பீசா கடை… காரமான சம்பவங்கள்!
குழந்தைகளும் பெரியவர்களும் விரும்பும் பீசா கடைகளில் வேலை செய்வது எப்போவும் சுவாரஸ்யமான அனுபவம்தான். ஆனா, அங்கேயும் வாழ்க்கை ஓரளவுக்கு சீராகத்தான் இருக்கும். மெசின் போல வேலை, வாடிக்கையாளர்களின் கோரிக்கைகள், மேலாளரின் கண்காணிப்பு – எல்லாமே நம்ம ஊரில் உள்ள சாப்பாட்டகங்களில் நடக்கும் கதைதான். ஆனால், “Pizza Hut”-இல் நடந்த ஒரு காரமான சம்பவத்தைப் பற்றி இப்போது சொன்னா, உங்களுக்கு சிரிப்பு வராமல் இருக்காது!
“டிப்இல்லாமல் டிப்பா? ஒரு வாடிக்கையாளர் கையளித்த 'கன்ஃப்யூஷன்'!”
நமக்கு எல்லாம் ஹோட்டல் என்கிறாலே, சாம்பார், இட்லி, டிபன், டிப்ஸ், டிபாசிட் என ஒரு பட்டியை நினைத்து நம்மளே சிரிக்க வைக்கிறது. ஆனா, அமெரிக்கா மாதிரி வெளிநாட்டு ஹோட்டலில் நடக்கிற விஷயங்கள், நம்ம ஊர் நையாண்டி கதைகளுக்கு குறைவு கிடையாது.
அப்படி ஒரு அசத்தல் அனுபவம் தான் இந்த கதை. ஒரு ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனிஸ்ட் – நம்ம ஊரு ஹோட்டல் முன் மேசை ஊழியர் மாதிரி – தான் நேரில் அனுபவிச்சாங்க!
இரவு நேரம்... ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் ஒரு நேர்த்தியான அமைதி. திடீரென வெளியில் ஒரு பெரிய டூர் பஸ் நின்றது. "அடடா, நம்ம ஊரு கல்யாண வீட்டுப் பந்தல் மாதிரி கூட்டம் வரும் போல இருக்கே!" என்று தோன்றியது. ஆனா, கல்யாண வீட்டு பந்தலுக்கு வந்தது போலல்ல, ஓய்வுபெற்று பஸ்ஸில் சுற்றிவரும் பெரியவர்கள் குழு – பசிக்கறதுக்கெல்லாம் போகும் வயது அல்லவா, இவர்கள் என்ன பிரச்சனையா இருப்பார்கள் என்ற நேர்த்தியான எண்ணத்தோடு இருந்தேன்.
ஆனால், அந்த இரவு என் எண்ணங்களை தலைகீழாக மாற்றியது! "அண்ணே, கிழக்கில் இருந்து புயல் வருது!" என்பதையே நினைவுபடுத்தும் வகையில், குழுவின் டூர் கைடு உள்ளே வந்தார். "எங்களுக்காக ரெடி பண்ணிய தூண் கீ பாக்கெட்ஸ் எங்கே?" என்று கேட்டார். நாங்கள் ஏற்கனவே, அவங்களுக்கு ரெடி பண்ணாதீங்கன்னு உத்தரவு வந்திருந்தது. அதான் பண்ணல. அவரும் உடனே மொபைலை எடுத்துக்கிட்டு, "இதோ சார், ஈமெயில் இருக்கே, எங்களுக்காக ரெடி பண்ண சொல்லி இருக்காங்க!" என வாதம் போட்டார்.
"ஐஸ்கிரீம்... ஐஸ்கிரீம்...!" – இந்த சத்தம் கேட்டாலே நம்ம எல்லாருக்கும் குழந்தைப் பருவம் நினைவுக்கு வராதா? நம்ம ஊரிலே ஜில்லுனு ஜிலேபி வண்டி, வெண்மணி மிட்டாய் வண்டி மாதிரி, ஐஸ்கிரீம் வண்டியும் வெளிநாடுகளில் ரொம்ப பிரபலமா இருக்கும். அந்த வண்டி வரும் போது குழந்தைகள் எல்லாம் ஓடி ஓடி வந்து, கையிலே இருக்கும் காசு எடுத்து, இனிப்பான ஐஸ்கிரீம் வாங்கும் அந்த சந்தோஷமே தனி லெவல்!
இந்தப் பதிவுல, ரெட்டிட்டில் வந்த ஒரு கதை – "Kevin and the ice cream truck" – நம்ம ஊரு பசங்க மாதிரி ஒருத்தர், கவின் (Kevin) அப்படிங்கற பையன், ஐஸ்கிரீம் வண்டி வந்தாலே முழு நகரத்துக்கும் கேக்கணும் மாதிரி, "ICCCCE CREAAAAAM!!"னு கூப்பிடுவாராம். அவரோட ஐஸ்கிரீம் காதல், அவராலையே சுத்த கலாட்டா ஆயிடுச்சு!
பொதுவாக, “என் மகளுக்கு மட்டும் எல்லா சோதனையும் வருது!” என்று சொல்லும் அம்மாக்கள் மாதிரி, “எனக்கு மட்டும் கரேன் அனுபவம் கிடைக்கலையே!” என்று உள்ளூரில் புலம்பி இருந்தேன். ஆனா, அதே மாதிரி ஒரு அனுபவம் நம்ம வாழ்க்கைல வந்து விழும் போது தான் அதன் அருமை புரியும். என் கதையைக் கேட்டீங்கன்னா, சின்ன திருவிழா தான் நடக்கும்!
இந்தக் காலத்து ‘கரேன்’கள் — அமெரிக்காவில்தான் அதிகம் கிடைக்கும் என்பதில்லை; நம்மூரிலும் இப்படி ஒரு தலையீடு விளையாடும் அக்கா கிடைத்தா, ராத்திரியில் தூங்க முடியாமலும், பகலில் அமைதியாய் இருக்க முடியாமலும் ஆகும். ஆனா, இந்த சம்பவம் நேர்ந்தது நிதானமாக நம்ம ஊர் இல்ல, அங்குள்ள ஒரு குடியிருப்பில் தான். ஆனாலும், கரேன் எங்கேயும் ஒரே மாதிரி தான்!
நம்ம ஊரு அலுவலகங்களில் வாத்து போல சலசலப்பும், சூடான கதைப்பாடுகளும் இல்லாமல் ஒரு நாள் போகுமா? அந்த வகையில ஒரு நாள், அமெரிக்காவில MIS (Management Information Systems) துறையில் நடந்த ஒரு சுவாரசியமான சம்பவம்... நாம வாசிச்சா, “அடப்பாவி, நம்ம ஆளுங்க கூட இப்படி தாம்!”ன்னு சொல்லி சிரிக்காமல் இருக்க முடியாது.
கண்ணாடி சுவரும், கணினி அறையும் – அலுவலக வாழ்க்கை
அந்த காலத்துல IT துறையை MISன்னு கூப்பிடுவாங்க. அந்த அலுவலக கட்டிடத்தின் தரைதான் MIS டிபார்ட்மென்ட் இருக்குற இடம். சுத்தி அலுவலகங்கள், நடுவில் ஹால்வே, என் அலுவலகம் – அதும் கண்ணாடி சுவர் வைச்சு! அது கடக்க, IT புல்பேன் (என் ஆட்கள்), மீண்டும் கண்ணாடி சுவர், அடுத்து ‘கம்ப்யூட்டர் ரூம்’. இந்த அறைதான் அந்த அலுவலகத்தின் இருதயமாக இருந்தது.
நான் என்னோட டெஸ்க்கில் அமர்ந்திருந்தேன். கண்ணாடி வழியே ஹாலையும், புல்பேனும், கணினி அறையும் பார்த்துக்கொண்டே கம்ப்யூட்டரில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்த கணினி அறைக்கு, IT ஆட்கள் மட்டும் கார்டு ஸ்வைப் பண்ணி உள்ள போக முடியும். மற்றவர்களுக்கு அனுமதி கிடையாது – என்று நம்பினேன்...
நமக்கு எல்லாருக்கும் தெரியும், பெரிய சண்டைகளெல்லாம் பெரிய விஷயங்களுக்காக வராது. சில நேரம் நம்மை யாராவது கிண்டல் பண்ணினாலோ, நம்மை ஏமாற்றினாலோ, அந்த “சிறிய பழி” எடுத்துக்கற ஆசை மட்டும் தான்! இங்க பாருங்க, அமெரிக்காவில் Target மாதிரி பெரிய கடையில் கூட, நம்ம ஊர் ரஞ்சனின் மனசு போல் ஒரு விஷயம் நடந்திருக்கு!
ஒரு நாள், ஒரு பையன் Target கடைக்கு போறான். ஊர் பசங்க போலல்ல, காரோட! கடை வாசல்ல, பார்கிங் ஸ்பேஸ் தேடி ரவுண்ட் போடறான். யாரோ ஒருத்தர் காரிலிருந்து வெளியே வர போகிறாங்க, பையன் சந்தோஷமா “இப்போ எனக்கு ஸ்பேஸ் கிடைச்சாச்சு!”னு நெனச்சு காத்திருக்கிறான். ஆனா, எதிர்பக்கம் இருந்து ஒருத்தி வேகமா வந்து, அந்த ஸ்பேஸை பஞ்சாயத்துக்கு வாராமல் பிடிச்சுட்டாங்க!
ஒரு பழைய தமிழ் பழமொழி சொல்கிறது, “செய் நன்மை கெடும், செய் தீமை வரம்;” ஆனால், சில சமயம் நமக்குத் தீங்கு செய்தவர்களுக்கு ஒரு சிறிய பழி செலுத்தும் சந்தோஷமும், மனநிம்மதியும் தான் கிடைக்கும். இது ஒரு காதல், நம்பிக்கை, காசு, கார், "டோ" வாடகை, நண்பர்கள் – இப்படி நிறைய கலந்துள்ள நிகழ்ச்சி. வாங்க, என் கதையை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளலாம்!
நம்ம ஊர்ல எந்த வேலை ஆனாலும், “மனிதர்கள் வேற மாதிரி தான் சார்!”ன்னு கதை சொல்லும் ஒரு சம்பவம் நிச்சயம் இருக்கும். அதுவும் ஹோட்டல் ரிசப்ஷன் வேலைன்னா, ரொம்பவே சுவாரசியமா, சில சமயம் சிரிப்பு வருமா, சில சமயம் வயிறு புண்ணாகும் அளவுக்கு பயங்கர அனுபவமா இருக்கும். “நீங்க ரிசப்ஷனில் வேலை பார்த்தீங்கனா, உங்களைப் பார்க்க மடங்க மடங்க ‘வழக்கறிஞர்’ ‘டாக்டர்’ மாதிரி வருவாங்க”ன்னு சொல்வாங்க இல்ல? இதோ, அப்படிப்பட்ட ஒரு ‘டாக்டர்’ வாடிக்கையாளரின் கதையைத்தான் இன்று கொஞ்சம் நம்ம ஊரு நையாண்டி கலந்துரையாடலோடு பார்க்கலாம்!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
இன்றைய தொழில்நுட்ப உலகில், நமக்கு எப்போதுமே அறிவோம் – கணினி அல்லது இணையம் சொதப்பினா, அதை நேரில் சென்று சரி செய்யும் வரை நிம்மதியே கிடையாது. வீட்டில் WiFi போகும் போது ‘நம்ம வீட்டில் பூனை கடந்து போனாலா?’ என்று கேட்கும் நம் அம்மாக்கள் நினைவுக்கு வருவார்கள் அல்லவா? ஆனா, ஒரு பெரிய நிறுவனத்திலே இப்படிச் சுவாரசியமான பிரச்சனை எப்படிப் பயணித்தது என்று, ஒரு 20 வருட பழைய கதை உங்களுக்காக!