எப்போதும் சத்தம், சண்டை, சிரிப்பு, சோகமும் கலந்த ஹோட்டல் வாழ்க்கை – அதுவும் நள்ளிரவில் முன்பணியாளராக இருந்தாலே நம் வாழ்கை ஓர் முழு திரைப்படம் தான்! “யாரும் கவனிக்காத பாதையிலே நடக்கும்போது யாரையாவது பார்ப்போம் என்ற எதிர்பார்ப்போடு…” என்று ஆரம்பிக்கிறேன். ஆனா, அந்த ராத்திரி நடந்தது கேட்டா, சிரிப்பும் வருகிறது, அசிங்கமும் வருகிறது, அதேசமயம் “ஏன் இந்த உலகம் இப்படித்தான்?” என்ற கவலையும் வருகிறது.
“ஏய்! உங்க reservation டீடெயில்ஸ் சொல்லுங்க!”
“யார் நீங்க?”
“நாங்க AI முகவர், உங்கள் நண்பர் அனுப்பினாங்க!”
இப்படி ஒரு situationயில் நம்ம பக்கத்து பாட்டி இருந்தா, “ஏன் டா பையா, reservationக்கே இவ்வளவு ஜாஸ்தியா?”னு கேட்பார். ஆனா, இது இப்போதெல்லாம் ஹோட்டல் front desk-ல வேலை பார்ப்பவர்களுக்கே பெரிய தலைவலி ஆயிருச்சு!
முன்னாடி reservation வந்தா, ‘வணக்கம், reservation இருக்கா?’ன்னு நேரா அழைப்பாங்க. இப்போ, reservation விவரத்தை தெரிந்து கொள்ள, AI முகவர்கள் (Artificial Intelligence Agents) களஞ்சியமே போட்டு, நேரம் தெரியாம அழைக்கிறாங்க. இந்தக் கதை தான், ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டல் பணியாளரின் மனப்புயலை நம்ம தமிழில் சொல்லப் போறேன்!
"சார், நான் இங்குதான் முன்பதிவு செய்தேன்... ஆறு வருடம் முன்னாடி!"
"ம'am, என் பேரு 'S'ன்னு தான் துவங்கும்... ஏதோ ஒருத்தர் ஏற்கனவே பேஸ்புக்-ல சொல்லியிருந்தாங்க!"
ஹோட்டலில் முன்பதிவு மேசை (Front Desk) என்பது சும்மா ஒரு மேசையல்ல; அது ஒரு ரஜினி பட சண்டை சீனுக்குக் கூட மேல! ஒரே நேரத்தில் பத்து பேர் வந்து, பத்துபடி கேள்விகள் கேட்டால், 'இது தான் ரொம்ப நானா வேலை'ன்னு நம்ம வீட்டு அம்மா சொல்வது ஞாபகம் வருது.
இன்றைய காலகட்டத்தில், ஹோட்டல் ரெசப்ஷனில் வேலை பார்ப்பது ஒரு சாதாரண வேலை இல்லை. ஒவ்வொரு நாளும் புதுப்புது கதைகள், புதுப்புது மனிதர்கள், அதிசயமான சம்பவங்கள்! நம்ம ஊரில்தான் ‘ஸ்டேஷன் மாஸ்டர்’க்கு பக்கம் போனால், எப்பவுமே புது கதைகள் கிடைக்கும். அதுபோல, அமெரிக்காவில் ரெசப்ஷனில் பணி பார்ப்பவர்களும், அங்குள்ள வாடிக்கையாளர்களும் சேர்ந்து ஒரு சிறந்த திரைப்படம் எடுத்துக் காட்டலாம்!
வணக்கம் நண்பர்களே!
ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளராக வேலை பார்த்து பார்திருக்கீங்கலா? இல்லையென்றாலும், ரெசப்ஷனில் யாராவது உங்களுக்கு முகம் சுளிப்பதை பார்த்திருப்பீர்கள். அங்குள்ள ஊழியர் எப்போதும் சிரித்து, "உங்களுக்கு எப்படி உதவலாம்?" என்று கேட்கலாம். ஆனா, அந்த புன்னகையிலேயே ஒளிந்து இருக்கும் சோகம், நம்ம ஊர் சீரியல் அம்மாக்கள் கூட அழுதுவிடுவார்கள்!
நம்ம ஊருக்கு வந்தால், எல்லாரும் தங்கும் இடம் கேட்கும் போது, "சொந்தவாசம் சொல்லி ஒரு சலுகை கிடைக்குமா?" என்று கேட்பார்கள். ஆனா, அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர், “உங்களுக்காக தனி சலுகை கிடையாது; கதை சொல்ல வேண்டாமா!” என்று கூறியுள்ளார். அப்படியே, அந்த Reddit பதிவில் அவர் காட்டும் கோபமும் நக்கலும் நம்ம தமிழர்களுக்கு நன்றாகவே பொருந்தும்.
"எங்க காரு எங்க இருக்குன்னு உங்க்கிட்ட சொல்லணுமா? அடடா, என்னங்க இது!" – ஹோட்டல்காரங்க ரிசெப்ஷன்ல கேக்குற கேள்விக்கு இப்படி பதில் சொன்னோங்க இருக்காங்கன்னா, அந்த ஹோட்டல் ஊழியருக்கு தினமும் எத்தனை நிமிஷம் பொறுமை தேவைப்படும்னு யோசிச்சு பாருங்க!
நம்ம ஊர் ஹோட்டல்களில் கூட, வண்டி எண், வண்டி வகை, வண்ணம் எல்லாம் எழுத சொல்லுறாங்க. ஆனா அமெரிக்காவுல, ரிசெப்ஷன்ல நிக்குற அந்த பாவப்பட்ட ஊழியருக்கு கார் எண் கேட்டால, வாடிக்கையாளர்கள் "ஏன் கேக்குறீங்க? என்ன பண்ணப்போறீங்க?"ன்னு சண்டை போடுறாங்க. ஆஹா, நம்ம ஊரு ஆளுங்க கூட இப்படி கோபப்படுறாங்கலா?
இது ஒரு பொழுது போக்குக்காக எழுதப்பட்ட கதை. எப்போதாவது நம்ம ஊர்ல ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நடந்தது மாதிரி, அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு அலப்பறை சம்பவம். படிச்சா, "அடப்பாவீங்க! இதெல்லாம் ரியல் லைஃப்பா?"னு தோன்றும்!
ஒரு மதுபானமும், பக்கத்து பார் கலாச்சாரமும் கலந்த ஜாம்பவான் ஒரு ஹோட்டலுக்குள்ள வந்தார். அந்த ஹோட்டல், நம்ம ஊரு பெரிய நகரங்களில் இருக்கும் போல ஸ்டேக் ஹவுஸ் (அதாவது, இறைச்சி உணவு சிறப்பு உணவகம்) உடன் இணைந்தது. ஒரு வேளை, இப்படி ஒரு விருந்தினர் நம்ம தமிழ்நாட்டில வந்திருந்தா, ரெசப்ஷன் பையன்/பெண்ணு “இப்போ யாரு வச்சிட்டு போறாரு!”னு சிரிக்கலாம். ஆனா இங்கே, கதை ஆரம்பமா கலகலப்பா போகப்போகுது!
அண்ணாச்சி, அக்கா, நண்பர்களே! அடடே, இப்போ காலம் எவ்வளவு மாறிச்சு பாருங்க! ஒரே இடத்துல நிறைய பேர் சேர்ந்து, மனசுக்குள்ள இருக்குறதை வெளிப்படுத்திக் கொள்வதுக்கு பழைய காலத்து நம்ம ஊர் வீட்டு வாசல் மாதிரி, ஆனா ஆன்லைன்ல! அந்த மாதிரி தான் ரெட்டிட்டில் ‘TalesFromTheFrontDesk’ என்னும் (பணியாளர் முன்பலகை கதைகள்) குழு, வாரம் ஒருமுறை ‘Free For All’ (எல்லாரும் பேசலாம்!) என்று ஒரு கலந்தாய்வு மேடை வைக்குறாங்க.
இந்த வாராந்திர ‘விவாத மேடை’யில், உங்க மனசுக்குள்ள என்ன இருந்தாலும் — வேலையோ, வீட்டோ, ருசிகரமான நிகழ்வோ, இல்லை நம்ம ஊரு பஜார்ல நடந்த கதைபோல — எல்லாம் பகிரலாம். முன்னாடி, நம்ம ஊரில் ‘பொது வாசல்’ இருக்குமே, எல்லாரும் வந்து ஒரு டீ குடிக்கக் கூடி பேசுவாங்க, அதே மாதிரி தான் இது!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊர்ல ஒரு பழமொழி இருக்கு: “பசிக்கிறவனுக்கு புளி சோறு!” அது போல, எல்லாருக்கும் பொதுவாக இருக்கு என்று நினைக்கக்கூடிய ‘பொது அறிவு’ கூட, சில சமயங்களில் சிலருக்கு புது விஷயமாதிரி தெரியனுமா? ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் நண்பர் ஒருவர் சொன்ன அனுபவத்தை கேட்டதும், எனக்கு எங்களூர் ராமு அண்ணன் நினைவுக்கு வந்தார். வாழ்க்கையில் சில விஷயங்களும், எத்தனை தடவ சொல்லினாலும், சில பேர்க்கு தலைக்குள் செல்லவே செல்லாது போல!
நம்ம நாட்டில் வாடிக்கையாளர்கள் ராஜா! "வாடிக்கையாளர் தேவையே கடவுள்"ன்னு எவ்ளோ இடங்களில் பதாகை போட்டு இருக்காங்க. ஆனா, சில சமயங்களில் அந்த ராஜாவே நமக்கு குட்டி ராஜாவா ஆகிட்டார்னு தோன்றும் சம்பவங்கள் நடக்குது. இதோ, அப்படிப்பட்ட ஒரு கதை தான் இந்த பதிவு.
ஒரு விடுதியில் (Hotel Front Desk) வேலை பார்க்கும் நண்பர் ஒருவர் (Redditயில் u/Overtlytired-_-), தண்ணீர் குடிச்சதுக்கே குற்றவாளி ஆக்கப்பட்ட கதையை நம்மோட பகிர்ந்திருக்கிறார். இப்படி ஒரு சம்பவம் நம்ம ஊரில நடந்திருந்தா, "ஏய், நீ தண்ணீர் குடிக்கலையா? காபி கேட்கலையா?"ன்னு பத்து பேரு கூட வந்து கேட்டிருப்பாங்க. ஆனா அங்க என்ன நடந்துச்சு தெரியுமா?