வணக்கம் நண்பர்களே! வேலைவாசலில் மதியம் சோர்வுடன் காஃபி, டீ, அல்லது 'பப்ள் டீ' வாங்கப் போன அனுபவம் பலருக்கும் இருக்கும். அந்தச் சிறிய சந்தோஷம் கூட சில சமயம் மற்றவர்களின் திடீர் 'கனவு'களால் கெட்டுப்போகும். இந்தக் கதையில் நம் நாயகன், ஒரு திடீர் 'பழி'யை எப்படி எடுத்தார் என்று சொன்னால், உங்களுக்கு நிச்சயம் புன்னகை வரும்.
நம்ம ஊரில் கடையில் வேலை பார்த்தா, எத்தனை விதமான வாடிக்கையாளர்கள் வந்துடுவாங்க! ஒருத்தர் வந்து, “இங்கே சக்கரை எவ்ளோ?”ன்னு கேப்பாங்க; இன்னொருத்தர், “என்னடா, டீ போடுற குழம்பு இருக்கா?”ன்னு அழைப்பாங்க. ஆனா, கீழே சொல்ற இந்த சம்பவம் மாதிரி விஷயம், ஒவ்வொரு கடை ஊழியருக்குமே வாழ்நாளில ஒரு தடவை கூட வருமா என தெரியல!
"சமீபமாக எனக்கு மனிதர்களை மீதான பாசம் குறைந்து போச்சு!" – இது ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளரின் உண்மை மனசாட்சி. எல்லா வேலைக்கும் ஒரு எல்லை இருக்கோம், ஆனா ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் பணிபுரிவோருக்கா? இந்த கோடை விடுமுறை சீசன் வந்தா, விருந்தினர்கள் ஒண்ணு விடாம, வேற ஒண்ணு விடாம, கேள்வி-கோரிக்கையிலையே மூழ்கி விடுவாங்க.
அதான், நம்ம ஹீரோ சொல்வாரு: "நான் சும்மா வீட்டிலேயே ஒருத்தனாக இருக்கறதே எனக்கு பிடிச்சிருக்கு, ஆனா இந்த வேலை நிமித்தமா... பாத்தீங்கனா, ஒவ்வொரு நிமிஷமா யாராவது வந்து, கவனத்தைக் கேட்டு, மனசு தாங்கல!"
நமக்கு எல்லாம் தெரியும் – ஹோட்டல் முன்பணியில் வேலை செய்வது சும்மா குளிர்ந்த வேலையில்லை! “சார், ஓர் ரூம் வேண்டுமா? குயின் டைப் வேணுமா, கிங் டைப் வேணுமா?” என்று கேட்கும் போது கூட சிலர் புரியாத கேள்விகள், சிலர் அசிங்கமான நகைச்சுவைகள், சிலர் நேரில் வந்தால் பயம் தான். ஆனா, ஒரு நாள் நேர்ந்த அனுபவம், அந்த ஊழியருக்கு வாழ்நாள் மறக்க முடியாதது!
இது நடந்து இரண்டு வருடம் ஆகிவிட்டாலும், அந்த அனுபவம் இன்னும் மனதில் ரணமாகவே இருக்கிறது. இதை வாசிக்கும்போது, நம்ம ஊரிலேயே நடந்திருக்குமோ என நினைக்கும் அளவுக்கு நம்ம வாழ்க்கையோடு இணைந்திருக்கும்!
நாம் எல்லோரும் தெரிந்த விஷயம் – நண்பர்களுடன் விளையாடும்போது ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் ‘என்’ என்ற உரிமை உணர்ச்சி அதிகமாகும். குழந்தை பருவத்தில் உள்ள பசுமை நிலத்தில் விளையாடுவது போல, இப்போது Minecraft போன்ற video game-ல் தான் அந்த சந்தோஷம். ஆனா நண்பர்களோடு விளையாடும் போது, குறைந்தது ஒரு தடவை “நான் செய்யும் விஷயத்தை யாரும் கண்ணோட்டம் விடக்கூடாது!” என மனசு சொல்லும். இந்தக் கதையில் அதிரடி என்னவென்று பார்ப்போம்!
அண்ணாச்சி, ஒரு வார்த்தை சொன்னா கேளுங்க! நம்ம ஊர்ல ஏதாவது அபராதம் கட்ட சொல்லி வந்தாங்கன்னா, உடனே "ஏன் சார், கொஞ்சம் மன்னிச்சுக்கலாமா?"ன்னு கேட்டிருப்போம். ஆனா, அமெரிக்காவில் ஒருத்தர், 20,000 டாலர் அபராதம் கட்ட சொல்லியதும், அவர் எடுத்த முடிவை கேட்டா, அதே "சீனு வில்லன்" மாதிரி குத்துச்சண்டை போட்ட மாதிரி தான் இருக்கும்! 60 வாளிகள், ஆயிரக்கணக்கான நாணயங்கள்... இந்த அபராத கதையை படிச்சா, உங்க முகத்தில் ஒரு சிரிப்பு வந்துடும்!
“இசை இல்லாமல் வாழ்க்கை சோம்பல்”ன்னு சொல்வாங்க. ஆனா ஒரு சில வேலை இடங்களில், அந்த இசை வேற ரொம்பவே பேதி வைக்கும் மாதிரி இருக்கு! தமிழ்நாட்டுல கூட மேலாளர்கள் playlist-ல இருந்து “அந்த 10 பாடல் தான்”ன்னு கட்டுப்பாடு போட்டுருக்காங்கன்னா, அந்த வேலைக்கு போறவங்க நாளுக்குநாளு ஒரே மாதிரி இசை கேட்டுக்கிட்டு சலிப்போட job செய்ய வேண்டியிருக்கும். இதே மாதிரி ஒரு கதை தான் இந்த Reddit-ல வந்திருக்குது.
ஒரு பெரிய ஷாப்பிங் மால்ல காப்பதாரி வேலை பாத்துக்கிட்டிருந்த ஒருத்தர், அவங்க மேலாளர்களோட அனுமதியோட, தன்னோட private playlist-யை play பண்ணலாம்னு ஒரு நல்ல வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு. ஆனால், ஒரு சின்ன twist – ஒவ்வொரு பாடலும் மேலாளர் குழுவின் அனுமதி பெற வேண்டும்! இது எப்படியோ ஒரே ஒரு நாற்காலியில் இருகுன்னு சொல்லுற மாதிரி தான்.
எந்த ஒரு பெண்ணுக்கும் வாழ்க்கையில் சில தவறான முடிவுகள் எடுத்து விட்டோம் என்று நினைத்து மனம் பதறும் தருணங்கள் இருக்கும். ஆனால் அந்தத் தவறுகள், நம்மை சிரிக்கவைக்கும் கதைகளாகவும், வாழ்வின் பாடமாகவும் மாறும்! என் வாழ்க்கையில் ‘கெவின்’ வந்தது அப்படித்தான். ஒரு காலத்தில் மனம் சோர்ந்து, தனிமையில் இருந்த போது, ஒரு நிம்மதியான தங்குமிடம், அன்பு என்று நினைத்து திருமணம் செய்தேன். ஆனால் அந்த வாழ்க்கை ‘சாம்பார்’ மாதிரி இருந்தது – ஒவ்வொரு ஊற்றிலும் புதிய சுவை!
நமக்கெல்லாம் தெரிந்த விஷயம் தான் – புது சீரியல் பார்க்க ஆரம்பிச்சா, அடுத்த நிமிஷமே யாரோ ஒருவர் “அந்த ஹீரோ இறந்துடுவாரே, அதுக்கப்புறம்...” என்று கதையின் முக்கியமான திருப்பத்தை சொல்லிவிடுவார்கள். இதை கேட்டால் நம்ம மனசு சூடாகி, “ஏன் செல்லமே, பாத்து சொல்லலையா?” என்று கேட்கும் பகுதி வரும். இப்படி ஒரு அனுபவம், ஒரு காமிக்ஸ் கடையில் வேலை பார்த்தவருக்கு நேர்ந்தது. ஆனா, அவரோ, அதை சாதாரணமாக விடாமல், ‘கட்டுமுல்லைப் பழிவாங்கிய’ வீரம் காட்டியிருக்கிறார்.
நமக்கு நம்ம சாப்பாடு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதையே யாராவது திருடினா அந்த கோபத்துக்கு அளவே இல்லை. குறிப்பாக அலுவலகத்தில், பசியோட, நம்பிக்கையோட எடுத்துச் செஞ்ச லஞ்ச் எளிதில் யாரோ எடுத்துட்டாங்கன்னா, "ஓடி வந்த பசிக்கு கத்தி காட்டின மாதிரி" தான் இருக்கும்! இப்போ உங்க அலுவலகத்தில் சாப்பாடு திருடும் பைத்தியக்காரர் ஒருவருக்கு ஒரு பெண்மணி எப்படி சாவு போட்டு பழி வாங்கினாங்கன்னு சொல்ற கதையில, அருவாள் கல்யாணத்துக்கு வந்த மாதிரி உங்க மனசு குத்திக்குத்தி சிரிச்சுக்கிட்டே படிப்பீங்க!