நம்ம தமிழர்களுக்கு "விருந்தோம்பல்" அப்படின்னா, அன்பு, மரியாதை, சிரிப்புடன் கூடிய சேவை. ஆனா, ஐயோ! வெளிநாட்டில் ஹோட்டல் வேலை பாருங்க, பார்ப்பவர் புலம்பிப்போறார்! ஒரே பதி விசயத்தை பாத்து, "ஓ பாஸ், இந்த வேலை நமக்கு வேண்டாம், போதும்!"ன்னு சொல்லுற அளவுக்கு தளர்ந்துடுறாரு இந்த கதையின் நாயகி.
வாருங்கள், இந்த கதை உங்க மனசையும், மூளைச்சதையும், சிரிப்பையும் கிளப்பும். நம்ம ஊர் "சப்பாணி சாமியார்"களும், "குட்டி மேலாளர்கள்"களும், இங்கேயும் இருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்!
நம் ஊர் பசங்க சொல்வாங்க – “பொறை இருந்தா பழி தானே வரும், பொறுக்க முடியலனா பழி எடுத்து விடுவாங்க!” ஆனா இந்த கதையை படிச்சீங்கனா, பழி எடுக்குறதுக்கும் ஒரு “ஹாரர் மூவி லெவல்” இருக்குமா நினைச்சுடுவீங்க! இதோ, ஒரு அசல் சம்பவம் – காதல், துரோகம், ஹாலோவீன் (நம்ம ஊரு தீபாவளி மாதிரி வெஸ்டர்ன் நாட்களில் கொண்டாடுற பேய் கொண்டாட்டம்) எல்லாமே கலந்த கலகலப்பான பழி கதை!
"அடப்பாவி! நம்ம உரிமையை நாமே ஓட ஓடி கேட்டுக்கணும் போல இருக்கே?" – இது நம்மில் பலர் பஸ்ஸில் இடம் பிடிக்கும்போது, அல்லது வீட்டுப்பக்கம் தெருவில் வண்டி நிறுத்தும்போது அன்றாடம் மனசுக்குள் பேசிக்கொள்ளும் வார்த்தைதான். இந்தக் கதையும் அப்படித்தான் ஆரம்பம். ஆனால், இது ஓர் அலுவலகம் – டேக்கேர் மையம் – பார்கிங் வாடகை சண்டை!
நம்ம ஊரிலேயே, “நம்ம வீட்டு வாசலில் நம்ம வண்டி நிறுத்த முடியல, பக்கத்து வீட்டாரு வச்சிட்டாங்க!” என்று புலம்புவது சாதாரணம். ஆனா, அமெரிக்காவிலேயே, ஒரு அலுவலகம், டேக்கேர் மேலாளரிடம் நசுக்கம் வாங்கி, அதற்கே உரிய பதிலடி கொடுத்தது எப்படி என்பதை, சுவாரஸ்யமாக பார்ப்போம்.
நம்ம ஊர்ல roommates-னு சொன்னா, ஒரே வீட்டுல பல பேரு சேர்ந்து தங்கறது, அவகாசமா ரொம்ப காமனாகிடிச்சிருக்கு. ஆனா, அமெரிக்காவுல roommates-னு சொன்னா, அது ஒரு கதைதான்! அப்படியான ஒரு கதைதான் இங்க உங்களுக்கு சொல்லப்போகிறேன். இந்த கதையில எந்த "ஆசை வலை"யும் இல்லை, ஆனா பழிவாங்கும் சந்தோஷம் மட்டும் உண்டு!
ஒரு காலத்துல, 90களில், HIV/AIDS-க்கு ரொம்ப பயமா, stigma-வும் அதிகமாக இருந்த காலம். அந்த நேரத்துல, மிகுந்த வசதிகளும் இல்லாமல், ஒரு ஜோடியும் (மனைவி, கணவர்) சின்னதொரு servants quarters-ல ஒரு வாடகை அறையில் தங்கிருந்தாங்க. நம்ம கதாநாயகி அவர்களுக்கு ரொம்பவே சமையல் விரும்பி, அடிக்கடி சாப்பாடு சமைத்து வைக்கும் பழக்கம்.
அந்த வீட்டில் இருந்த roommate-யை ‘Kevin’ன்னு சொல்லலாம். நம்ம ஊர்ல சொல்வதுபோல, “அந்த பக்கத்து வீட்டு சுப்பிரமணியன் மாதிரி” – எப்பவும் புலம்பு, தலையாட்டல், தானே, தனக்கு மட்டுமே முக்கியம்.
நமஸ்காரம் வாசகர்களே!
நம்ம ஊரு வீடுகளில் கூட்டு வசதி (Shared accommodation) அப்படின்னா, அது சரியான கலைக்கூடம்தான்! ஒரே வீட்டில் பலர் இருந்தால், ஒருவருக்கு பிடிச்சது இன்னொருவருக்கு பிடிக்காம போயிடும். ஆனா, எல்லாரும் ஒழுங்கா நடந்துக்கிட்டா தான் வீடுக்கு அமைதி. இல்லாட்டி, அந்த வீட்டு சமையலறையும், ஹாலும், பாஸ்கெட் பந்தய மைதானம் மாதிரி ஆகிடும்!
இப்படி ஒரு சூழ்நிலையில, ரெட்டிட்-ல (Reddit) ஒரு அற்புதமான பழிக்கதை போடப்பட்டிருக்குது. நம்ம தமிழர்களுக்கு இது ஒரு நல்ல பாடம் கிடைக்கும் கதையா இருக்கும். வாங்கப் பாக்கலாம்.
“என் பக்கத்தில் இருந்தவனே அரசன்!”
அப்படின்னு சொல்வாங்க இல்ல, ஆனா இந்த கெவின் மாதிரி யாரும் போடாதேங்க! நம்ம பசங்க எல்லாம் கம்பெனியில் சந்தோஷமா வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, ஒரு நாள் புதுசா மேனேஜர் கெவின் வந்து சேர்ந்தார். அவரோ, ‘நான் வந்த இடத்துல எல்லாம் வித்தியாசம்’னு, புள்ளிக்குத்தி சிங்கமா அலுவலகத்துல நடந்து வந்தார்.
அவர்கள் பேச்சு பத்தி சொல்லணும்னா, பழைய தமிழ்படங்களில் வரும் ‘நான் தான் ஹீரோ, நீங்க எல்லாம் எதுவும் இல்ல’ மாதிரி! பத்து நிமிஷம் பேசாம இருக்க முடியாது, “நான் அங்க இருந்தப்போ, இந்த மாதிரி ரெக்கார்டு போட்டேன்... இப்படி target அடிச்சேன்...”ன்னு சொல்லி, அவரோட தலை சுழற்சி பத்தி நமக்கே தலையணைச்சு போயிடும்.
எங்கள் உள்ளூர் பாரின் தனிப்பட்ட மயக்கம் கண்டுபிடிக்கவும், அங்கு விதிமுறைகள் மற்றும் சூழல் அமெரிக்காவில் நீங்கள் எதிர்பார்க்கும் வகையில் மாறுபட்டவை. உள்ளூர் கலாச்சாரத்தை அணுகும் இந்த இடத்தை சினிமா காட்சியில் அனுபவிக்கவும்!
இது அமெரிக்கா இல்லைப்பா! ― எல்லாம் நம் நாட்டிலே அமெரிக்க பழக்கமா?
நம்ம ஊரிலே யாராவது சொந்த ஊரிலிருந்து வெளியே போனாலே, நம்ம ரசம் சாதம் கிடைக்குமா, பக்கத்து டீ கடை இருக்குமா, அங்க சாலை விதிகள் எப்படிதான் இருக்கும் என்று கேட்க ஆரம்பிப்பாங்க. ஆனால், வெளிநாட்டு ஹோட்டல் பணியாளர்களுக்கு அமெரிக்கர்களிடமிருந்து வரும் கேள்விகள் கேட்டால், நம்மளே சிரிப்பதும் வருத்தமும் கலந்த ஒரு உணர்வு வரும்!
u/DianthaAJ என்ற அமெரிக்க ஹோட்டல் பணியாளர் ஒருவர் ரெடிட்-இல் எழுதிய கதையை வாசிக்கும்போது, “இது அமெரிக்கா இல்லை!” என்பதே அவருடைய பதிலாக இருக்கிறது. எப்படிப் பாருங்க, அமெரிக்காவை விட்டுப் பக்கத்து நாட்டுக்கு மட்டும் காரில் வந்துவிடுவாங்க; ஆனா, அதுவும் வேறொரு நாடு என்பதையே புரியாமல் நம்ம ஊரிலேதான் இருக்கிறோம் போல கேள்விகள், கோரிக்கைகள், கோபங்கள்...!
இந்த சினிமா தருணத்தில், இரண்டு ராத்திரி கணக்கீட்டாளர்கள் தங்களது கடுமையான மாற்றத்தின்போது நகைச்சுவையான அனுபவங்களை நினைவுகூர்ந்து, கேளிக்கையாக சிரிக்கிறார்கள். அவர்களது ஒற்றுமை, ஹோட்டலின் அடிக்கடி அமைதியான மணிக்காலங்களில் ஒளியை கொண்டு வருகிறது, இரவு கணக்கீட்டு வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத நகைச்சுவையை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஒரு ஹோட்டலில் இரவு வேலைக்காரராக இருந்தால், ராத்திரியில் நடக்கும் சுவாரஸ்யமான சம்பவங்கள் ஒரு பக்கம், அந்த நேரம் தோழர்களுடன் பேசும் காமெடி அனுபவங்கள் இன்னொரு பக்கம். நம்ம ஊர் "சூப்பர் ஸ்டார்" படங்களில் வரும் அந்த நண்பர்கள் இடையிலான கலாய்ப்புக்குப் போட்டி, ஹோட்டல் வேலைக்காரர்களிடையே கூட, அப்படியே இருக்கும்.
நானும் என்கூட வேலை பார்க்கும் இன்னொரு இரவு வேலைக்காரரும், வாரத்தில் மூன்று நாட்கள் சேர்ந்தே வேலை பார்க்கிறோம். இரவெல்லாம் கஸ்டமர்ஸ் எல்லாம் தூங்கிட்டா, பஜாரு சத்தம் குறைந்ததும், எங்களுக்கு பசங்க மாதிரி பேச ஆரம்பிக்கலாம். அந்த மாதிரி ஒரு இரவு, சுமார் ஒரு வருடத்திற்கு முன்னாடி, நாங்க இருவரும் நம்ம உடம்பு பத்தி பேச ஆரம்பிச்சோம்.
இந்த திரைப்படக் காட்சியில், நான்கு நண்பர்கள் அவர்களது கல்லூரி நாட்களை நினைவுகூருகிறார்கள், அங்கு நகைச்சுவை மற்றும் மேசையின் கீழ் மற忘ிய சாண்ட்விச்கள் உள்ளன. கூட்டுறவுப் பணிக்காலங்களில் அவர்களது உறவு பலப்படுத்தப்பட்டது, இந்த அழகான பழைய இல்லத்தில் நினைவுகளை உருவாக்கி.
கல்லூரி வாழ்கையில் நண்பர்கள் மட்டுமல்ல, அவர்களின் வீட்டு அனுபவங்களும் மறக்க முடியாதவைதான். ஏன், வீட்டில் வந்த சண்டைகளும், சமையல் கசப்பும், roommate-களின் அசிங்கப்பணிகளும், எல்லாம் இனிப்பாகவே ஞாபகம் வரும். ஆனா, ஒரே வீட்டில் பல பேரும் தங்கி, ஒருவருக்கொருவர் கண்டிப்பு காட்டும் விதம் பார்ப்பது ரொம்பவே சுவாரசியமானது!
இந்த உயிர்மிகு கார்டூன்-3D காட்சியில், எங்கள் அவசரப்படுத்தப்பட்ட வரவேற்பாளர் மதிய醉ந்த அழைப்பாளரின் குழப்பத்தைக் சந்திக்கிறார், முன் அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் வேடிக்கையான ஆனால் வருத்தமான தருணங்களை உருவாக்குகிறது.
"எங்க ஹோட்டல் முனைவர் மேசையில் ‘குடி’ போட்டவர் ஒரு கைப்பேசி… கேளுங்க, கண்ணா! இப்படி ஒருவன் வந்தான், ஹோட்டல் வேலைக்கார சாமி சாமி என்று ஆட்டம் போட்டான்!"
சில நாட்கள் விடுமுறையில் இருந்தேன். அதும் போதும், ஒரு நாள் வயிற்றுப்போக்கு வந்தது, 24 மணி நேரம் தலையெழுத்து! என்னாலே முடியல, தொலைபேசியையே தூக்கி எறியணும் போலக் கோபம். அந்தக் கஷ்டம் முடிஞ்சு, நா மீண்டும் வேலைக்கு வந்து, மூன்று நாட்கள் வேலைப் பத்திரிகைகளோடு அடங்காமல் போராடிக்கிட்டிருந்தேன்.
அப்போ தான், மாலைக்கு 5 மணிக்கே, முனைவர் மேசை பக்கத்தில் ஒரு கால். எங்க FD ஏஜன்ட் (Front Desk Agent) ஏற்கனவே அழைப்பில்! எங்க ஹோட்டல் போன், நம்ம ஊர் வங்கி போன் மாதிரி காத்திருக்காம, நேரா மிஸ்ஸாகிடும். அதனால, நானே என் மேசையிலிருந்து அடுத்த கால் எடுத்தேன்.
அடப்பாவி, அழைப்பாளர் பெயர் முழுக்க முழுக்க கம்ப்யூட்டர் ஸ்கிரீனில தெரியும். ஆனா, எங்க ஹோட்டல் வரலாற்றிலும், வருங்கால ரிசர்வேஷனிலும் அந்த பேர் இல்லையே! எப்பவுமே போல, "நன்றி, ஹோட்டல் அழைத்ததற்கு, நான் என் பெயர் பேசுறேன், எப்படி உதவலாம்?"—அப்படின்னு பாசமா பேசினேன்.
அடுத்த நிமிஷம், என்னுடைய அழகான பெண்பெயரை masculine (ஆண்கள்) பெயராக மாற்றி, முழு குரலில் கூச்சல்—"அது உங்க பேர் தானா?" என்கிறார்! நானும் மீண்டும் என் பெயரை சொன்னேன்.
இவரோ, சிரிப்பு ஆரம்பிச்சு விட்டு, ஸ்பீக்கர் போன் மாதிரி முழு ஹாலையும் அதிர வைக்க ஆரம்பிச்சார். "உங்க பேரு ரொம்ப அழகா இருக்கு... 1962, 1963-ல என்ன நடந்துச்சுன்னு நினைவு இருக்கா?" என்று கேட்டார். நான் சிரிக்க இப்போவே "அண்ணா, அதுக்குள்ள என் அப்பா அம்மா கூட பிறக்கல!" என்று சொன்னேன்.
இதோ, இங்க தான் கதையின் திருப்பம். அவருடைய பேச்சு சலிக்க ஆரம்பிச்சது, கண்ணுக்கு தெரியாத குடி வாசனை—‘slurring’ போல! "உங்க வயசு என்ன?" என்று தொடர்ந்தார். நானும், "அதை சொல்ல விரும்பலை," என்று சாயும் நேரம், அவருக்கு கோபம். "இப்போ 2000-ல் பிறந்தவங்களுக்கும் 25 வயசாச்சு! நா அதைவிட கொஞ்சம் பெரிசு!" என்று பசங்க பண்ணினேன்.
அப்படியே "உங்க ஹோட்டலுக்கு எதுக்குப் பேசுறீங்க?" என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டேன். ஆனா, அவர் திசை மாறி, "நீங்க என்ன நினைச்சுதுன்னு சொல்லு!" என்று புதிர் போட்டார். புரியவில்லை என்றேன். ஒரே கூச்சல், "நீங்க கேக்கலாம், புரியுமா?" என்கிறார்.
"சொல்லாதீங்கன்னா, போன் வைச்சுருவேன்!" என்று கடுமையா சொன்னேன். உடனே, சப்டி, கோபத்துடன் சத்தியம் செய்து பேச ஆரம்பித்தார். "நான் சப்தம் பண்ணலை!" என்று சத்தம் போட்டார். கடைசியில், பொறுக்க முடியாமல் போன் வைச்சுட்டேன்.
அங்கே திணறிய FD ஏஜெண்ட்டை, "இந்த பேர் வந்தா கவனமா இரு!" என்று எச்சரித்தேன். அவர் மீண்டும் கால் செய்தார். இந்த முறை, FD ஏஜெண்ட் நேரா “எப்படி உதவலாம்?” என்று கேட்டதும், ஒரே மாதிரி கலாட்டா – அழைப்பை துண்டித்தார்.
