வணக்கம்! பிளவுபட்ட அட்டைகளின் உலகத்தில் உங்கள் பயணத்தை ஆரம்பியுங்கள்! போகேமான் மற்றும் மாஜிக் தி கத்தரிங் அட்டைகள் கொண்டு மேடுகளை அமைப்பதின் மகிழ்ச்சியை இந்த படத்தில் காணலாம், இது இந்த பிரியமான தற்காலிகத்தைப் பற்றிய உயிரோட்டமான கலை மற்றும் உத்திகளை வெளிப்படுத்துகிறது.
நம்ம ஊர் ஆட்டோகாரங்க கதைகளும், கடை வியாபாரிகளோட நம்பிக்கையிலான பரிமாற்றங்களும் ரொம்பவே பிரபலம். ஆனா இந்தக் கதையில், அதோட கலந்துவந்திருக்கிறது ஒரு புது ஜெனரேஷன் ஹோபி – Pokémon, Magic the Gathering மாதிரியான டிரேடிங் கார்டுகள்! நம்மள மாதிரி குடும்பத்தோடு விளையாட ஆசைப்பட்ட ஒரு ஆள், அவங்க கடையில் சந்தித்த ‘நெறிமுறைகள்’ எனும் சோதனையோட அனுபவம் – அப்படியே நம்ம ஊரு சினிமா காமெடி மாதிரி தான்.
இந்தக் கதையை படிக்க ஆரம்பிச்சீங்கன்னா, "இங்க என்ன சண்டை?"னு கேட்கலாம். ஆனா, போங்க, இது ஒரு ரொம்பவே நம்மள வார்த்தையில சொல்லணும் என்றால் – ‘நட்டுக்கொடுத்து பழகுற’ கதையா தான் இருக்கு!
இந்த உயிரூட்டமான அனிமே பாணி வரைபடத்தில், புதிய மேலாளரின் கடுமையான தொலைபேசி கொள்கைக்கு ஏற்படும் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் உறுதிமொழி உடைய தகவல் தொழில்நுட்ப ஆதரவு ஊழியரை காண்கிறோம்.
"என்னோட கைபேசிக்கு சும்மா இரு!" – இந்த வசனம் நம் தமிழகத்தில் எத்தனையோ பாட்டில், சினிமாக்காரர்கள் சொல்லி இருக்காங்க. ஆனா, வேலை இடத்தில் மேலாளர் இப்படிச் சொன்னா என்ன ஆகும்? நம்ம ஊரு IT கம்பெனியில் நடந்த ஒரு சம்பவம் தான் இன்று நம்ம பாக்கப்போறது.
ஒரு IT சப்போர்ட் நிறுவனத்தில், எல்லாரும் ரொம்ப சாதாரணமாக வேலை பார்த்துட்டு இருந்தாங்க. வேலை நேரத்தில் கைபேசியை டேஸ்க்கு வைத்து வச்சிக்கலாம், ஏதாவது குடும்ப அவசரம் வந்தா பத்தி பேசிக்க முடியும். "வேலை பாதிக்காம இருக்கணும், சோஷியல் மீடியா ஒன்னும் இல்ல, சரி!" என்றுதான் பழக்கம்.
அப்படியே ஒரு நாள் புது மேலாளர் வந்தார். ஒருத்தர் SMS பார்த்ததை பார்த்து, "இனிமேல் வேலை நேரத்தில் மொபைல் போன் இல்லை! கார்லா லாக்கர்லா வச்சிக்கோங்க! 9-5, ஒரே விதி! யாரும் பிடிபட்டா, ரைட்டப்!"னு கடும் ஈமெயில்.
இந்த சினிமா காட்சியில், புதிய CIO மூலம் வந்த எதிர்பாராத மாற்றங்களை எதிர்கொள்ளும் IT குழுவின் அழுத்தம் மற்றும் அசந்தையை நாங்கள் பிடித்துள்ளோம். எங்கள் கதை, உறுதிப்படிப்பு மற்றும் வேலை இடத்தில் சுயாதீனத்துக்கான போராட்டத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள நாங்கள் உங்களை அழைக்கிறோம்!
"ட்ரெஸ்கோட்" என்றால் நம் ஊரில் கூட அலுவலகங்களில் பெரும் விவாதம் தான்! 'முண்டு' கட்டிப் போனாலும், 'பாரம்பரியம்' என்று சொல்வார்கள்; ஜீன்ஸ் போட்டாலும், 'கழிவடை' என்று கேள்வி வந்துவிடும்! ஆனால் இன்று பார்க்கப்போகும் கதை, ஒரு மேற்கு நாடு ஐ.டி. அலுவலகத்தில் நடந்த அசாதாரண போராட்டம் – 'shorts' அனுமதிக்காமல், அந்த ஊழியர்கள் எப்படிப் புரட்சிகரமாக kilts (ஸ்காட்லாந்து பாரம்பரிய உடை) அணிந்து வந்தார்கள் என்பதுதான்.
ஒரு நல்ல நாள் இவர்களுடைய தலைமை அதிகாரி (CIO) பதவி ஏற்றார். இவருக்கு 'ஐ.டி.'யில் அனுபவம் குறைவு; ஆனால் CEOயின் நண்பர் என்பதால் பதவி கிடைத்தது. இவர் அலுவலகத்தில் "பிரகடனமான உடை" வேண்டாம், 'shorts' போடக்கூடாது, ஜீன்ஸ்-போலியholes இல்லாமல், business casual என்ற அடிப்படையில் எல்லா விதிகளும் கொண்டு வந்தார்.
இந்த உயிருள்ள அனிமேஷன் காட்சியில், நமது பாத்திரம் அலுவலக வாழ்க்கையின் விசித்திரங்களை ஆராய்கிறது, கடுமையான அட்டவணைகளுக்கு மாறாக முடிவுகளை மதித்த வசந்தமான மேலாளரை நினைவுகூர்கிறது. சில நேரங்களில், இது அனைத்தும் சுதந்திரத்திற்கே!
“அண்ணா, பத்து நிமிஷம் பதில் ஆபீசுக்கு முன்னாடியே வந்துட்டா, அவ்வளவு பெரிய குற்றமா?” – இப்படி ஒரு கேள்வி தமிழ்நாட்டில் வேலை பார்த்து பார்த்து அலுத்தவர்களுக்கு பாத்திரமாக இருக்கும். இந்தக் கதையும் அதையே சுட்டிக் காட்டுது. ஒரு பிரபலமான இணையதளத்தில் வெளிவந்த இவரோட அனுபவம், நம்ம ஊர் அலுவலக கலாச்சாரத்தோட ஒப்பிட்டு பார்க்கும்போது, சிரிப்பும் சிந்தனையும் வர வைக்கும்.
நம்ம ஊர் ஆபீசுகள்ல, சிலர் “நேரம் பார்த்து” வேலை செய்ய சொல்வது வழக்கம். ஆனா, எல்லாரும் அந்த நேரம்தான் கடைபிடிக்கணும் என்றில்லையே? ஒருவேளை நேரம் பார்த்து நேரம் பார்த்து சும்மா நிக்குற மாதிரி நடந்தா, அந்த மேலாளருக்கு எப்படி இருக்கும்?
2012-ஆம் ஆண்டின் கடுமையான கோடை வெயிலில், ஒரு தொலைபேசி நிலைய ஊழியர், வெயிலை தாண்டி, வாடிக்கையாளர் சேவையின் சவால்களை எதிர்கொள்கிறார். என் அனுபவங்கள் மற்றும் பணியிடத்தில் மரபு மற்றும் அடையாளம் பற்றிய சிந்தனைகளை பகிர்ந்துகொள்ள என்னுடன் வரவும்.
நமக்குத் தெரியும், இந்தியா முழுவதும் வேலை செய்யும் இடங்களில் "டிரஸ் கோட்" என்பது ஒரு பெரிய விஷயம். சுமார் கோடைக்காலம் வந்துவிட்டால், அலுவலகங்களில் ஏசி வேலை செய்யுமா இல்லையா என்ற பதட்டம் தானே! அதிலும், "ஏசி போதும், விசிறி வேண்டாம்" என்று மேலாளர்கள் சொல்வதை கேட்டிருப்பீர்கள். இப்படி ஒரு சூழலில், அமெரிக்காவின் ஒரு பெரிய செல்யுலார் கம்பெனியில் 2012-ல் வேலை பார்த்த ஒருவரின் அனுபவம், ரெடிட் வாசகர்களின் கண்ணில் பட்டது. அந்தக் கதையை தமிழில் கொஞ்சம் மசாலாவாக பார்க்கலாமா?
இந்த வண்ணமயமான அனிமே வரியூறில், நமது கதாபாத்திரம், தனது அறை நண்பரின் தவறுகளின் விளைவுகளை எதிர்கொள்கிறார், புதிய கேன் ஓபனரின் மகிழ்ச்சியை கண்டுபிடிக்கும் முன் ஏற்பட்ட அவசரத்தைக் காட்டுகிறது. இது பயன்படுத்த எளிதா? எதிர்பாராத சவால்கள் மற்றும் எளிய தீர்வுகளின் கதை நமது புதிய வலைப்பதிவில் உங்களை காத்திருக்கிறது!
நம்ம ஊரில் வீட்டில் வாடகைக்கு அறை விடுவது சகஜம் தான். ஒருவருக்கு உதவி செய்ய நினைக்கும் போது, எதிர்பாராத சிக்கல்கள் உருவாகும். சமயத்தில், புத்திசாலித்தனமா, இல்லையா என்பதில் சந்தேகம் வரும்! நம்ம கதையின் நாயகன், ஒரு ஹார்வர்டு PhD வைத்த நண்பர். ஆனா, ஒரு சாதாரண கன்ஓப்பனர் கூட சரியாக பயன்படுத்த தெரியாதவர்!
இதைப் படித்தவுடன், “ஏன் இவ்வளவு பெரிய படிப்பு படித்தவர், ஒரு சின்ன கருவி கூட கையாள தெரியலையா?” என்று கேட்டீர்கள் என்றால், இந்த கதையில்தான் பதில் இருக்கு!
இந்த சுவாரஸ்யமான அனிமே இச்சானில், குழப்பத்தில் உள்ள அலுவலர் நேர அட்டையை நிரப்பும் எதிர்பாராத பணியை மேற்கொண்டு, பணியிடத்தில் சிக்கல்களை உருவாக்கும் நகைச்சுவையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
அலுவலக வாழ்க்கையில், “இது உன்னோட வேலை இல்லை!” என்று சொல்லும் வசதியும், “நீயே செஞ்சிடு!” என்று தள்ளும் மேலாளர்களும் இரண்டும் பொதுவான காட்சிதான். ஆனா, அவங்க செய்த தவறுக்கு ஊதிய பிரிவு சரியான பாடம் சொல்லும் போது, அந்த அனுபவம் மட்டும் வேற மாதிரி! இதை ஒரு நாள் நேரில் அனுபவிச்சிடும் ஓர் அலுவலக ஊழியரின் கதை தான் இது. வேலை கட்டளைகள், பொறுப்புகள், மற்றும் நம்மளும் கொஞ்சம் 'மாலிஷியஸ் கம்ப்ளையன்ஸ்' காட்டுற சூழ்நிலை – இதெல்லாம் கலந்த ஒரு சுவாரஸ்யமான சம்பவம்.
பழமையான கைவினை உலகத்தில் அடிக்கடி மூழ்குங்கள்! இந்த கார்டூன்-3D படம், என் அண்ணனின் போன்று திறமையான தொழிலாளர்கள் 70 மற்றும் 80 களில் நியூயார்க் மாநிலத்தில் முக்கியமான இராணுவ உபகரணங்களை வரையும் கலைத்திறனைப் பிரதிபலிக்கிறது. அவர்களுடைய கதை மற்றும் இந்த அடிப்படைக் கருவிகளின் கலை பற்றி ஆராயுங்கள்!
மக்களே, எல்லாருமே தெரிஞ்சிருக்கும் மாதிரி, நம்ம ஊரிலோ அமெரிக்காவிலோ, வேலைகளில் ‘நான் இதுக்கு தான் வந்தேன், இதுக்கு இல்ல’ன்னு சொல்லும் கதை ஒவ்வொரு அலுவலகத்திலும் இருக்குமே! ஆனா, அந்த “நான் ஓவியர் இல்லை”ன்னு சொல்லிக்கிட்டும், வேலைக்காரர் எப்படி பழிகொடுத்து விட்டார்னு, இப்போ சொல்லப்போகும் அமெரிக்கா-பாரம்பரிய சம்பவம் உங்க சிரிப்பை தூக்கி விடும்!
ஜனனபூமி போலவே, ஒரு பெரிய அரசாங்க தொழிற்சாலையில், 70-80களில், இரண்டு சகோதரர்கள் – அப்பா, மாமா – இருவரும் பழையபாணி இயந்திர வேலைப்பாடுகளில் இருந்தாங்களாம். அந்த இடம் பில்லா பல்லாக்கு பெரியது. ஒவ்வொரு மூலையிலும், ஆளில்லாத இயந்திரங்கள், பழைய கருவிகள், எங்கும் சேதமில்லாமல் நிற்கும்.
ஒரு நாள், மாமாவின் மேற்பார்வையாளர், ஒரு பழைய ‘Band Saw’ (இங்கே நம்ம ஊரு “பெரிய அரை-சக்கரம்” மாதிரி கருவி) அழுக்குப்படக் காட்சியைக் கண்டார்; உடனே, “இதுக்கே ஓவியம் போடணும்!”னு ஒரு கட்டளை. நம்ம மாமா – ஒரு தொலைந்த பழைய தொழிலாளி, “ஏங்க, நான் ஓவியர் இல்லையே, வேற யாராவது ஓவியம் வரைக்கும் எடுத்து விடட்டும்”ன்னு சொல்லி, அதை புறக்கணிச்சாராம்.
இந்த புகைப்படத்தில், மாணவர்கள் கிராமத்து வாழ்க்கையின் மூலதனம் கொண்டு பள்ளிக்கு வருகிறார்கள், 2000-ல் சிறிய நகர கல்வியின் தனித்துவமான கவர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.
"பள்ளியில் விதிகள் வந்துவிட்டது… இனிமேல் எல்லாம் கட்டுப்பாடு!" இது நம் பள்ளி நாட்களில் பெரியவர்களிடமிருந்து அடிக்கடி கேட்ட ஒரு வசனம். ஆனால், விதிகளை யாரும் சரியாகப் படிக்கிறாங்களா? அதை எப்படி பயன்படுத்தலாம் என்ற ஐடியாவும் யாருக்கு வருகிறது? இதோ, அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு சம்பவம், நமக்கு அதற்கே பதில் சொல்கிறது!
சிரித்துப் பார்த்துக் கொண்டுவரும் பயிற்சியின் வாராந்திரம், சாதாரணமும் எதிர்பாராததும் இணைகிறது. பயிற்சியாளர் ஆக தயாரிக்கையில் ஏற்பட்ட அற்புதமான திருப்பங்களை அறிந்து கொள்ளுங்கள், அதில் ஒரு ஆச்சரியமான காலர் சட்டை தேவையும் உள்ளது!
"நம்ம ஆளுக்கு வேலை எங்கயாவது ரிலாக்ஸா இருந்தா, உடனே dress code-னு கட்டுப்பாடுகள் வருவதை பார்த்திருக்கிறோம். ஆனா, அது மாதிரியே சில நேரம், அந்த கட்டுப்பாடுகளையே கலாய்க்கும் ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தா? அதுதான் இந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யம்.
ஒரு மூன்று மணி நேரம் தொலைவில் ட்ரெயினிங் நடத்திக்கிட்டிருந்த ஒருத்தர், வேலை ரொம்ப காம்பானியா நடந்தது. டிரஸ் கோடு என்பது ஜீன்ஸ் மட்டும் கட்டாயம் – அதுவும் நம்ம ஊரில் போலவே, உடம்புக்கு எதுவும் பதறாத நிலையில்! இந்த டிரெயினிங்குக்கு முன்னே, எதுவும் சொல்லாம, இரவு 9 மணிக்கு 'நாளைக்கு காலர் சட்டை கட்டாயம்'னு வாட்ஸ்அப்பில் ஒரு மெசேஜ்! சோம்வாரம் காலை 7 மணிக்குச் கிளாஸ், ஆனா முன்னாடியே சொல்லல, வீட்டுக்கும் மூன்று மணி நேரம் தூரம் – நம்ம ஆளுக்கு கோபமா, சிரிப்பா தெரியாம போச்சு.
