நமஸ்காரம் பார்வையாளர்களே!
நம்ம ஊருல, கடைக்கு போய் பொருள் வாங்கி, பின் மனசு மாறி திருப்பிக்கொடுக்கறது எல்லாம் சாதாரண விஷயம். ஆனா, அந்தப் பொருள் திருட்டு என்றால்? அதைக் கடையிலேயே திருப்பிக்கொடுக்க வந்தாலென்ன ஆகும்? இப்படியொரு வேடிக்கையான சம்பவம் நடந்திருக்குது, அமெரிக்காவிலுள்ள ஒரு கேம் கடையில்! இந்த அனுபவம் நம்ம ஊருல நடந்திருந்தா எப்படி இருக்கும்? அதையே, நம்ம சொந்த பாணியில் பாக்கலாம்!
கல்லூரி நாட்களில் நடக்கும் சுவாரசியங்கள் ஒரு பக்கம், ஆசிரியர்-மாணவர் உரையாடல்கள் ஒரு பக்கம்! "அந்த ஆசிரியர் எங்களைப் பார்த்து 'நீங்கள் எல்லாம் hopeless, கண்டிப்பா எதுவும் ஆக மாட்டீங்க' என்று திட்டினார்; நாங்கள் என்ன செய்தோம் தெரியுமா? அவரே எதிர்பார்க்காத விதத்தில் அவரை 'Rickroll' செய்தோம்!" – இதுதான் இன்று நம்ம கதை.
நம்ம தமிழில் சொல்லணும்னா, "ஓட்டத்தில் விழுந்த ஆமை, மீண்டும் ஓட்டம் பிடிக்க காத்திருக்கிறது" மாதிரி தான் இந்த மாணவர்கள், அவர்களது ஆசிரியர் மீது இருக்கும் சிறிய கோபத்தையும், பழிவாங்கும் ஆசையையும், செம கலையோடு வெளியிட்டிருக்காங்க.
பழிவாங்கும் கலையில் நம்ம ஊரு மக்கள் சந்தர்ப்பம் பார்த்து கலக்குவார்கள். "நீ என் காரை கிழிச்சியா? நான் உன்னோட வேலை முடிச்சுடுவேன் பாரு!" என்று சொல்வது போல, இந்தக் கதை நடந்த இடம் நம்ம ஊரு இல்ல; ஆனால், அந்த கேள்விக்குப் பதில் சொல்லும் ஆவல், நம்ம ஆளோட ரசனைக்கே உரியது!
இது ஒரு ஒட்டுமொத்தப் பக்கிரிச்சி காட்டும் சம்பவம். அடுத்த வீட்டு அக்காவும், அவர் வயசான மகளும் (முக்கியமா இவர்கள் சுமார் நாற்பது, ஐம்பது வயசு!), "குட்டி தந்திரம்" செய்து, பக்கத்து வீட்டுக்காரருடைய காரை ஒவ்வொரு மாதமும் நகத்தால் கிழித்து அழகு பார்க்கறாங்க. நம்ம கதாநாயகன் பாக்குறாரு, கையைக் கட்டிப் போயிட்டார்.
நம்ம ஊர்ல யாராவது கடையில் வெஜிடபிள் வாங்கினாலும், சில்லறை வாங்கினாலும், எல்லாம் நிதானமா பார்த்து, பில்லைக் கூட விசாரிச்சு, கணக்கை சரிப்பார்த்து தான் வெளியே போறோம். ஆனா, ஓர் ஹோட்டலிலோ, ஆபீஸ்லோ, எதாவது ஒப்புதல் படிவம் வந்தா, "தயவுசெய்து இதை படித்து ஒப்புக்கொள்ளவும்"ன்னு சொன்னாலே, நாமெல்லாம் உடனே 'Accept' க்ளிக் பண்ணிடுவோம். படிச்சு பார்ப்போம் என்ற சும்மா ஒரு formal-ஆன விஷயம்னு நினைச்சு, அடுத்த வேலைக்கு போயிடுவோம்!
இதுக்கா தான், ஒரு ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நடந்த சம்பவம், நமக்கு ஒரு நல்ல பாடம் சொல்லுது! ‘TalesFromTheFrontDesk’ன்னு ரெடிட்-ல வந்த இந்த கதை, நம்ம வாழ்க்கைக்கும், “ஒப்புதல் படிவம் படிக்கணும்!”ன்னு சொல்லிக்காட்டும் ஒரு சிரிப்பூட்டும் சம்பவம்.
"படை" என்றால் பலருக்கும் நினைவில் வரும் படம் – கட்டுப்பாடும், கட்டளைகளும், கடுமையான ஒழுங்கும் தான். ஆனா, படையில் கூட நமக்கு தெரிஞ்ச நம் ஊர் ‘மாமா-பெரியப்பா’ சிஸ்டம் வேலை செய்யும் போது என்ன நடக்கும்? இன்று அதைப் பற்றிய ஒரு கமெடி கலந்த, நெஞ்சை கொள்ளை கொள்ளும் கதை தான் நாம பார்க்கப்போகிறோம்!
ஒரு காலத்தில், பல்கேரியாவில் கட்டாய ராணுவ சேவை இருந்த காலம். அந்தக் காலத்தில் நம்ம கதையின் நாயகனாரின் அப்பா, ராணுவத்தில் சேவையில் இருந்தார். அதே சமயம், அவர் சகோதரி திருமணம் செய்து கொள்ளப் போனார். எப்படியும் அக்கா/தங்கை கல்யாணம்னா நம்ம ஊர் ஆண்களுக்கு அந்த நாள் தான் ரொம்ப முக்கியம். அப்போவும் அப்படித்தான்! படை விதிகளுக்கே, குடும்ப நிகழ்ச்சிக்கு விடுமுறை தரணும்னு சட்டம் இருந்துருந்துச்சு.
நமக்கு எல்லாம், நட்சத்திரம் வந்தா கூட சந்தர்ப்பம் நம்ம கையில் விழும் என்று நினைக்கிறோம். ஆனா, சில நேரம், அந்த சந்தர்ப்பம் வந்து நம்மை சுத்தி வட்டமா ஓடும்! இந்த ஹோட்டல் ஊழியர் சந்தித்த சம்பவம் கேட்டா, ‘நட்சத்திரம் வந்து ரூ.150 டாக்ஸிக்கு சிக்கிக்கிட்டாங்களா?’னு நம்ம ஊரு பையன் கேட்ட மாதிரி இருக்கும்.
ஒரு குளிர்கால இரவில், நாலு மணிக்கு, ‘ஏய், நம்ம ஹோட்டலுக்கு யாராவது ரொம்ப முக்கியமான விருந்தினர் வரப்போறாரு’னு ஒரு அழைப்பு வந்துச்சு. அந்த விருந்தினர், நம்ம ஊரு சினிமா நடிகர் மாதிரி, சுட்டு நடக்க முடியாதா? இல்லையெனில், கள்ளக் குடிப்பாட்டினால் கால் நடக்கவில்லையா, தெரியலை! ஆனா, அவரை ஹோட்டலுக்கு கொண்டு வர ஊழியர் இருக்கணும், வான் இருக்கணும், இல்லாட்டி அவர்கள் Uber-யாவது பண்ணணும்.
இரவு 12 மணிக்கு பிறகு, ஓய்வாக ஒரு காபி எடுத்துக்கொண்டு ரிசப்ஷனில் அமர்ந்திருந்தேன். அப்போதுதான் வீழ்ச்சி நடக்க ஆரம்பித்தது! ஒரு வாடிக்கையாளர், முகத்தில் சுருக்கத்துடன், "சார், இந்த போர்வை பிள்ளைகளுக்காகத்தானா? எனக்கு பெரிய போர்வை வேணும்!" என்று வந்தார். எனக்கு உடனே மனஸுல, "நம்ம ஊரு 'போர்வை' மாதிரி, இவருக்கு ஒரு பெரிய கம்பளி போர்வை வேணுமா?" என்றே தோன்றியது.
நம்ம ஊரு அலுவலகங்களில் எல்லாம் ஒரு வகை "கண்காணிப்பு" இருக்குமே, அது அப்படியே "ஆறாம் பாவம்" மாதிரி தான்! ஆனா, அதுலயும் சில அதிகாரிகள், தாங்க முடியாத அளவுக்கு ஒவ்வொரு காரியத்தையும் தாங்களே கட்டுப்படுத்தணும் என்று நினைப்பதா – இதோ அந்த மாதிரி ஒரு அனுபவம் தான் இந்த பதிவு.
இதை எழுதினவர் ஒரு அமெரிக்கன், ஆனா நம்ம ஊரு தொலைபேசி சபையில், அல்லது அரசு அலுவலகம் ல, சில "அதிகாரி"ங்க நடத்தும் சினிமா கூட இதுக்கு சமம் தான்! ஆளுக்கு பதில் பேச கூட முடியாத நிலைமை, பசங்க எல்லாம் கத்திக் கட்டாயம் ஒழுங்கு பாக்கணும், ஏதாவது தப்பு நடந்தா "நீங்க யாருக்கு அனுமதி கேட்டீங்க?"னு கேள்வி வருது. அந்த மாதிரி ஒரு boss-டா அவருக்கு!
நம்ம ஊர்ல வாட்டர் பார்’கா? ஓ, அது நம்ம ஊரு குழந்தைகள் வாசல் தண்ணி பிடிக்கும் காலத்து கதையா இல்லை! இல்ல, இது ஐரோப்பாவில் நடந்த ஒரு அற்புதமான சம்பவம். ரெடிட்’ல முந்தைய வருடம் வந்த ஒரு "Petty Revenge" கதையைத்தான் உங்களுக்காக தமிழில் ரசிக்கக் கொஞ்சம் சுவை சேர்த்து கொண்டு வந்திருக்கேன்.
குடும்பம் முழுக்க கொண்டாடும் ஒரு வார இறுதியில், அங்குள்ள பெரிய வெளிப்புற நீச்சல் குளத்தில் "பூல் ஒலிம்பிக்ஸ்" மாதிரி ஒரு போட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது. எல்லாமே குடும்பத்தோடு சேர்ந்து, குழந்தைகளும் பெரியவர்களும் கலந்து கொண்டும், குளிக்கவும் விளையாடவும் ஆனந்தப்பட வேண்டிய நிகழ்ச்சி. நம்ம ஊரு ‘குடும்ப விளையாட்டு போட்டி’ மாதிரி நினைச்சுக்கோங்க.
"ஏய், நம்ம ஊரு ராமாநுஜரா, ஏற்கனவே கோயிலுக்கு போனதே இல்லையா?" – இப்படி ஒரு கேள்வி கேட்கும் நண்பன் இருந்தா? அப்படியொரு கேவின் தான் இந்த கதை நாயகன்!
அந்த அமெரிக்காவின் கிறிஸ்தவக் கல்லூரியில், கிறிஸ்தவம் என்றே தெரியாமல், பசித்துடன் அங்கே சேர்ந்த கேவின் செய்த காரியங்கள், நம்ம ஊர் சபாரிமலைக்கு போய் ‘இங்க எங்க பீர் கடை?’ என்று கேட்கும் மாதிரிதான்!