இன்றைய காலகட்டத்தில், ஹோட்டல் ரெசப்ஷனில் வேலை பார்ப்பது ஒரு சாதாரண வேலை இல்லை. ஒவ்வொரு நாளும் புதுப்புது கதைகள், புதுப்புது மனிதர்கள், அதிசயமான சம்பவங்கள்! நம்ம ஊரில்தான் ‘ஸ்டேஷன் மாஸ்டர்’க்கு பக்கம் போனால், எப்பவுமே புது கதைகள் கிடைக்கும். அதுபோல, அமெரிக்காவில் ரெசப்ஷனில் பணி பார்ப்பவர்களும், அங்குள்ள வாடிக்கையாளர்களும் சேர்ந்து ஒரு சிறந்த திரைப்படம் எடுத்துக் காட்டலாம்!
கேள்வி: கச்சேரிக்குப் போயிருக்கீங்களா? அந்த வரிசையில நின்று குளிர்காற்றில் நடுங்கும் அனுபவம், அடுத்த நிமிஷம் யாராவது தள்ளிப்போகும் ரகசிய கோபம் – இதெல்லாம் எத்தனை பேருக்கு பரிச்சயம்?
இது ஒரு சாதாரண கதை இல்லை. இது ஒரு சிறிது பழிக்கு, இனிமையான தீர்வு கண்ட ஒரு தமிழ்ப் பையன்/பெண்ணின் அனுபவம்!
வணக்கம் நண்பர்களே!
ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளராக வேலை பார்த்து பார்திருக்கீங்கலா? இல்லையென்றாலும், ரெசப்ஷனில் யாராவது உங்களுக்கு முகம் சுளிப்பதை பார்த்திருப்பீர்கள். அங்குள்ள ஊழியர் எப்போதும் சிரித்து, "உங்களுக்கு எப்படி உதவலாம்?" என்று கேட்கலாம். ஆனா, அந்த புன்னகையிலேயே ஒளிந்து இருக்கும் சோகம், நம்ம ஊர் சீரியல் அம்மாக்கள் கூட அழுதுவிடுவார்கள்!
நம்ம ஊருக்கு வந்தால், எல்லாரும் தங்கும் இடம் கேட்கும் போது, "சொந்தவாசம் சொல்லி ஒரு சலுகை கிடைக்குமா?" என்று கேட்பார்கள். ஆனா, அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர், “உங்களுக்காக தனி சலுகை கிடையாது; கதை சொல்ல வேண்டாமா!” என்று கூறியுள்ளார். அப்படியே, அந்த Reddit பதிவில் அவர் காட்டும் கோபமும் நக்கலும் நம்ம தமிழர்களுக்கு நன்றாகவே பொருந்தும்.
வணக்கம் நண்பர்களே!
ஊழியராக வேலை பார்த்த அனுபவம் இல்லாதவர்கள் இல்லைதான். ஆனால், பேஸ்புக்கிலும், வாட்ஸ்அப்பிலும் நாம் சிரிக்கிற 'absentee boss' மீம்ஸ்கள் எவ்வளவு உண்மையோ தெரியுமா? இன்று அந்த மாதிரி ஒரு உண்மை சம்பவத்தை, நம் தமிழ் நடையில், நம்ம ஊர் சுவைக்கேற்ப சொல்லப்போகிறேன்.
ஒரு பிரபல கேஃபேவில் bakery பிரிவை கவனிக்கும் சூப்பர்வைசராக நம் கதாநாயகன் வேலை பார்த்திருக்கிறார். அவருக்கு bakery-யில் நான்கு வருட அனுபவம், கடை நிர்வாகத்திலும் நல்ல பெயர். ஆனால், கடையின் உரிமையாளர் அவரை மாதம் ஒரு தடவை மட்டுமே பார்க்க வருபவர்! இது நம்ம ஊரில் இருக்கும் 'தலைவரைக் காணோம் வேலைக்காரன் வாடும்' அலங்காரப் பழமொழிக்கே ஒத்தது.
உங்களுக்குத் தெரிஞ்சா, நம்ம ஊர் மதிப்புக் கொடுக்கிற வாடிக்கையாளர்களை விட, பழைய கபாலி மாதிரி “எனக்கு இப்படி வேணும்!” என்று கோரிக்கையைக் கொடுத்து, கடையிலும், வாழ்க்கையிலும் கலகலப்பை கூட்டுகிறவர்கள் அதிகம். அந்த மாதிரி ஒரு வாடிக்கையாளர் வந்த அனுபவத்தை தான், அமெரிக்காவில் ஒரு சிறிய கேஃபே-யில் வேலை பார்த்த redditor ஒருவர் பகிர்ந்திருக்கிறார். இதை வாசித்த உடன், நம்ம ஊரு சுடுகாடில் கூட இப்படி யாராவது சாக்லேட் சாப்டு சர்வ் கேட்கலாம் போல இருக்கேன்னு தோன்றும்!
கடையில் சாப்பாடு, டீ, காபி எல்லாம் இருக்கட்டும், ஆனா ஒரு சின்ன சாக்லேட் சாப்டு சர்வ் கப் தான் இவருக்கு உயிர். அதையும் சும்மா வாங்கறதில்ல; ஒரு ஊசலாட்டம் மாதிரி, “இது குறைவு, அது அதிகம், சாக்லேட் வலது பக்கம்” என்று ஓர் ஓரமாக வேண்டிக் கொள்ளும் வாடிக்கையாளர். இப்படி சப்தம் போடுறவங்களை நாமெல்லாம் எப்போதேனும் பார்த்திருப்போம். ஆனால், அந்த ஊழியர் எப்படி சுத்தமாக சமாளிச்சார் தெரியுமா?
வணக்கம் நண்பர்களே! வாழ்க்கையில் சில சமயம் நம்மை கீழ்த்தரமாக எண்ணுபவர்களுக்கு, பழைய பழி வாங்கணும் என்ற எண்ணம் மனசுக்குள்ள எப்போதும் கூசிக்கிடக்கும். அந்த மாதிரி ஒரு அசத்தலான petty revenge கதையை, ரெடிட்டிலிருந்து தமிழில் உங்களுக்காக கொண்டு வந்திருக்கேன். சின்ன சின்ன பழி வாங்கும் சந்தோஷம் தான், ரசியே வேற! அந்தக் கதையை படிக்கத் தயாரா?
"எங்க காரு எங்க இருக்குன்னு உங்க்கிட்ட சொல்லணுமா? அடடா, என்னங்க இது!" – ஹோட்டல்காரங்க ரிசெப்ஷன்ல கேக்குற கேள்விக்கு இப்படி பதில் சொன்னோங்க இருக்காங்கன்னா, அந்த ஹோட்டல் ஊழியருக்கு தினமும் எத்தனை நிமிஷம் பொறுமை தேவைப்படும்னு யோசிச்சு பாருங்க!
நம்ம ஊர் ஹோட்டல்களில் கூட, வண்டி எண், வண்டி வகை, வண்ணம் எல்லாம் எழுத சொல்லுறாங்க. ஆனா அமெரிக்காவுல, ரிசெப்ஷன்ல நிக்குற அந்த பாவப்பட்ட ஊழியருக்கு கார் எண் கேட்டால, வாடிக்கையாளர்கள் "ஏன் கேக்குறீங்க? என்ன பண்ணப்போறீங்க?"ன்னு சண்டை போடுறாங்க. ஆஹா, நம்ம ஊரு ஆளுங்க கூட இப்படி கோபப்படுறாங்கலா?
இது ஒரு பொழுது போக்குக்காக எழுதப்பட்ட கதை. எப்போதாவது நம்ம ஊர்ல ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நடந்தது மாதிரி, அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு அலப்பறை சம்பவம். படிச்சா, "அடப்பாவீங்க! இதெல்லாம் ரியல் லைஃப்பா?"னு தோன்றும்!
ஒரு மதுபானமும், பக்கத்து பார் கலாச்சாரமும் கலந்த ஜாம்பவான் ஒரு ஹோட்டலுக்குள்ள வந்தார். அந்த ஹோட்டல், நம்ம ஊரு பெரிய நகரங்களில் இருக்கும் போல ஸ்டேக் ஹவுஸ் (அதாவது, இறைச்சி உணவு சிறப்பு உணவகம்) உடன் இணைந்தது. ஒரு வேளை, இப்படி ஒரு விருந்தினர் நம்ம தமிழ்நாட்டில வந்திருந்தா, ரெசப்ஷன் பையன்/பெண்ணு “இப்போ யாரு வச்சிட்டு போறாரு!”னு சிரிக்கலாம். ஆனா இங்கே, கதை ஆரம்பமா கலகலப்பா போகப்போகுது!
அண்ணாச்சி, அக்கா, நண்பர்களே! அடடே, இப்போ காலம் எவ்வளவு மாறிச்சு பாருங்க! ஒரே இடத்துல நிறைய பேர் சேர்ந்து, மனசுக்குள்ள இருக்குறதை வெளிப்படுத்திக் கொள்வதுக்கு பழைய காலத்து நம்ம ஊர் வீட்டு வாசல் மாதிரி, ஆனா ஆன்லைன்ல! அந்த மாதிரி தான் ரெட்டிட்டில் ‘TalesFromTheFrontDesk’ என்னும் (பணியாளர் முன்பலகை கதைகள்) குழு, வாரம் ஒருமுறை ‘Free For All’ (எல்லாரும் பேசலாம்!) என்று ஒரு கலந்தாய்வு மேடை வைக்குறாங்க.
இந்த வாராந்திர ‘விவாத மேடை’யில், உங்க மனசுக்குள்ள என்ன இருந்தாலும் — வேலையோ, வீட்டோ, ருசிகரமான நிகழ்வோ, இல்லை நம்ம ஊரு பஜார்ல நடந்த கதைபோல — எல்லாம் பகிரலாம். முன்னாடி, நம்ம ஊரில் ‘பொது வாசல்’ இருக்குமே, எல்லாரும் வந்து ஒரு டீ குடிக்கக் கூடி பேசுவாங்க, அதே மாதிரி தான் இது!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
நம்ம தமிழர்களுக்குப் பழைய பழமொழி ஒன்று இருக்கு – "விதை போடுறவன் விதை போடுவானே தவிர, அறுவடை பண்ணுறவன் தான் அறுவடை பண்ணுவான்!". இந்த உலகத்தில் நல்லது செய்தவங்க நல்லதைக் காணும், கெட்டது செய்தவங்க... ஹும்... அவர்களுக்காக ஒரு சிறிய ‘சர்ப்ரைஸ்’ ரெடியாக இருக்குமே! இன்று நம்ம பாக்கப் போற கதை, அப்படிப்பட்ட ஒரு அலுவலக ‘பழிவாங்கல்’ சம்பவம்.
ஒரு காலத்தில், பெரிய நிறுவனமொன்றில் வேலை பார்த்த ஒரு நபர், அவருடைய முன்னாள் சக வேலையாடியால் அனுபவித்த துன்பத்தையும், அதற்குப் பிறகு நடந்த சுவாரசியமான நிகழ்வையும் பகிர்ந்திருக்கிறார்.