“நான் சொல்வேனா?” – சுகாதாரமயமான அடுக்குமாடி வாழ்க்கையின் ஒரு இரவுப் பக்கவிளைவு
நம்ம ஊரில் எல்லாரும் தெரிந்துகொள்ள விரும்பும் விஷயம் – 'கூட்டத்தில் நடந்ததை சொல்லனுமா, இல்லையா?' ஆனா, பெரிய வீடுகள், அடுக்குமாடிகள், ரிசர்வ் லிப்ட், செக்யூரிட்டி கேமரா – இப்படி ஃபான்ஸி வாழ்க்கை வாழ்பவங்களுக்குப் பக்கத்தில் நடக்குற விஷயங்கள் கூட நம்ம ஊரு பக்கத்து வீட்டு கதைகள் தான்! இந்தக் கதையோ, சென்னையில் ஒரு பெரிய அடுக்குமாடியில் வேலை பார்ப்பவருக்குள்ள சிக்கல். "நான் சொல்வேனா? சொல்ல கூடாதா?"னு மனசுக்குள்ள சண்டையோட ஆரம்பிச்சதும், நம்ம எல்லாருக்கும் ஒரே சிரிப்பை கொடுக்குது.
அந்த ஊர் பெரியவர்களும், அவரோட பிள்ளையும்...
ஒரு பெரிய அடுக்குமாடி. அதில பணக்காரர்கள், அவர்களோட குடும்பம், வாத்தியார் மாதிரி முகாமாளர்கள், எல்லாரும் வசிக்குறாங்க. நம்ம கதைநாயகன் – ரெசிடென்ஸ் முன்பதிவாளர். இவர் வேலை – கேமராக்கள் பார்ப்பது, லிப்ட் அனுப்புவது, வேலைக்காரர்களுக்கு டாஸ்க் கொடுப்பது, எழுத்துப்பணிகள், மின்னஞ்சல்கள், என்னென்னவோ! ஆனா, ராத்திரி நேரத்தில மட்டும் முன்பதிவாளர் இல்லை; செக்யூரிட்டி காப்பாளர் தான் இருக்குறாராம்.
அவர்கிட்ட ராத்திரி நடந்தது பற்றி காலை நேரத்தில விசாரிக்குறாராம் நம்ம ஹீரோ. "இன்னிக்கு என்ன விசேஷம்?"னு கேட்டதும், செக்யூரிட்டி அம்மா “இன்னிக்கு ரொம்ப கலகலப்பான ராத்திரி!”னு விளக்கம். காரணம் – ஒரே பில்டிங்கில் பங்கு வைத்திருக்கும் முக்கியமான உறுப்பினர் J-வின் மகள், கல்லூரி படிக்கும் பெண், தன்னோட நண்பர்களோட புல்லிங்.
“ஏன் பக்கத்து வீட்டு பெண்ணை பார்த்து நமக்கு பதட்டம்?”
அந்த பசங்க ராத்திரி இரவு 2 மணிக்கெல்லாம் பூல் ஏரியாவை கலக்கும், டிவி முழு சத்தத்தில, பாடல் முழு வேகத்தில – இதெல்லாம் நம்ம ஊர் ஜோசியருக்கு கூட புது விசயம் இல்ல. ஆனா, இது J-வோட பிள்ளை, பில்டிங் வார்டு உறுப்பினர். இவரும் கூட அங்க தான். "அவர் இருக்கும்போது அவங்க பிள்ளை இப்படி நடக்குறாங்க"ன்னு சொல்லனுமா? இல்லை, “நம்ம சம்பளம் இவர்கிட்டே தான் வருது”னு மனசுக்குள்ள பயம்?
ஒரு கருத்தாளரின் (u/MNJayW) கருத்து: “உங்க சாமியார், உங்க கோவில். நான் பார்த்து சும்மா இருக்கிறேன். ஏதாவது விசயம் நடந்தா சொல்வேன்!” – இதை நம்ம ஊரு “நம்ம வீட்டு காரியம் நமக்கு”ன்னு சொல்வதை மாதிரி தான்! இன்னொரு பேரு சொல்றாரு, “இதெல்லாம் உங்க வேலை கிடையாது. அவர்களுக்கு தப்பான விஷயம் நடக்கலைனா, நீங்க சொல்லவேண்டியது இல்ல.” இது நம்ம ஊர் "தலையிட்டு கொஞ்சம் வேண்டாம்" என்ற பழமொழிக்கு சரியான உதாரணம்!
“சிறு விஷயம் சின்ன பேரு – பெரிய கேள்வி!”
அதுலேயும், அந்த J-வோட மகள் காரில பின்சாட்டில், ஒரு நண்பனோட ரொம்ப நெருக்கமாக இருக்குறதை கேமராவில பார்க்குறாங்க. அந்தச் செக்யூரிட்டி அம்மா, “அங்கேயே நடக்குது!”னு சொல்றாங்க. நம்ம ஹீரோ சொல்றார், “அந்த பசங்க ரொம்ப மத சடங்குகளுக்கு முக்கியம் கொடுக்குற குடும்பம். அதுல இந்த மாதிரி நடந்தா, அவர்களுக்கு தெரியாம தாண்டிடலாமா?”னு உள்ளுக்குள்ள சங்கடம். ஆனா, அந்த பசங்க கல்லூரி படிக்குறவங்க, வயசும் வந்து விட்டது. "நம்ம ஊரு பொறுப்பும் இருக்கணும், ஆனா மனசு சொல்லுது, சொல்லாம போயிட்டா நல்லதா?"ன்னு உள்ளுக்குள்ள குழப்பம்.
இங்கேயும், சமூகத்தில ஒருவரின் கருத்து (u/BIGWIGofTheWarren): “அவங்க வாழ்க்கையில நடந்த விஷயத்தை நீங்க சொல்லத் தேவையில்லை. சொன்னா பெரிய பிரச்சனை, unnecessary meetings, சண்டை, உங்களுக்கு வேலை பாதிப்பு – எல்லாம் வரும். யாரும் கேட்டா, ‘நான் எதுவும் பார்க்கலை, கேள்கலை’ன்னு சொல்லுங்க!” நம்ம ஊரில் கூட, பக்கத்து வீட்டுப் பிள்ளை தவறு செய்தாலும், 'அது அவர்களோட குடும்பம், நமக்கென்ன?'ன்னு பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கிறோம்.
“நல்லது, தீமை – எல்லாமே ஒரு பார்வை!”
மற்றொரு அறிவுரை (u/streetsmartwallaby) கொஞ்சம் நவீனமானது: “மாமியார்-மணவாளன் விஷயங்களை எல்லாம் தெரிஞ்சிருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்ல. என் பிள்ளைகளுக்கு condom வாங்கி வைக்குறேன், பாதுகாப்பாக இருந்தால் போதும். அவர்களுக்கு அவர்களோட இலக்குகள் இருக்கட்டும்.” நம்ம ஊரில் 'குழந்தை வளர்ப்பு' விஷயத்தில் புகுந்து பேசும் பழக்கம் அதிகம் இருக்கலாம். ஆனாலும், இன்றைய தலைமுறை நிறைய மாற்றம் தேடி வந்திருக்கு.
இதேபோல மற்றொரு கருத்து (u/FunkyPete): “அவங்க கல்லூரி பசங்க. அவர்களோட வாழ்க்கையில உங்களுக்கு தலையிட தேவையில்லை. ஜஸ்ட், அடுத்த முறை அந்த பெண்ணை பார்த்தா கேமரா இருக்குனு சொல்லி விடுங்க.” நாமும் நிறைய பேருக்கு, 'கேமரா இருக்குனு சொன்னா போதும், அந்த பிள்ளைக்கும் பாதுகாப்பு, உங்களுக்கும் மனநிம்மதி.'
“சொல்லனுமா? சொல்லாம இருக்கலாமா?”
இத்தனை பேரும் ஒரே சொல்லை வலியுறுத்துறாங்க – “உங்க வேலை, உங்க பொறுப்பு, அந்த பசங்க வாழ்க்கை அவர்களோடது. சொல்லாம இருந்தா நிம்மதியோட வேலை செய்ய முடியும். சொல்லிட்டீங்கன்னா, ரொம்ப பிரச்சனை, வேலை கூட போகலாம்!”
நம்ம ஊரில், பெரியவர்களுக்கு மனசில் இடம் பிடிக்கணும், அவர்களோட நம்பிக்கை பறக்க கூடாது, ஆனாலும் ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் தலையிடுவது நல்லதல்ல. அந்த பெண்ணும், அவங்க குடும்பமும் அவர்களால பார்த்துக்கொள்ள முடியும். நம்ம வேலை, நம்ம பொறுப்பு, அதுக்கு அப்புறம் எல்லாம் "கேட்கின்ற கேள்விகள், காணும் புண்ணியம்".
முடிவில்...
நண்பர்களே, இந்தக் கதையை படிச்சுட்டு உங்க மனசுக்குள்ள என்ன பதில் வருது? நாமும் இப்படி ஒரு சூழ்நிலையில் இருந்தா என்ன செய்வோம்? “நம்ம வீட்டு காரியம் நமக்கு”, “பக்கத்து வீட்டு விஷயம் பக்கத்து வீட்டுக்கே”, இல்ல “நம்ம பொறுப்பும் இருக்கு”னு சொல்லுவீங்களா?
உங்க கருத்தையும், அனுபவத்தையும் கீழே கமெண்ட்ல எழுதுங்க! அடுத்த பதிவில், இன்னும் கலகலப்பான கதையோட சந்திப்போம்!
அசல் ரெடிட் பதிவு: Do I tell them?