போறீங்க.
ஒரு ஊருக்கே தெரியும் "Trash Panda" (அதாவது நம்ம குப்பை சேகரிப்பாளரு) ஒரு நாள் நேரில் நடந்த அனுபவத்தை சொல்லியிருக்கிறார். "நீங்க எங்க குப்பையை மட்டும் ஒர் இடத்தில் வச்சிருக்கணும், வேற எதுவும் கூட இருக்கக் கூடாது" – இதுதான் அவரு சொல்லும் முக்கியமான விதி.
“ஏய், சார்! கொஞ்சம் கவனமா பாருங்க!” என்று நம்ம ஊர்ல எல்லாம் கடையில் பணியாளர்கள் வாடிக்கையாளர்களை அழைக்கும் காட்சி சாதாரணம்தான். ஆனால், இந்தக் காலத்தில் எல்லாரும் கைபேசி கையில் வைத்து உலகத்தை மறந்து போய் இருப்பது வழக்கமான விஷயமாகிவிட்டது. இது அப்படியே அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை நினைவுபடுத்துகிறது.
அங்கே ஒரு ரீடெயில் கடையில் பணிபுரியும் நண்பர் ஒருவர், அவருக்கு வந்த வாடிக்கையாளர் ஒருவரை எப்படி சமாளித்தார் என்பதைத்தான் இங்கே பகிர்ந்துகொள்ளப் போகிறேன். இந்த சம்பவம் நம்ம எல்லோருக்கும் நன்றாகப் பழக்கப்பட்ட விஷயங்களை, புதிய பார்வையில் சிந்திக்க வைக்கும்.