நம்ம ஊருல ஒரு பழமொழி இருக்கு – “விருந்தோம்பல் பெரிய பணம்!” ஆனா, சில ஹோட்டல்கள் அதைக் கேட்டுப் போடவே மாட்டாங்க போலிருக்கு. இந்தக் கதை ஒரு வெளிநாட்டு ஹோட்டல் கதையா இருந்தாலும், நம்ம ஊர் தங்கும் விடுதிகளில் கூட இப்படித்தான் ‘பஸ்ஸு பாஸ்’ சம்பவங்கள் நடக்குது. ஒருவேளை, நீங்கள் கூட இதுபோன்ற அனுபவம் சந்தித்திருக்கலாம்! இந்நேரம், ஒரு ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நடக்கும் நள்ளிரவு சர்க்கஸை, நம்ம தமிழ்ப் பார்வையில பார்ப்போம்.
நம்ம ஊரில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு "சந்தோஷம் கலந்த கவலை" நண்பர் இருக்கிறாரே, அதே மாதிரி எனக்கும் ஒருத்தர் இருக்கார். இவருடைய பெயர் கெவின் இல்லை, ஆனா இவரை "கெவின்"னு கூப்பிட வேண்டியதுதான்! நல்ல மனசு, நல்ல நட்பு, ஆனா வாழ்க்கைத் திறன்கள் மட்டும்... அப்படியே நம்ம ஊர் "பசங்க" மாதிரி இல்ல! இவரு ஒரு நாள் சென்னை நகரத்தையே தீ வைத்துடுவாரோன்னு எனக்கு சந்தேகம் தான்!
இன்னிக்கு சொல்லப்போகும் கதை, நம்ம ஊருக்குத் தனி இதமான சுவை கொடுக்கும் "சின்ன பழிவாங்கல்" சம்பவம். வாழ்நாள் நண்பர்களோட கூட்டத்தில், ஒரு பசுமை நாற்காலி (அதாவது, தங்கத் தோற்றமுள்ள உட்காரும் அறை!) சம்பந்தப்பட்டு நடந்த சண்டை, சிரிப்பு, கோபம், பழிவாங்கல் எல்லாமே கலந்த ஒரு உண்மைக் கதை. வாசகர்களே, இது ஒரு பக்கத்து வீடு விஷயம் இல்ல; இது நேரே ரெடிட் உலகிலிருந்து வந்திருக்கும் ஒரு அனுபவம்!
நாமெல்லாம் வீட்டில், குடும்பத்தில், நண்பர்களோட கூட்டத்தில் எப்போதாவது தப்பான உணவு வந்தாலும், "ஏய், இது உனக்கு சரியா?"ன்னு கேட்கும் பழக்கம் இருக்கு. ஆனா, இங்க ஒரு நபர் உணவு ஒழுக்கம்/அலர்ஜி என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்க, அதைக் கேட்காத பெருந்தன்மைதான் கதை முழுக்க சுழல்கிறது. இது மட்டும் இல்லாமல், பழிவாங்கல் வந்து நம்ம ஊர் சொல்வது போல, "நாற்காலி தாங்க முடியாத நிலை"க்கு வந்து சேரும்!
"மாமா, நம்ம வீட்டுக்கு பக்கத்தில் உள்ளவர் வேலையைக் காட்டியே ஆகிவிட்டார்!" — இந்த மாதிரி ஒரு வார்த்தையை நம்மில் பலர் கூறியிருப்போம். வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு ‘பாபு’ மாதிரி பக்கத்து வீட்டுக்காரர் இருப்பார்கள். அவர்களுக்கே ஏற்ற மாதிரியான ஒரு அற்புதமான கதையைத்தான் இன்று உங்களுக்கு சொல்லப் போகிறேன்.
ஒரு கல்லூரி மாணவன், பணம் குறைவாக இருந்தாலும், தனக்காக ஒரு வீடு வாடகைக்கு எடுத்து, சுயமாக வாழ்கிறான். அந்த வீட்டுக்கு அருகில் இரண்டு பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள். ஒன்றை விட்டால், இன்னொன்று – பாப் – நம்ம ஊர் “தாத்தா ராசா” மாதிரி, எல்லா விஷயத்திலும் தலையிடும் வகை.
இந்த பாப், நம்ம கதாநாயகனின் வீட்டு பூங்காவில் உள்ள டாண்டிலைன் (dandelion) பூக்கள் மீது ஆத்திரம். "இந்த பூக்கள் நம்ம ஊர் மரியாதையை கெடுக்குது! நீ ஏன் பூச்சிக்கொல்லி ஊற்றலை?" என்று அடிக்கடி நம்ம ஹீரோவை திட்டுவார். ஏற்கனவே கல்லூரி செலவுகளுக்கே சிரமம். பூச்சிக்கொல்லி விலை உயர்ந்தது மட்டும் இல்லை, அதனால் சுற்றுச்சூழலுக்கும் தீங்கு. நம்ம ஹீரோவும் இயற்கையை நேசிப்பவர்; பச்சை புல்லும், கிளிகள் பாடும் நிலமும் அவருக்குப் பிடிக்கும்.
நம்ம ஊரில் எங்க வீட்டில் ஒரு புது பையன் வேலைக்கு வந்தா, அவன் எப்போவும் "நம்ம ஊர் ஸ்டைல்" இல்லாம வேற மாதிரி பண்ணினா, எல்லாருக்கும் சிரிப்பும் குழப்பமும் வரும் இல்லையா? இப்போ அந்த மாதிரி தான் ஒரு கிராம தொழிற்சாலையில நடந்த கதை. அந்த தொழிற்சாலையில், 50 பேரு வேலை பாத்துக்கிட்டு இருக்குறாங்க. புதுசா வந்து சேர்ந்தாரு மொன்டி அண்ணா – பெரிய நகரத்தில இருந்து கிராமத்துக்கு வந்து, "ஓர் மேனேஜர்" ஆக வேலை ஆரம்பிச்சாரு.
மொன்டி அண்ணா வந்து, "நா தான் இங்க ஹெடா"னு தன்னம்பிக்கை, ஆனா ஐ.டி. டீமோட சந்திப்புகள் மட்டும் ஒரு கலகலப்பான காமெடியாக மாறிச்சு. இவருடைய கோரிக்கைகள் கேட்டா, நம்ம ஊர் ஆளுங்க "இவங்க எதுக்கு இப்படி கேட்கிறாங்க?"னு ஆச்சரியப்படுவாங்க. சரி, அந்த அனுபவங்களையும், அது பற்றிய அசத்தலான சமூக கருத்துக்களையும் பார்ப்போம்!
“எனக்கே இந்த உலகம்!” – இந்த வசனம் நம் ஊர் சினிமா வில்லன்களுக்கு மட்டும் அல்ல; சில வாடிக்கையாளர்களுக்குமே கூட சற்றும் குறையாது! ஹோட்டல் முன்பணியாளராக வேலை பார்த்தவர்களுக்கு இது வழக்கமான கதையே. அந்த மாதிரி ஒரு சம்பவத்தை, சமீபத்தில் அமெரிக்காவின் ஒரு ஹோட்டலில் நடந்ததைப் பற்றி நம்முடைய இன்று பதிவு.
ஒரு சூடான பருவத்தில், ஹோட்டல் முழுக்க புக் ஆகி, ஓய்வு நேரம் கூட இல்லாமல் பணியாளர்கள் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் நேரம். அந்த நேரத்தில் ஒரு தம்பதி காலை 10:30 மணிக்கு ஹோட்டலுக்கு வந்தார்கள், “எங்களுக்கு இப்போவே ரூம் வேண்டும்!” என்று.
நமஸ்காரம் நண்பர்களே! "கற்றது கைமண் அளவு, கல்லாதது உலகளவு" என்பார்கள். ஆனால், அந்தக் கற்றதை அடிப்படையாகக் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்தும் ஆசிரியர் ஒருவர், பள்ளிக்கூட வேலை முடிந்ததும், அமெரிக்கா அரிசோனா மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு டெல்லி கடையில் இரவு வேலை பார்க்கிறார். இந்தக் கதையை வாசித்ததும், நம் ஊரில் ‘இருதலை பாம்பு’ மாதிரி இரண்டு வேலையைச் செய்து பசிக்காகக்கூட ஓயாமல் உழைக்கும் மக்களை நினைவு கூர்ந்தேன். ஆனால், இங்குள்ள விஷயம் வேற மாதிரி – பாத்திரம் கழுவும் விதிமுறையில் நடந்த காமெடி கலாட்டா தான்!
"ஏங்க, நான் நேத்தே ஹோட்டலுக்கு போன் பண்ணேன், அவங்க சொன்னாங்க டெபாசிட் எதுவும் கிடையாது... நான் பணம் எல்லாம் கட்டிட்டேன்!"
இந்த வசனத்தை கேட்டிருப்பது, நம்ம ஊர் பஸ்ஸில் டிக்கெட் காட்டாதவங்க "நானே இந்த பஸ்ஸில வந்தேன், அங்க டிக்கெட் கட்டிட்டேன்!" என்று சொல்லுவதை மாதிரி தான் இருக்கு. ஹோட்டல் முனை மேசையில் (Front Desk) வேலை பார்த்த ஒருத்தரின் அனுபவம் இது – அவரே சொல்வார், “நேற்று ஒரு வாடிக்கையாளர் வந்தார், reservation எல்லாம் பார்வையில் சாதாரணம்தான். ஆனா incidental deposit policy யை சொல்ல ஆரம்பிச்சதும், சரிதானா, டிராமா ஆரம்பம்!”
"நான் ஏற்கனவே பேசியிருக்கேன், அவங்க சொன்னாங்க டெபாசிட் வேணாம்..."
"யாரு சொல்லாங்க?"
"ஒரு பெண்னு..."
"நான்தான் நேற்று ஒரே பெண் வேலை பார்த்தேன்... எனக்கு இந்த பேச்சு ஞாபகம் இல்லையே?"
"அது... ஒரு ஆணு. மேனேஜர்."
"நம்ம மேனேஜர் பெண்ணு, அவங்க இந்த வாரம் எல்லாம் வரல..."
"பிறகு... யாரோ சொன்னாங்க..."
அப்புறம் அந்த யாரோ சொன்னாங்கன்னு சொல்லும் ‘மாயா மனிதர்’ பற்றி நாம பேசலாமா?
"ஏய், காரு பழுது கிடையாதுனா ரெண்டு நாள் ஓட்டுறதுக்கூட பயம்!" – நம்ம ஊரில் சொந்த அனுபவம் இல்லாதவங்க யாரும் இல்லை. பழைய வண்டி வாங்கி, சரி செய்யும் போது, மெக்கானிக்காரர் சொன்ன ஒரு விலை, கடைசியில் கொடுக்கும் விலை – வானத்துக்கு போய் விடும். இது ஒரு அமெரிக்கரின் அனுபவமா? இல்ல, நம்ம ஊரிலேயே நடந்ததா? இதை படிச்சதும், "நீங்க சொன்ன விலையில்தான் பணம் தருவேன், இல்லன்னா வண்டி உங்களுக்குத்தான்!"ன்னு நம்மையும் சொல்லணும்னு தோணும்.
வணக்கம் நண்பர்களே! வெயிலில் வாடி, கடையில் குளிர் ஏசி இருக்க, “நான் கொஞ்சம் பீர் கூலரில் நிக்கலாமா?” என்று கேட்கும் வாடிக்கையாளரை பார்த்திருக்கீர்களா? இல்லையெனில், இந்த அருமையான காசு நிலைய கதை உங்களுக்காகத்தான்!
இந்த அமெரிக்கக் காசு நிலையத்தில் வேலை பார்க்கும் நண்பர் ஒருவர் கொண்டுவந்த கதை இது. நம்ம ஊரில் “கெவின்” மாதிரி காமெடி சத்தம் செய்யும் வாடிக்கையாளர்கள் எல்லா கடைகளிலும் இருப்பார்கள். ஆனா அமெரிக்காவில் இவர்களுக்கே ஒரு தனி பெயர்! இந்தக் கதையின் நாயகன் – ‘கெவின்’ – ஒரு Afro wig (பெரிய கூந்தல் வைக்கி) போட்டு, ராத்திரி 1 மணிக்கு ஹீரோவாக கடைக்குள் நுழைந்தார்.