நமஸ்காரம் நண்பர்களே! இன்றைய டெக் சப்போர்ட் கதையைப் படிக்க ஆரம்பிச்சீங்கனா, உங்க அலுவலகத்தில் "OneDrive" சொன்னாலே யாராவது கண்களை சுழற்றுவதை பார்த்திருப்பீங்க. அந்தக் கோப்பு சேமிப்பு மேஜிக் பாக்சா, பக்கத்தில் நம்ம கோப்புகளையும், நம்ம உயிரையும் எடுத்துடற மாதிரி ஒரு உணர்வு. அந்த மாதிரி ஒரு சம்பவம் தான் இன்று கதை; கீழே படிக்க ஆரம்பிங்க, உங்க அலுவலக அனுபவங்களும் ஞாபகம் வரலாம்!
வணக்கம் நண்பர்களே!
நமக்கெல்லாம் வீட்டில் செல்லப்பிராணிகள் இருந்தா, அவங்களுக்கு உணவு வாங்குறதுல ஒரு சிறந்த கவனிப்பு இருக்கு. ஆனா, சில சமயம், சிலருடைய "பொது அறிவு" நம்மை சிரிக்க வைக்கும். அதே மாதிரி ஒரு கதையைத்தான் இங்கே பகிரப்போகிறேன் – ரெடிட் வாசகர் ஒருவர் கண்டுபிடித்த "Dietary Discovery"!
"அண்ணே, எனக்கு வயர்லெஸ் மானிட்டர் வேணும்!"
இந்த மாதிரி கோரிக்கைகள் இப்போ பொதுவாயிட்டே போயிருச்சு. ஆனா, சில சமயங்களில் இந்த 'வயர்லெஸ்' என்ற வார்த்தையையே நம்பி, நம்ம ஊர் சாமி கோவில் லட்டு மாதிரி, மின்சாரம் கூட வேண்டாம் என்று நினைக்கும் மக்களும் இருக்காங்க. அப்படியொரு கலாட்டா சம்பவம் தான் இந்த பதிவு!
நாம எல்லாரும் வீட்டில் இருந்தே வேலை செய்யும் இந்த காலத்தில், 'IT Support' ல வேலை பார்த்து பாருங்க. வேலைக்கும் வேடிக்கைக்கும் குறைவே இருக்காது. நாளை நாளுக்கு புதுப்புது கேள்விகள், புதுசு புதுசு வினோதங்கள்!
புதிய இடம், பழைய சந்தா – நேரம், மரியாதை, பொறுப்பு சண்டை!
நம்ம ஊரில் சொல்வாங்க, “புதிய வீட்டுக்கு போனா, பழைய பழக்கங்களை மறக்கணும்”ன்னு. ஆனா, ரெட்டிட் நண்பர் u/Fit_Muscle_4668 சொன்ன கதையை பார்த்தா, உலகம் முழுக்க இந்த பழையவங்க-புதியவங்க சண்டை ஒண்ணே போல தான் இருக்கு போல!
சும்மா ஒரு குடியிருப்பு இல்ல, பழைய சுமைதாங்கி கட்டடம் புதுப்பிக்கப்பட்டு, மேலே மூணு மாடிகள் புதிதா கட்டப்பட்டிருக்கு. “பழையவங்க”ன்னா, தாழ்ந்த வருமானம் கொண்ட மக்கள் – ‘ரூபாயும் செலவழிக்கக்கூடாது’ன்னு மனோபாவம். “புதியவங்க”ன்னா, கொஞ்சம் வசதிக்காரங்க, புதுசா குடியேறியவர்கள். இப்படி இருகுற கூட்டத்தில், பகிர்ந்த வளங்களைப் பற்றிய சண்டை அன்றாடம் போல.
கல்லூரி படிப்பு ஆரம்பம்... புதிய சுற்றம், புதிய நண்பர்கள், புதுமை நிறைந்த அனுபவங்கள்! ஆனா, சில நேரம் அந்த "புதிய அனுபவம்" என்ற பெயரில் சிலருக்கு கிடைக்கும் வலியும், மன அழுத்தமும், நம்ம ஊர் “ரூம் மேட்” சண்டை போலவே கதைதான்.
இந்தக் கதையில், ஒரு அழகான கல்லூரி நினைவோடு பயணிக்க வேண்டிய நண்பனுக்கு, அவனுடைய அறை நண்பர் – சரியான “புல்லட்” (bully)! நம்ம ஊரில் சொல்வதுபோல, “பூனைக்கு பால் பிடித்த மாதிரி” – அந்த அறை நண்பர், தூக்கு, கலாய்ப்பு, பரிதாபம் எல்லாம் சேர்த்து அந்த பாவம் நண்பனுடைய வாழ்க்கையை ருசிகேட்டிக் கட்டி வைத்திருக்கிறான்.
ஒவ்வொரு அலுவலகத்திலும், வித்தியாசமான மனிதர்கள் இருப்பது வழக்கம். சிலர் வேலையில் தீவிரம் காட்டுவார்கள்; சிலர் காமெடி பண்ணுவார்கள்; சிலர் மட்டும்... நம்மளையே கேள்வி கேட்க வைக்கும் வகையில் செயல்படுவார்கள்! அப்படிப்பட்ட ஒரு கதையை இப்போது உங்களுடன் பகிர்ந்துக்கொள்ள போகிறேன்.
நம்ம ஊரு அலுவலகங்களிலே, "சுப்பிரமணியன் அண்ணா" மாதிரி யாராவது ஒரு நபர் இருப்பார்கள்; அவர் இல்லாத இடத்தில், அந்த இடம் அலுவலகமா? இந்த கதையில், அந்த வகையிலானவர் பெயர் 'கேவின்'. அவரோ, பண்ணிய காரியத்துக்காக, நம்ம ஊரு வாத்தியார் கூட கைதட்டுவார்!
வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊரு கம்பெனிகளில் ஓர் ‘அடிமை செய்வோமா, இல்லையா?’ என்ற கேள்வி எப்போதும் சுற்றிக்கொண்டு தான் இருக்கும். ஆனால், அந்த அதிகாரிகள் சில நேரம் தாங்களே விதிகளை தொடங்குகிறார்கள், பிறகு அதே விதி அவர்களை கடிக்கும்போது எப்படி இருக்கும்? இப்படிப்பட்ட ஒரு ‘சிறிய பழிதிருப்பு’ சம்பவம் தான் இன்று நம்ம பக்கத்தில்.
வணக்கம் நண்பர்களே!
"கிரெடிட் கார்ட்" – இந்த ஆங்கில வார்த்தையை கேட்டாலே நம் ஊர்ல பெரும்பாலானவர்களுக்கு இன்னும் அதிசயம்தான். "அது ஏதோ பெரிய உத்தமா? லோனை மாதிரியா? லட்ஜில் போய் பணம் கொடுக்காம பயனீக்கலாமா?" என்றெல்லாம் கேள்விகள் வரலாம். ஆனா, இந்த கிரெடிட் கார்ட்டை முற்றிலும் புரியாத ஒரு வாடிக்கையாளர் நடத்திய அதிசயமான ‘காமெடி’யை இங்க பாருங்க.
ஒரு பெரிய ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நடந்த உண்மையான சம்பவம் இது. நம்ம ஊர்ல சின்ன ஸ்டார்ஹோட்டல்ல கூட இப்படித்தான் ஏதாவது ஒரு கலகலப்பான சம்பவம் நடந்திருக்கும். ஆனா, இங்க நடந்தது ரொம்பவே ‘அட்டகாசம்’!
அந்த நாள் இரவு. ஹோட்டலில் வழக்கம்போல் அமைதியாக வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன். நம்ம ஊர்ல சொல்வது போல, “அண்ணே, நேரம் நல்லா இல்லப்பா!” என்று சொல்வது போல ஒரு விசித்திரமான அனுபவம் அந்த இரவுக்கு காத்திருந்தது. ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருந்த எனக்கு ஒரு மாதிரி முகம் கொண்ட அம்மா ஒருத்தி வந்து நின்னாங்க.
“ஏதும் முன்பதிவு இல்ல, ரூம் வேணும். நான் ரொம்ப நேரம் இங்க தங்குவேன், எனக்கு வழக்கமான கட்டணமே குடுங்க,”ன்னு கேட்டாங்க. நம்ம ஊர்ல போல, பழக்கமுள்ளவங்க தானா என்று நெனச்சேன். ஆனா, பெயர் சொன்னாங்க, கணினியில பார்த்தேன். எந்த பதிவும் இல்லை. அந்த அம்மாவும் சட்டென rest room குள்ள ஓடிப் போனாங்க. “சரி, புதுசா இருக்கலாமே”ன்னு நெனச்சு, அவங்க திரும்ப வந்ததும், “மெடம், உங்க பெயர் கிடையாது”ன்னு சொன்னேன். “பரவாயில்லை”ன்னு சொல்லிட்டு, யாரோ வந்து போன மாதிரி, அமைதியா வெளியேறிட்டாங்க.
அந்த சந்திப்புக்கு எதாவது விளக்கம் கிடைக்கும் என்று யாருக்கும் தோன்றல. நான் என் வேலைகளை தொடர்ந்தேன்.
அலுவலகத்தில் தொழில்நுட்ப உதவி கேட்டுப் பசிக்காமல் இருப்பது என்பது நம்மில் பலருக்கு அறிமுகமான விஷயம்தானே! ‘டெக் சப்போர்ட்’ன்னா எல்லாம் பெரிய ஹைடெக் விஷயம் என்று நினைப்பது வழக்கம். ஆனா, நம்ம ஊர் பழமொழி போல, "வாசிக்கத் தெரிந்தா, வைத்தியர் ஆகலாம்" என்ற மாதிரி, சமயங்களில் சும்மா வாசிக்கத் தெரிந்தால் கூட நம்மை எல்லாம் வித்தைகாரராக பாக்கிறாங்க!
நான் சமீபத்தில் ஒரு கடைக்காரரிடம் (அல்லது நம்ம ஊர் பட்சத்தில் சொன்னா – 'அண்ணன்') ஒரு சாதாரண சர்வீஸ் வேலைக்காக போனேன். வேலை முடிந்ததும், அலுவலகத்தில் கையெழுத்து வாங்கி, பேப்பர் வேலை முடிக்க சொல்லி அனுப்பினாங்க. நம்ம பாஸ் பணம் வாங்கும் விஷயத்தில் ரொம்ப கட்டுப்பாட்டோட இருப்பார் போல.