ஒரு ஊர் சும்மா அமைதியாக இருக்குது என்றால், அங்கே வாழும் மக்கள் மனசு நிம்மதியோட இருப்பாங்க. அவ்வப்போது வெளியில யாராவது சந்திக்க நேர்ந்தாலும், எதையும் பெருசா பேசாம உடனே வணக்கம் சொல்லி, தங்களோட வேலை பாத்துக்கிட்டு போயிடுவாங்க. நம்ம ஊரு பக்கத்துல இப்படி அமைதி – ஆனால் அந்த அமைதியைக் கெடுத்துவிட்டார்களே புதிதாக வந்த அண்டை வீட்டுக்காரர்கள்!
உங்க வீடு, உங்கள் அமைதி, உங்கள் தூக்கம் – இதெல்லாம் நம்ம வாழ்க்கையில முக்கியமான விஷயங்கள்தான். ஆனா, சில சமயம் பக்கத்து வீட்டுக்காரரோட செய்கை, நம்மை "ஏன் ஐயா இந்த மாதிரி சோதனை?"னு கேட்க வைக்குது. அந்த மாதிரி ஒரு காமெடி கலந்த பழிதீர்ப்பு சம்பவம்தான் இப்போ நாம பார்க்கப் போறோம்!
நம்ம ஊர் கடைகளில் வாடிக்கையாளர்களும், விற்பனையாளர்களும் ரொம்பவே பழகிப் போயிருப்போம். “கையில இருக்குற பச்சை தாளை கூட திருப்பிக்கொடுப்பாங்க”ன்னு பழமொழி. ஆனா, அமெரிக்காவில ஒரு ரீட்டெயில் கடையில் நடந்த இந்த சம்பவம் கேட்டா நம்ம ஊரு சாமானிய வாடிக்கையாளருக்கும் வாய்திறந்தே போயிடும்! சிக்கன் வாங்கி முழுக்க சாப்பிட்டபிறகு “இது ரொம்ப சிக்கனா இருக்கு, எனக்கு டர்க்கி மாதிரி இருக்கணும்னு எதிர்பாத்தேன்”ன்னு திருப்பிக்கொடுப்பாங்கன்னா நம்புவீங்களா? அதுவும், எலும்பு மட்டும் தான் மீஞ்சிருக்கு!
தமிழ்நாட்டில் ஒரு குடும்பம் சுற்றுலா செல்லும் போது, ஹோட்டலில் முன்பதிவு செய்வது ரொம்பவும் சாதாரண விஷயம். ஆனா, அந்த முன்பதிவில் ஏற்படும் குழப்பங்களும், திடீர் திருப்பங்களும் எப்போதும் நம்மை சிரிக்க வைத்திருக்கும்! அப்படித்தான், அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு ஹோட்டல் சம்பவத்தைப் பற்றிப் படித்தேன்; நம்மூர் குடும்பங்களுக்கும் இது நன்றாக பொருந்தும் என்று நினைத்தேன்.
இரவு 11 மணிக்கு நெருங்கும் நேரம். ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் வேலை செய்யும் ஊழியர் ஒருவருக்கு, 'இப்போதே எல்லாம் அமைதியாக இருக்கும்' என்று நினைத்தபோது, ஒரு குடும்பம் – தலையிலே ஏழு பேர் – உள்ளே வந்தார்கள்! அட, இது என்ன, கும்பலா என்று தான் தோன்றும்!
உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும், நம்ம ஊருல சின்னதாச்சி கூட வாடிக்கையாளரை “அய்யா, அம்மா”ன்னு மரியாதையோட பேசுவாங்க. ஆனா, வேலைக்காரருக்கு தனிப்பட்ட விவரங்கள் கேட்குது ரொம்ப அபூர்வம். ஆனா, வெளிநாட்டு ஹோட்டல்களில் இது மாதிரி விஷயங்கள் நடக்குறப்ப, நாம கேட்டுக்கிட்டு ஆச்சரியப்படுவோம்! இப்போ, நம்மோட ஹீரோ/ஹீரோயின், ஹோட்டலின் முன் மேசையில் (Front Desk) வேலை செய்யும்போது நடந்த ஒரு நிகர்ச்சியான சம்பவத்தை சொல்லப் போறேன். இதுல, ஒரு விருந்தினர் அவர்களோட சக ஊழியரின் “உண்மையான பெயர்” வேண்டுமென வாதம் போட்டாங்க.
ஆரம்பத்திலேயே, இந்த அனுபவம் சிரிப்பும், சிந்தனையும் தூண்டும் மாதிரி இருந்துச்சு. “உங்க பெயர் சரியில்லை, உங்க முழு பெயர் சொல்லுங்க!”ன்னு வலியுறுத்துறது நம்ம ஊர்ல கூட சில சமயங்களில் தெரிஞ்சவர்களிடம் நடக்கலாம். ஆனா, வேலை இடங்கள்ல இது எவ்வளவு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்னு இங்க தெரியவருது!
நம்ம ஊரில் ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் வேலைனா, வாடிக்கையாளர்களோட விபரங்களை ரகசியமாக வைக்கணும், சட்டப்படி பல கட்டுப்பாடுகள் இருக்கு. ஆனா, ஒரு சில பேருக்கு அந்த எல்லைகள் தெரியாது போலயே இருக்கு! இந்தக் கதையில, கிரிஸ்துமஸ் நள்ளிரவில், ஒருத்தி "நான் சி.பி.எஸ். (Child Protection Services) அதிகாரி"ன்னு நம்பிக்கையோட வந்து, ஒரு விருந்தினர்பற்றி ரகசிய தகவல் கேட்க ஆரம்பிச்சாங்க. அது எப்படி முடிஞ்சுச்சுன்னு கேட்டீங்கன்னா... வாசிக்க ஆரம்பிங்க!
“வாங்க சார், எதுக்கும் காத்திருக்க வேண்டாம், நாமே நம்ம செக்-இன் செய்து கீ எடுத்துக்கலாம்!” — இப்படி சொன்னால் உங்களுக்குப் பிடிக்குமா? ஆனா, இந்த லட்சணத்தில், ஹோட்டலில் வேலை பார்க்கும் அந்த பாவம் ஊழியருக்குதான் நிம்மதி கிட்டவே இல்லை!
நம்ம ஊருல ஒரு சின்ன ஹோட்டல் கிட்ட பிழைத்து வந்திருக்கிறான் ஒரு நண்பன். ‘Self Service Check-in’ பண்ணறது நம்ம ஊருக்கு புதுசு கிடையாது; ஆனா, அங்க என்ன பண்ணிருக்காங்கன்னா, ரொம்ப ஸ்மார்ட் ஆகக் காட்டிக்கொண்டு எல்லாம் தானே பண்ண சொல்லி, ரொம்ப பெரிய கஷ்டம் உருவாக்கிட்டாங்க. ஆரம்பத்தில் பணம் சொரிந்தது, இப்போது தண்ணீர் போல காசு பாக்குறாங்க. அதுல கூட, தேவையான இடத்தில் செலவு செய்யவே மாட்டாங்க!
நம்ம ஊரிலே கடற்கரை சொன்னா, பசுமை காடுகளும், மஞ்சள் மணலும், சோறு சாப்பிட்டு சூரியனை பார்த்து சோம்பல் விட்டும், குடும்பத்தோடு விளையாடியும் ஆனந்தமா கழிக்கும் இடம். ஆனா, அந்த சந்தோஷத்துல யாராவது உங்க தனியே இருக்க விரும்பும் இடத்துக்கு வந்து, "நீங்க நம்பக்கூடிய நல்ல wind shield தான்!"ன்னு கமெண்ட் போட்டா, உங்க மனசு எப்படித்தான் இருக்கும்?
"நம்ம ஊரில மட்டும் தான் வாடிக்கையாளர் ராஜா என்று சொல்வார்கள். ஆனா, வெளிநாட்டிலும் அந்த ரஜினி டயலாக் வேலை செய்கிறது போல! ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் வேலை பார்த்த அனுபவங்களைப் படித்தோ, கேட்டோ பார்த்தா, நம்ம ஊரு கதைன்னு நினைக்கலாம். ஆனா இந்தக் கதையில், நேரில் வந்த ஒரு வாடிக்கையாளர் – அவருக்கு நான் பெயர் வைத்துக் கொண்டேன், 'மிஸ்டர் விஷ்' – சொந்தமான ஹோட்டல் போலவே தன்னுடைய விருப்பங்களை உரைத்துக் கொண்டே வந்தார்.
ராத்திரி வேலைக்குப் போனேன்னு நினைச்சா, கையில காபி கப்புடன் ஒரு 'விஷ்' ஹீரோ வந்து நின்று, "Pine இருக்காரா?"ன்னு ஆரம்பிச்சாரு. நம்ம ஊரில யாராவது ரெஸ்டாரண்ட் வந்தவங்க, "சாமி, அந்த ரமணி அண்ணா வரலையா?"ன்னு கேட்பது மாதிரி தான்.
"என் அலுவலகத்தில் ஒரு கதவு தடுப்பு வைத்திருக்கிறேன். அது ஒரு கதவு தடுப்பு மட்டும் தான். ஆனா, அதுக்காக என்ன வேற எவ்வளவோ கதை நடக்குது தெரியுமா?" – இதான் ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டல் முன்பணியாளர் (front desk staff) சொன்ன கதை. இது கேட்க ஒரு சின்ன விஷயம் மாதிரியே தோணும். ஆனா, அந்த கதவு தடுப்பு, அலுவலகக் கலாச்சாரத்தையும், பாதுகாப்பையும், கலகலப்பான விவாதங்களையும் கிளப்பியிருக்கிறது!
அட, நம்ம ஊரு அலுவலகத்துலயும் இப்படித்தான் – ஒரு சின்ன விஷயத்துக்கு பெரிய விவாதம்; ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு காரணம்; மேலாளருக்கு ஓர் அரை மனம்; ஊழியருக்கு இன்னொரு அரை மனம்! இந்த கதையில் அந்தக் கதவு தடுப்பு ஒரு சின்ன கதாபாத்திரம்தான், ஆனா அவளோட பங்குனு மட்டும் சொல்லவே வேண்டாம்!