நம்ம ஊரில் அண்ணாச்சி ஹோட்டலில் சாப்பிட்டாலே, "சாமி, வேற என்ன வேணும்?"ன்னு முகம் அறிமுகம், நம்பிக்கை, பழக்கம் எல்லாம் காரியமாகும். ஆனா, வெளிநாடுகளில், குறிப்பா பெரிய ஹோட்டல்களில், ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் ஒரு ரொம்ப கடுமையான விதி, நடைமுறை இருக்கு. அப்படிப்பட்ட ஒரு விதி தான் – "உங்க அறைக்கு புதிய விசை வேண்டும்னா, அடையாள அட்டை (ID) காட்டணும்!"
ஒரு சொகுசு ஓட்டலில் வேலை பார்த்து வந்தால் அங்கும் விதவிதமான விருந்தினர்களும், அவர்களது கோரிக்கைகளும் எதிர்படுவது சாதாரணம். ஆனால், வீட்டில் பக்கத்து பாட்டி சொல்வது மாதிரி, "சிலரது குணம், நம்ம குடும்பத்தில் கேட்டுப் பார்த்து இருக்கவே முடியாது!" அதே மாதிரி ஒரு சம்பவம் தான் அமெரிக்காவின் ஒரு பிரபல ரெடிட் பதிவில் நடந்தது. இதைப் படித்தவுடன் நமக்குள் சிரிப்பும் கோபமும் கலந்து வரும்!
“அண்ணா, பத்து நிமிஷம் பதில் ஆபீசுக்கு முன்னாடியே வந்துட்டா, அவ்வளவு பெரிய குற்றமா?” – இப்படி ஒரு கேள்வி தமிழ்நாட்டில் வேலை பார்த்து பார்த்து அலுத்தவர்களுக்கு பாத்திரமாக இருக்கும். இந்தக் கதையும் அதையே சுட்டிக் காட்டுது. ஒரு பிரபலமான இணையதளத்தில் வெளிவந்த இவரோட அனுபவம், நம்ம ஊர் அலுவலக கலாச்சாரத்தோட ஒப்பிட்டு பார்க்கும்போது, சிரிப்பும் சிந்தனையும் வர வைக்கும்.
நம்ம ஊர் ஆபீசுகள்ல, சிலர் “நேரம் பார்த்து” வேலை செய்ய சொல்வது வழக்கம். ஆனா, எல்லாரும் அந்த நேரம்தான் கடைபிடிக்கணும் என்றில்லையே? ஒருவேளை நேரம் பார்த்து நேரம் பார்த்து சும்மா நிக்குற மாதிரி நடந்தா, அந்த மேலாளருக்கு எப்படி இருக்கும்?
நமக்குத் தெரியும், இந்தியா முழுவதும் வேலை செய்யும் இடங்களில் "டிரஸ் கோட்" என்பது ஒரு பெரிய விஷயம். சுமார் கோடைக்காலம் வந்துவிட்டால், அலுவலகங்களில் ஏசி வேலை செய்யுமா இல்லையா என்ற பதட்டம் தானே! அதிலும், "ஏசி போதும், விசிறி வேண்டாம்" என்று மேலாளர்கள் சொல்வதை கேட்டிருப்பீர்கள். இப்படி ஒரு சூழலில், அமெரிக்காவின் ஒரு பெரிய செல்யுலார் கம்பெனியில் 2012-ல் வேலை பார்த்த ஒருவரின் அனுபவம், ரெடிட் வாசகர்களின் கண்ணில் பட்டது. அந்தக் கதையை தமிழில் கொஞ்சம் மசாலாவாக பார்க்கலாமா?
“ராத்திரி பத்து மணிக்கு சுடு ஸ்டேக் சாப்பிடுறேன்”ன்னா உங்க வீட்டுல ஒரு கூட்டம் ராணுவம் வந்த மாதிரி பிரச்சனை ஆகுமா? இப்போ இந்த கதையோட ஹீரோ, அந்த மாதிரி ஒரு சூழ்நிலையில சிக்கிக்கிட்டார். சும்மா கடைசி நேரத்தில் கடையில விற்று முடிக்கணும் ஸ்டேக் வாங்கினாரு. ராத்திரி 10 மணிக்கு அதை ஊற்றிக் கொதிக்க வைத்து, ரசித்து சாப்பிட ஆரம்பிக்க, பெற்றோர்கள் உடனே “இது எங்களுக்குப் பிடிக்கல, நாங்க வேற மாதிரி வளர்ந்தோம்”ன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.
இந்தக் கதை நம்ம ஊர்லயும் நம்ம வீட்டிலயும் நடந்திருக்கலாம். ஆனா இந்த ஹீரோவோ, அடுத்த நாள் ஒரு பெரிய ஸ்பொஞ்ச் கேக் வாங்கி, அதையும் ராத்திரி பத்து மணிக்கு சாப்பிட ஆரம்பிச்சாராம்! பெற்றோர்கள் வேற கோபம், ஆனா அவரோ, “நீங்க சொன்ன விதிமுறையில தான் நடந்திருக்கேன்”ன்னு சொல்லி நிம்மதியோட கேக் சாப்பிட்டாராம்!
“கையிலிருக்கு பணம் வாழ்வுக்கு முக்கியம்”ன்னு சொல்வதை விட, “உயிர் காப்பாற்றும் கருவி வாழ்வுக்கு முக்கியம்”ன்னு சொல்லணும் போலிருக்கு! தங்கச்சி, தம்பி, இது ஒரு அசாதாரணமான அமெரிக்க கதை. ஆனா, நம்ம ஊரு ஆளுங்க மனசுல பதியும் வகையில் சொல்லுறேன், ஏனென்றால் இப்படி ஒரு முட்டாள்தனமான சம்பவம் எங்கயாவது நடந்தாலும், நம்ம பழைய ஜோக்ஸ் மாதிரி “கொஞ்சம் நாணயமும் இல்லை, அறிவும் இல்லை”னு சொல்லத்தான் வைக்கும்.
ஒரு பிளாச்மா டொனேஷன் சென்டரில் வேலை செய்யும் ஒரு redditor ஆள் சொன்ன சம்பவம் இது. வெளிநாட்டுல, உடம்பிலிருந்து பிளாச்மாவை கொடுத்துக்கிட்டு அதற்காக பணம் வாங்குறதுக்கு தனி சென்டர்கள் இருக்குது. நம்ம ஊருல காசுக்கு ரத்தம் குடுக்குறது தடை, ஆனா அங்க இது முறையாக நடக்குது. இதிலேயே கேவினா என்னும் ஒரு பெண் தன் அற்புதமான “முயற்சியால்” சென்டரையே அலறவைத்தாள்.
நம்ம ஊர் கல்யாண வீடுகளிலோ, குடும்பக் கூட்டங்களிலோ மட்டுமல்ல; வேலைக்கழகத்திலும் பாம்பு படுக்கும், பாம்பு விடும் சம்பவங்கள் நடக்காமல் போவதில்ல. "மூக்கில் ஊசி போட்டா கூட, வேலைக்காரர்களுக்கு மேலாளரிடம் பேச பயமில்லை" என்பதெல்லாம் பழைய காலம்! இன்றைய இளசுகள், தங்கள் உரிமைக்காக குரல் கொடுத்து பழிவாங்கும் காலம் இது.
என்னடா புது வேலைக்கு போனாலும், அங்கும் இப்படி ஒரு புலி மேலாளர் எதிர்ப்படுவான் என்று யாருக்குத் தெரியும்? ஆனா, இந்த கதையின் நாயகி சரியான “வீணை விதைக்கும், வீண்பழி வாங்கும்” மேலாளருக்கு ஒரு நல்ல பாடம் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறார்!
காலை நேரம்... ஒரு ஹோட்டலில் முன்பலகை ஊழியர் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அந்த ஹோட்டல் ஒரே மூன்று அறைகள் மட்டும் மீதி. ச swimming poolக்கும் பூட்டுதான். மேலே, கம்பளி இயந்திரமும் தண்ணீரில் நீந்திக் கொண்டிருக்கிறது! இதெல்லாம் போதும் என நினைத்த அந்த ஊழியருக்கு, அடுத்த கட்டத்தில் நம் ‘ஹீரோ’ வந்து சேர்ந்தார்.
ஒரு ஹோட்டலில் வேலை பார்த்த அனுபவம் ரொம்பவே சுவாரஸ்யமானதும், சில சமயங்களில் சங்கடமானதும் இருக்கலாம். நல்ல சம்பளம், பளிச்சென ஒளிரும் லாபி, நவீன வசதிகள் – இது எல்லாம் வெளிப்பக்கம் தான். உள்ளுக்குள் நடக்கும் காமெடி, கலாட்டா, குழப்பம் – இதெல்லாம் யாரும் சொல்லி வைக்க மாட்டாங்க. அந்த மாதிரி ஒரு நாள், ஒரு பீட்டர் பான் வாசகம், ஒரு நறுமணமான ஹோட்டல் அனுபவத்தை எப்படி பஞ்சாயத்து செய்தது என்று படிக்கலாம்.
ஏன் இவ்வளவு பெரிய ஹோட்டல்களில் வேலை செய்வதும், சம்பந்தப்பட்ட அனுபவங்களும் சினிமாவை விட கொஞ்சம் கூட குறைவில்லை. ஜாம்பவான் மாதிரி விருந்தினர்கள், அவர்களது விசித்திரப் பழக்கங்கள் – இவை எல்லாம் ஒரு தனி உலகமே! இந்த கதையும் அப்படித்தான் – ஒரு இரவில் பிரிட்டனில் உள்ள பிரபல ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலில் நடந்தது. அந்த விருந்தினர் நம்ம ஊரு பஞ்சநிலாவை நினைவூட்டும் வகையில், எல்லாம் தன்னம்பிக்கையுடன், தாராளமாக நடந்து கொண்டார்.
பார்க்கவே "இவர் சும்மா சிரிக்க வைக்கும்" மாதிரி தோற்றம். ஆனால், அவரைச் சுற்றியுள்ளவர்களும், ஹோட்டல் ஊழியர்களும் அவரை உற்றுப் பார்த்தபோது, அவர் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக பேசுகிறார்னு தெரிந்தது. ஆனா, அது தீங்கிழைத்தல் இல்ல – அப்படி ஒரு பாவம் புன்னகையின் வாஞ்சை.