அலுவலகத்தில் 'நான்' என்பதற்கு இயக்கும் லேபிள்கள் – ஒரு பைத்தியக்கார தீர்வு!
"அப்பா, என் பென்ஸில் என் பெயர் போட்டிருப்பேன். யாரும் எடுக்கமாட்டாங்க!" – பள்ளியில் இருந்தே நம் பழக்கம். ஆனா அலுவலகம் வந்ததும்? எல்லாரும் பெரியவர்கள், மதிப்புள்ளவர்கள், ஒழுங்கானவர்கள் என்று நம்புவோம். ஆனால், சில நேரம் குழந்தைத்தனமும், 'என் பொருள், உன் பொருள்' என்ற பெரிய விவாதமும் இங்கே தான் நடக்குது!
இந்த கதையில் நம்ம ஹீரோ (u/RowTimely4769) ஒரு சிறிய அலுவலகத்தில் வேலை செய்யுறவர். அவர் மேசைமேல் இருக்கும் சில்லறை பொருட்கள் – ஸ்நாக்ஸ், ஹேண்ட் கிரீம், ஸ்டேபிளர், மற்றும் முக்கியமாக லிப் பால்மை – ஒரு சக ஊழியர் அனுமதியில்லாமல் தொடர்ந்து பயன்படுத்த ஆரம்பிச்சார். முதல் முறையும், இரண்டாம் முறையும் சொல்லியும் பயனில்லை.
நம் ஹீரோ கடைசியில் மேலாளரிடம் புகார் சொன்னார். மேலாளர் சொன்னார்: "உங்க தனிப்பட்ட பொருட்களை லேபிள் பண்ணி வைங்க, குழப்பம் இருக்காது!" – ஆனா எவ்வளவு லேபிள், எதுக்கெல்லாம் என்று ஒரு வரம்பும் சொல்லலை.
எல்லாம் லேபிள் போட்டா எப்படிருக்கும்?
அடுத்த நாள் காலை, நம்ம ஹீரோ 40 நிமிஷம் முன்னாடி அலுவலகம் வந்தார். சின்னச்சின்ன லேபிள் இல்ல. பெரிய, புரட்சிகரமான, லாமினேட் பண்ணிய லேபிள் – bold font-ல், முழு பெயருடன்! மேசை மேல் இருந்த ஒவ்வொரு பொருளுக்கும்: மானிட்டர், கீபோர்ட், மவுஸ், காபி மக், ஸ்டேபிளர், பேன்கள், நோட்புக், சாப்பாடு பாக்கெட்டுகள், குடை, சாலையில் தொங்கும் ஸ்வெட்டர், லிப் பால்மும் கூட! இப்படி எல்லாத்திலும் "இது என் பொருள்" என்று பதித்தார்.
காலை 9 மணிக்கு அந்த மேசை பார்த்தால், போலீஸ் 'க்ரைம் சீன்' போட்டிருப்பது மாதிரி இருந்ததாம்! மேலாளர் வர, ஒரு நிமிஷம் பார்த்து, "நான் இப்படியெல்லாம் நினைக்கல" என்று வாய்மூடி போய் விட்டார்.
அலுவலக கலாச்சாரம் – நம்மளும் விகடனும்!
நம்ம ஊரில், அலுவலகங்களிலும், "என் டிபன், உன் டிபன்" என்ற கலாச்சாரம் இருக்கு. ஆலுவலக பந்தியில், சிலர் மற்றவர்களது சாப்பாடு, சில்லறை பொருட்கள் எடுத்து சும்மா பயன்படுத்துவதை பார்த்திருப்போம். "சார், ஒரு பேன் குடுங்க" என்று கேட்பவர்களும், கேட்காமலேயே எடுத்துவிடுவார்களும் உண்டு. ஆனால், லிப் பால்மோ, ப்ரஷ்னைக்கு அப்பாற்பட்டது!
ஒரு பிரபலமான கருத்தில், "யாராவது சக ஊழியர் உங்க லிப் பால்மைப் பயன்படுத்துறாங்கன்னா, அது சும்மா சுடுகாடுக்கு சமம்!" என்று கூறி இருந்தார். "நான் என் கணவருக்கே லிப் பால்ம் ஷேர் பண்ண மாட்டேன்!" என்று ஒரு பெண்வழி சொன்ன மாதிரி, நம்ம ஊரிலும், 'முக hygiene'க்கு இவ்வளவு முக்கியத்துவம் தான்.
இன்னொரு வாடிக்கையாளர் சொன்னார், "நீங்க லிப் பால்மைத் தூக்கி எறிஞ்சிடணும். இல்லாட்டி, அந்த லேபிளில் 'இனி சக ஊழியருக்கே' என்று எழுதி வைங்க!" – இது மாதிரி, நம்ம ஊர் அலுவலக கலாச்சாரத்திலும், 'பொறுமை'க்கு ஒரு எல்லை இருக்கிறது.
மேலாளர் – தப்பா சரியா?
இதுகுறித்து பலரும், "ஏன் மேலாளர் நேரடியாக அந்த உபத்ரவம் செய்யும் ஊழியரிடம் பேசவில்லை?" என்று கேள்வி எழுப்பினார்கள். ஒரு கருத்தாளர் கூறியது பண்ணத்தக்கது: "நீங்க தான் சிக்கல் இல்லாத வழியைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சி செய்தது போல இருக்குது. மேலாளர், கடமையை உங்கமே போட்டுட்டார்!"
நம்ம ஊரிலும், சில மேலாளர்கள், நேரடி ரகளைக்கு பதிலா, 'நல்லா சமாளிக்க' என்று பாதி தீர்வுகளை சொல்லுவார்கள். ஆனால், சில நேரம் இப்படிப்பட்ட 'பைத்தியக்கார' தீர்வுகள் தான் வேலை செய்யும்!
சின்ன சிரிப்பும், பெரிய பாடமும்
இது எல்லாம் ஒரு நகைச்சுவை மாதிரிதான். ஆனாலும், ஒவ்வொரு அலுவலக ஊழியரும் புவனேஸ்வரி அம்மாவின் சாம்பார் மாதிரி தான் – ஒவ்வொருவருக்கும் தனி சுவை, தனி உரிமை. மற்றவர்களின் உரிமையை மதிப்பது என்பது நல்ல பண்பாட்டு அறிகுறி.
இந்த கதையின் ஹீரோ, "நான் லேபிள் போட்டேன், அப்புறம் யாரும் என் பொருட்களை தொட்டதே இல்லை!" என்று பெருமிதம் கூறுகிறார். மிகப்பெரிய சண்டையோ, மேலாளரின் கண்டிப்போ இல்லாமல், ஒரு பைத்தியக்கார உத்தி வெற்றி பெற்றது!
முடிவில்...
அன்பு வாசகர்களே, உங்கள் அலுவலகத்தில் இப்படிப்பட்ட அனுபவங்கள் உங்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ளதா? உங்க மேசைமேல் இருக்கும் பொருட்களை யாராவது எடுத்து உபயோகித்துவிட்டார்களா? எப்படி சமாளித்தீர்கள்? உங்கள் கருத்துக்களை கீழே பகிருங்கள்!
ஒரு முறை லேபிள் போட்டீர்கள் என்றால், அது உங்கள் உரிமையை மட்டும் அல்ல, உங்கள் சுயமரியாதையையும் பாதுகாக்கும். "இந்தப் பென் என் பென்" என்று பள்ளியில் சொன்னது போல, "இந்த லிப் பால்மும் என் லிப் பால்ம்தான்!" என்று சொல்லும் காலம் வந்தது போல!
நன்றி, வணக்கம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: My manager told me to label my personal items so coworkers would stop using them. I labeled everything. Every single thing.