நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
சிலர் வாழ்க்கையில் நமக்கு வித்தியாசமான அனுபவங்களை தந்துவிட்டு போய்விடுவார்கள். அப்படிப்பட்டவர்தான் என் அம்மாவின் பழைய தோழி – கேவினா. அவங்கதான் இப்போ நம்ம கதையின் நாயகி! அந்த கேவினா சம்பவங்கள், அப்பவும் இப்பவும் எனக்கு சிரிப்பை தந்துவிட்டே இருக்கு. இப்படி ஒரு கலகலப்பான மனிதரை வாழ்க்கையில் சந்தித்திருப்பீர்களா? இல்லன்னா, இப்போ கேவினா பற்றிய இந்த கதையை படிங்க, உங்களும் சிரிச்சு மகிழ்ந்துவிடுவீர்கள்!
குடும்பத்தோடு ஊருக்கு குடி வந்தால் எல்லாம் நல்லதா இருக்கும்? குறிப்பாக அந்த ஊர் தமிழ்நாட்டின் எங்கோ தெற்குப் பகுதியில் இருந்தா, பழக்க வழக்கத்தில் பின்னோக்கி இருந்தா? அப்படித்தான் இந்தக் கதையின் நாயகனும், அவனுடைய குடும்பமும், ஊராரின் “அய்யா, நாம்தான் உண்மை மக்கள்!” என்ற திமிருக்கு நடுவில் சிக்கிக்கொண்டார்கள்.
அந்த ஊர்காரர்கள் – நம்ம ஊர் பாட்டி சொல்வது போல, “மழை வந்தாலும் குடம் வாங்காதவர்கள்!” கயிறு கட்டிக் கையெடுத்து, புதிய பெல்ட் வாங்கக் கூட கடைக்கோடி போக மாட்டார்கள். அப்படி ஒரு சுருக்கம், ஒரு சினம்! அதில் நம்ம நாயகனோட குடும்பம் புது நிலம் வாங்கி குடியேறியதால், ஊரே “வேறுபாடுகள்” பாராட்ட ஆரம்பிச்சது.
“அடப்பாவி! இதுவரை நான் ஒருபோதும் செய்ததில்லை!”
இந்த வார்த்தை உங்களுக்கும் எப்போதாவது வாயிலிருந்து வந்திருக்கும். ஆபீஸ் வேலை, குடும்பம், வாழ்க்கை – எல்லாம் ஒரு சேர தலைக்கேறினால், நாமும் இப்படித்தான் ஆகிவிடுவோம். இங்கே ஒரு ஹோட்டல் நைட் ஆடிட்டருக்கு நடந்த சம்பவம், நம்ம ஊர் அலுவலக ஊழியர்களும் அனுபவிக்கிற பிரச்சனைகளை நினைவூட்டும் வகையில் இருக்கிறது.
நம்ம ஊர்ல ‘பக்கத்து வீட்டுக்காரன்’ என்றாலே, மழை நாளில் ரசம் எடுத்துக்கொடுத்து பாராட்டும் நல்லவர் நினைப்போம். ஆனா, சில சமயம் அந்த பக்கத்து வீட்டுக்காரர் தான் வாழ்கையில் பெரிய சோதனைக்கும், சிரிப்புக்கும் காரணம் ஆயிடுவாங்க. இது ஒரு ஸ்காட்லாந்து நகரம்னு சொல்லி, அதுவும் அஸ்தானா அபெர்டீனில் நடந்த உண்மை சம்பவம். அதுவும், நம்ம ஊருக்கு நெருக்கமான பழிவாங்கும் கதை!
ஒரு காலத்துல, நானும் என் குடும்பமும் ஸ்காட்லாந்தில் ஒரு ‘செமி-டிடாச்டு’ வீட்டில் இருந்தோம். பக்கத்து வீட்டில் இருந்தவர் – ஒரு சொந்தமான ‘கரேன்’! சத்தம் என்றாலே தாங்க முடியாதவள். ஒரு பிள்ளை கூட வீட்டில் சிரிச்சா, அவங்க முகம் பிஸ்கட் மாதிரி உருண்டு போயிடும். இந்தக் கதையில் நானும் அந்த ‘சத்தம்’ குறைவு இல்லாதவன் தான் – ஆனா, அதுக்கு ஒரு பெரிய ட்விஸ்ட் இருக்கு!
"அண்ணே... காலை உணவு எப்போது?", "ஹலோ! யாராவது இருக்கீங்களா?", "டிஜிட்டல் கீ எங்கே?" – இப்படி எல்லா வாடிக்கையாளர்களும் ஒரே நேரத்தில் மெசேஜ் அனுப்ப ஆரம்பித்தால்தானே தெரியும், ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களுக்கு (Front Desk Agents) எவ்வளவு 'ஆறாத வேதனை'!
நம்ம ஊரிலே சும்மா டீ கடைக்கு போனாலும், "சார், டீ கொஞ்சம் சீக்கிரம் பாருங்க!" என்று காத்திருப்போம். ஆனா, அங்க ஓர் அமெரிக்க ஹோட்டலில், வாடிக்கையாளர்கள் உடனே பதில் கிடைக்கலைன்னு சின்ன விஷயத்திலேயே பதற்றப்பட ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. அதும், முன்னணி பணியாளர் ஒருத்தர் சொல்றார் – "நாங்க ஒரே நேரத்தில், ஃபோன், நேரில் வந்த வாடிக்கையாளர்கள், மேல மேலயும் இந்த மெசேஜ் சிஸ்டம் – எல்லாத்தையும் எப்படி சமாளிக்குறது?" அப்படின்னு.
வாடிக்கையாளர் சேவை – இந்த வார்த்தைகள் கேட்டாலே நம்மில் பலருக்கு நம் சொந்த அனுபவங்கள் நினைவுக்கு வரும். “வாடிக்கையாளர் ராஜா!” என்பார்கள், ஆனா சிலர் சர்வதேச ராஜாக்கள் மாதிரி நடத்திக்கொள்வார்கள். ஆனா, அந்த ராஜாக்கள் மனதை படிக்க வேண்டும் என நினைத்தால் என்ன ஆகும்? இந்த கதையில், ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியில் நடந்த ஒரு 'அரசியல்' சம்பவம் – வாசிக்க தயாரா?
நம்ம ஊரில் ‘அண்டை வீட்டு சண்டை’ என்றால், அது சின்ன சின்ன விஷயங்களில் ஆரம்பித்து, பெரிய பிரச்சனையாக வளர்ந்துவிடும். ‘அவன் என் மரத்தில் பழம் எடுத்து விட்டான்’, ‘இவன் தண்ணீர் வழக்கம் இல்லாமல் கழித்தான்’ – இப்படி கிழக்கு வாசலில் இருந்து மேற்குத் திசையிலும், அண்டை வீட்டுக்காரர் என்றால் சும்மா விடக்கூடாது என்பதே நம்ம பாரம்பரியம்! ஆனா, இந்த ரெடிட் கதையில் வரும் அண்டை வீட்டுக்காரர், நம்ம ஊருக்கு ஒரு படி மேல தான்!
அவரது ‘பழி பழிக்கு பழி’ பாணியில் நடந்துகொண்டதைப் பார்த்தா, சிரிப்பும் வரும், சின்ன சின்ன கோபமும் வரும். ஒரு வேளை, நமக்கும் இப்படித்தான் நடந்திருந்தா நாமும் இப்படிதான் செய்திருப்போமே என்று நினைக்க கூடும்!
நம்ம ஊருலா சாமானியமா கூட்டம் கூடும் இடங்களில், "வரிசை"ன்னா எல்லாரும் பக்குவமா காத்திருக்கிறோம். ரேஷன் கடைல இருந்து, திருவிழா அன்னதானம் வரிசை வரைக்கும், ஒவ்வொருத்தரும் தங்களோட பங்கை பொறுமையா எதிர்பாக்குறது நம்ம கலாச்சாரத்திலே ரொம்ப முக்கியம். ஆனா, எங்க பாத்தாலும், "நானே முதல்ல"ன்னு தனா தன்னோட வேலை முடிக்க நினைக்கும் சிலர் இருக்கார்களே, அதுவும் ஒரு கலாச்சாரம்தான் போல!
இப்படி ஒருத்தர், நான் சமீபத்தில் ஆன்லைன்ல படிச்ச ஒரு அனுபவம், ரொம்பவே நம்ம ஊருக்கு ஒத்த மாதிரி இருந்துச்சு. Red Robin அப்படின்னு ஒரு அமெரிக்க உணவகத்தில் நடந்த ஒரு சின்ன பழிவாங்கும் சம்பவம். நம்ம ஊரு பஜார்ல நடக்குற மாதிரி, அங்கயும் வரிசை முறையைக் கடைபிடிக்காத ஒரு பாட்டியால சண்டை வந்துச்சு. அந்த அனுபவத்தை நம்ம தமிழ்ல சொல்லணும்னு ஆசை!
“நம்ம ஊரில் ஓட்டலில் தங்கினா, தண்ணீர் இல்லையா, சோப்பு இல்லையா, நேரில போய் கேட்டா இருக்கு! ஆனா அமெரிக்காவில் ஒருத்தி சாம்பூ வேண்டி 911-க்கு அழைச்சா நம்புவீங்களா?” என்றால், நம்ப முடியாமா இருக்கும். ஆனாலும், இந்த உலகம் இன்னும் எவ்வளவு வித்தியாசமானது என்பதை உணர்த்தும் ஒரு கதைதான் இது!
ஒரு வெளிநாட்டு ஓட்டலில், முன்னணி மேசை (Front Desk) ஊழியர் ஒருத்தர், ஒரே ஆள் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். திடீர்னு ஓட்டலின் துவைக்கும் துணிகள் (towels) எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு. அதனால, அப்பாவி போல ஹௌஸ்கீப்பிங் ரூம்ல போய் துணிகளை எடுக்குறாங்க. அந்த நேரத்தில தான், ஓட்டல் தொலைபேசியில் அடிக்கடி அழைப்புகள் வந்துச்சு. ஒரு ரூமில இருந்து நாலு முறை மிஸ்டு கால்கள். அந்த ரூமில் ஒரு பெண் குழந்தையுடன் இருந்ததை நினைவு படுத்திக்கறார்; குழந்தை தான் விளையாடி அழைச்சிருப்பான்னு நினைக்குறார்.
“தம்பி, என்னை நம்பலையா? அப்புறம் நீங்க ஏன் இவ்வளவு கேள்வி கேட்கிறீங்க?”
இப்படி கேட்ட ஒரு வாடிக்கையாளர் முகத்தை நினைத்தாலே இன்னும் சிரிப்பு வருது!
சொல்லப்போனால், ஓட்டலில் Receptionist-ஆ இருக்குற நம் வாழ்க்கையே ஒரு பேட்டிக் கதை மாதிரி தான். எல்லாம் நமக்கு மட்டும் தான் நடந்த மாதிரி தோன்றும். ஆனா உண்மையில் ஒவ்வொரு ஹோட்டலிலும் இந்த verification காமெடியும், customer-ஓட “நான் தான் ராஜா!” வகை attitude-வும், ரொம்ப common.