ஒரு ஸ்பெஷல் காமிக்ஸ் கடையில் வேலைக்கு சேர்ந்த தருணம்… யாரும் எதிர்பார்க்காத அனுபவம் காத்திருந்தது. பாஸ் ரொம்ப "கூல்" – கடை நிர்வாகம் தெரியாது, வேலைக்கு வருவதை விட கோபிக்கடையில் காஃபி குடிப்பது அதிகம். ஆனா, அங்கே வேலைக்கு வந்தவங்க எல்லாம் பழைய வாடிக்கையாளர்கள்தான்! தமிழ்நாட்டில் கூட இதுபோல ஆட்களை தெரிந்தவர்கள், உறவினர்கள், நண்பர்கள் என்று வேலைக்கு வைத்து வைப்பது புதிதல்ல. ஆனால், அங்குள்ள சம்பவம் மட்டும் ரொம்பவே வித்தியாசம்.
காமிக்ஸ் கடையில் கலகலப்பான வேலை – ஆனால் பண்பாட்டுப் பிரச்சனை!
புதிய "நியூ ஏரா" ஆரம்பிக்கிறோம் என்று பாஸ் எல்லாம் அழைத்து, சாப்பாடு விருந்து வைச்சார். ஆனால், அந்த மூன்று பேர் – நான், ஒரு இசைக்கலைஞர் (வேலைக்காரர் #1), ஒரு கல்லூரி மாணவர் (வேலைக்காரர் #2) – சந்தித்தது திடீர் சிக்கல்.
1, ஒரு ஊர் இசைக்காரன் மாதிரி, கடையிலேயே மேசை கீழே படுத்து தூங்குவார். ரெஜிஸ்டர் ஓடிக்கும்போது "இதுலேயே எடுத்துக்கோங்க, இரண்டே ரூபாய் தான்!" என்று சொல்வார். #2, "கிராஞ்ச்" படத்திலிருந்து வந்ததாக தோன்றும், கோபம் நிறைந்த, பாசத்துடன் ஸ்டைல் காட்டும் கல்லூரி பையன். தனக்கே ஒரு நாவல் எழுதி, எல்லா பேய் நாவலாசிரியர்களையும் "பக்தி" இல்லாதவர்கள் என்று திட்டுவார்.
ஆனால், வேலைக்கு சேர்ந்த மூன்றாவது நாளில், #1 – #2வின் காதலியுடன் உறவு வைத்துக்கொண்டார். #2 கோபத்தில் அவளுடைய பொருட்கள் எல்லாம் சேதப்படுத்தி, பாவம் அந்த பூனையை வெளியில் விட்டார். (தமிழில் இது "வீட்டில் கத்திரிக்கோல் போட்ட மாதிரி"!) அதன்பிறகு, இரண்டு பேர் ஒருவரும் ஒருவரை நிழல் கூட பார்க்க மறுத்தார்கள்.
நடுவில் சிக்கிய நானும், என் கோமாளித்தனமும்
நான் ஏதும் தெரியாம வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். பாஸ் வந்து, "இவர்கள் பேச மாட்டாங்க, ஆனா, சீக்கிரம் சரியாயிடும்!" என்றார். ஆனா, என்ன நடக்கின்றது என்று பின்னால்தான் புரிந்தது.
இருவரும் ஒருவரை avoidance செய்ய ஆரம்பித்து விட்டார்கள். ஆனால், என்னோட நிலை – பள்ளிக்கூடத்தில் "நான் பேச மாட்டேன், நீயே அவனிடம் சொல்லு!" என்ற மாதிரியான நிலை. இரண்டு பேரும் என்னிடம் மட்டும் பேசுவார்கள்; என்னை "தோழர் தூதுவர்" ஆக்கிவிட்டார்கள்! நான் எவ்வளவு இரண்டாம் வகுப்பு மாதிரி சொல்லி "நீங்க நேரில் பேசுங்க" என்றாலும், "நீயும் அவனுடைய பக்கம் தான்" என்று சண்டையாடுவார்கள்.
என்ன செய்வது? புதிதாக வேலைக்கு சேர்ந்தவன், பயம், தயக்கம் – நானும் ஒப்புக்கொண்டு அவர்களுக்கு இடையில் செய்திகளை சொல்ல ஆரம்பித்தேன். ஆரம்பத்தில் நியாயமா செய்தேன். ஆனால், சில நாட்கள் கழித்து, இதுவும் ஒரு சண்டை வட்டம் மாதிரிதான்!
காமெடி கிளைமாக்ஸ்: சின்னக் குழந்தைகளுக்கு ஒரு பாடம்
ஒருவேளை "குழந்தைமயமான" சூழ்நிலை என் மூளை மீது ஏறியது. "இவங்க இருவரும் வேற யாரும் பேச மாட்டாங்க, நான் சொல்லும் ஒன்றும் விசாரிக்க மாட்டாங்க எனில் நானும் கொஞ்சம் விளையாடலாமே!" என்று நினைத்து, "உங்க பேனாவை கேட்டார்", "அவங்க கழிப்பறை வாசல் யாரோ வெடிச்சதாக கேட்டார்" எனப் பொய் செய்திகளை சொல்ல ஆரம்பித்தேன்.
ஒரு நாளில், "அந்த டேபிள் பக்கம் வாடிக்கையாளர் கேள்வி கேட்டார்" என்று சொல்லி, #2யை அனுப்பி, அவர் காணாமல் அலையவிட்டேன். "அவன் சைன் மாற்ற சொன்னார்", "நீயும் மீண்டும் மாற்ற சொன்னான்" என்று இருவரையும் சின்ன சின்ன பொய் வேலைகளில் ஓட்டினேன். இது எல்லாம் தமிழில் சொல்வதற்கு "பிள்ளையார் சுழி வேலை" மாதிரி!
ஒரு நாள், இருவரும் நேரில் "மன்னிப்பு கேட்க விரும்புகிறேன்" என்று சொல்லி தனியாக சந்திக்க வைத்தேன். இருவரும் எதிர்பார்த்தது – "இந்த ஆள் தான் தப்பு செய்தான், மன்னிப்பு கேட்க வந்தான்" என்று. முடிவில், இருவரும் ஒன்றாக சேர்ந்து, எனக்கு "உண்மை சொல்லாமல் நம்மை மாட்ட வைத்தான்" என்று கோபப்பட்டு, என்னை ஒதுக்கிவிட்டார்கள்!
அதுதான், நம்ம ஊர் பழமொழி போல – "அடிப்பட்டு நாய்க்கு பல்லு இல்லை"!
வாசகர்களின் கருத்துகள்: செம காமெடியும், நல்ல பாடமும்!
இந்தக் கதையை படித்த வாசகர்களும், என்னைப் போன்று வேலைக்கழகத்தில் சிக்கிய அனுபவங்களை நினைவுகூர்ந்தனர். ஒருவர் சொன்னார் – "அட, முடிவில் எல்லாரும் வேலையை இழந்தழகே… ஆனா அந்த அனுபவம் வாழ்நாள் பாடம் தான்!"
மற்றொருவர் – "இந்த கதையை என் தோழியிடம் ஓடிச் சென்று படிக்கச் சொன்னேன்!" என்று ரசித்தார். இன்னொருவர் – "இவர்கள் பெரியவர்கள் என்று நினைத்தாய், ஆனா நம்ம ஊர் குழந்தைகள் மாதிரி தான்!" என்று கிண்டலாக குறிப்பிட்டார்.
இனி, அந்த பூனை என்ன ஆனது என்று ஒரு வாசகர் கேட்டார். ஆசிரியர் பதில், "நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறேன், அந்த பூனை பாதுகாப்பாக இருந்திருக்கும். என்னால் பல பூனைகளை மீட்டு வளர்த்துள்ளேன்!" என்று நெஞ்சை நெகிழச் சொன்னார்.
சுருக்கமாக...
இது ஒரு வெறும் பழிவாங்கும் கதை அல்ல; வேலைக்கழகம் என்பது எவ்வளவு குழந்தைமயமான இடமாக கூட உருவாகும் என்பதற்குத் தெளிவான எடுத்துக்காட்டு. "பேச மறுக்கும்" பெரியவர்கள், நடுவில் சிக்கித் தவிக்கும் எழுத்தாளர், முடிவில் எல்லாரும் வேலையை இழந்த கதை – எல்லாம் நம்ம ஊர் சினிமா காமெடி போல்!
நம்மில் யாராவது இதுபோன்ற சூழ்நிலையில் சிக்கினால், "நான் நடுவில் வர மாட்டேன்" என்று துணிந்து சொல்வது தான் சிறந்த தீர்வு. இல்லாட்டி, இந்தக் கதையை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு, சிரித்து விடலாம்!
நீங்களும் உங்கள் அலுவலகத்தில் சந்தித்த அசாதாரண அனுபவங்களை கீழே பகிருங்கள்! உங்கள் கமென்ட்கள் காத்திருக்கின்றன!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Two coworkers refused to talk to each other. They stuck me in the middle. I am goofy.