பாட்டி ஓட்டம், இரகசியம், மனிதாபிமானம் – ஓர் ஹோட்டல் கதையின் அதிசய அனுபவம்!
மாலை நேரம், வேலை முடிந்தவுடன் சற்று ஓய்வாக, ஒரு ஹோட்டல் பாரில் நம்ம ஊரு குஷ்பான ராகம். அங்கே பார் ஊழியர்கள், விருந்தினர்கள் எல்லாம் நண்பர்கள் மாதிரி. தம்பி, அக்கா, அண்ணன் என்று உரிமையோடு பேசும் சூழ்நிலை. சும்மா ஒரு பஜ்ஜி, சட்னி, சில்லறை கதை – வாழ்க்கை ஓர் பக்கம் ஓடுகிறது.
அந்த மாதிரி ஒரு சனிக்கிழமை மாலை, "ஹேப்பி ஹவர்" முடிஞ்சதும், சாண்ட்விச் வாங்கிக்க போறேன் என்று வெளியே வந்தேன். தெருவில் ஒரு பாட்டி பஜாமாக் கட்டிக்க, நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார். திடீரென்று அவர் கால் தப்பி கீழே விழுந்தார். அதோடு ஒரு காரும் அருகிலே வந்து நின்றது. ஒரே அனுபவம் – ஏதாவது நடந்திருந்தால் என்ன ஆகுமோ என்று பயம். நானும், அந்த காரு ஓட்டுனரும், இன்னும் சிலர் சேர்ந்து பாட்டியை எழுப்பினோம்.
பாட்டி ஒரு வார்த்தை கூட ஆங்கிலம் பேச மாட்டேன் என்று பிடிவாதம்! "நான் அந்த இரண்டு தெருவுக்கு அத்தனையில இருக்குற condo-க்கு போனும்" என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். நம்ம ஊருல போல, பாட்டிகள் தாங்க, தங்கள் சுயாதீனத்தை விட மாட்டாங்க. ஆனா, அவர் விழுந்த இடம் பார்த்தால், அருகில Assisted Living Facility (சிறப்பு கவனிப்பு இல்லம்) இருந்தது. அதான் அவருடைய இடமா என்று எனக்குள் சந்தேகம்.
