வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்ம சென்னை மாசிலா, கோயம்புத்தூர் சாலையிலா, அல்லது மதுரை பஸ்ஸ்டாண்ட் பக்கத்திலா – எங்கயும் டிராஃபிக் என்றால் நம்மளுக்கே தெரியும் என்ன ஜாமா இருக்கும் என்று! ஆனால், அமெரிக்கா டெக்சாஸ் நகரத்தில் நடந்த ஒரு சின்ன பழிவாங்கும் சம்பவம் தான் இப்போது நம்ம கதை. 'UNO Reverse' கார்டு மாதிரி, கையை காட்டி பக்கத்தில் இருந்தவரை கவ்வுண்டு, அவரையே டேமா சுத்திக்கிட்டாங்க. Ready-aa? கதைக்கு போயிடலாம்!
நம்மளோட வாழ்க்கையில், சில சமயங்களில் பெரிய பழி வாங்குறதுக்கு நேரம், சக்தி எல்லாம் தேவையில்லை. கொஞ்சம் சித்திரவதை, கொஞ்சம் கூல் மூடு இருந்தாலே போதும்! அதுக்கு தான் “பெட்டி ரிவெஞ்ச்” – சின்ன சின்ன பழிகாணும் லெவல்! இதுக்கு ஒரு செம்ம கண்டுபிடிப்பு கதையோட வந்திருக்கேன்.
இந்த கதை, நம்ம ஊர் பையன் இல்ல; ஆனா, நம்ம வீடுலயே நடந்திருக்கும்னு நினைச்சுக்கலாம். நம்ம தமிழ் சினிமா மாதிரி சூழ்நிலை. அப்பா, ஸ்டிக்கா, அடிச்சிக்கிட்டு இருப்பார். அம்மா – காலையிலே மாத்திரை போட்டுட்டு, ராத்திரி எல்லாம் தூக்கத்தில் பறவையா பறக்குற மாதிரி. அப்புறம் அந்த பிள்ளை – நம்ம கதாநாயகன் – ஒரு நாள், “நீ அடிச்சதுக்கு, நான் நன்றாகவே பழி வாங்குறேன்!”னு முடிவெடுக்குறான்.
"ஏய், ஹோட்டலில் வேலை பாக்குறவங்களுக்கு சும்மா நேரா வேலை கொஞ்சம்தான் இருக்கும்; நிறைய நேரம் வாடிக்கையாளர்களின் கேள்விகளுக்கு பதிலளிப்பது தான் முக்கியம்," என்று சொன்னது யாரோ. ஆனா, சில சமயங்களில் இந்த கேள்விகள் வேற லெவல்ல இருக்கும்னு யாருமே எதிர்பார்க்கமாட்டாங்க. அது மாதிரி ஒரு சம்பவம் தான் இந்தக் கதை!
மாலை ஆறு மணி, சக்கரப்போட்ட மாதிரி ஓடிக்கிட்டு வந்தேன், ஹோட்டலின் முன்பக்க மேசையில் என் ஷிப்ட் ஆரம்பிக்க. அப்போ ஒரு அழைப்பு வந்தது. "உங்க ஹோட்டலிலிருக்கும் ரூஃஃடாப் பார் பற்றி கொஞ்சம் தகவல் சொல்ல முடியுமா?" அப்படின்னு நிதானமா கேட்டார் ஒரு ஐயா. நாமும் ஆர்வமா, "சொல்லுங்க ஐயா, என்ன தகவல் வேண்டும்?" அப்படின்னு தயார்.
வணக்கம் நண்பர்களே! நம் வாழ்க்கையில் எல்லாருக்கும் இடையிடையே அசிங்கமான, அவமானமான சம்பவங்கள் நேரிடலாம். ஆனால் சிலர் அந்த சூழ்நிலையில் அசராமல், ஒரே சாணாக்கிய புத்தியால் எதிர்காலத்தில் நினைத்தால் கூட சிரிப்பு வரும் விதமாக சமாளித்து விடுவார்கள். ஒரு பெண்ணின் அப்படியான அனுபவத்தைப்பற்றி இப்போ உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள போறேன்.
கொஞ்சம் மனம் சோரச் செய்யும் இரவு, அன்னிக்கு நாயகி தன் அம்மாவை மருத்துவமனையில் பார்த்துவிட்டு, வீட்டுக்குப் போகும் பேருந்துக்கு காத்திருந்தாங்க. வெளிநாடுகளில், குறிப்பாக அமெரிக்காவில், நம்ம ஊர் போல ஒவ்வொரு தெருவிலும் மக்கள் இருக்க மாட்டாங்க, இரவுகள் அங்க கொஞ்சம் பயமா இருக்கும். அதிலும், 'Nicollet Mall'ன்னு சொல்லப்படும் இடத்தில், பேருந்து மட்டுமே போகும் சாலை. இரவுப் பொழுதில் அங்கே நின்று பேருந்து வந்தா, ரொம்பவே நிம்மதியா போச்சுன்னு நினைச்சாங்க.
நம்ம வீட்டில் நாய் வளர்க்கும் அனுபவம் இருக்கும் அண்ணா, அக்கா, தம்பி, தங்கை எல்லாரும் கொஞ்சம் கவனிக்கணும். நம்ம நாய்கள் – அவங்களுக்கு நம்ம பாசம், கவனிப்பு, சாப்பாடு மட்டும் போதும். ஆனா, நம்ம வீட்டுக்குள்ள நம்ம போடுற ரீல்ஸ், சட்டங்கள் எல்லாம் அவங்களுக்கு ஒரு சின்ன சிரிப்பு தான்! என் வீட்டில் நடந்த இந்த சம்பவம் கேட்டா, உங்க வீட்டிலும் ஒரே மாதிரி கதை இருக்குமோனு சந்தேகம் தான்!
ஒரு குடும்பத்தில் கிறிஸ்துமஸ் என்றால் எப்படி இருக்கும் தெரியுமா? 'பெரியம்மா வீட்டுக்கு போனோமா? அத்தை வீட்டில் சாப்பாடு சும்மா இருக்குமாம்!' என்று ஒரு அழைப்பு வந்தாலே, வீட்டிலேயே பையன்கள் தலை மறைவாகிவிடுவார்கள். ஆனா, இந்த கதையில் ஒரு மருமகள், தன் மாமனாரிடம் நேர்லேயே "நீங்க பண்ணுற guilt trip எனக்கு வேலை செய்யாது" என்று சொல்ல வர்றாங்க.
அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் போது ஒவ்வொரு நபரும் தனித்தனி குணம் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள். சிலர் 'வெறித்தனம்' என்று சொல்லக்கூடிய விஷயங்களை அப்பாடி செய்துகொள்வார்கள். அப்படி ஒரு 'கேவின்' நம்ம ஊரு அலுவலகத்திலும் இருந்தா எப்படி இருக்கும்? அந்தக் கதைதான் இன்று உங்களுக்காக!
ஒரு காலையில், அலுவலகத்தில் பசிக்காக கைகொடுக்கும் மைக்ரோவேவ் அறையில் நடந்த ஒரு சம்பவம், இன்னும் நினைத்தாலே சிரிப்பு வருது. நம்ம கேவின் பீட்சாவை எடுத்துக்கொண்டு, அதை சாதாரண தட்டில் இல்லாமல் – ஏன் தெரியுமா? – நேரா உலோக (metal) பெட்டியில் போட்டு, மைக்ரோவேவ்-இல் போட்டுட்டான்!
“ஐயா, எனக்கே சாக்லேட் ஐஸ்கிரீம் வேணும்! வெணிலா வேண்டாம்!”
இப்படி குழந்தை ஒன்று அழுதால் சமையலறை அம்மாக்கள் நம்ம ஊரில் என்ன செய்வார்கள்? “ஆசை அதிகமானால் அதுவே தண்டனை”ன்னு சொல்லி ஒரு கதையை ஆரம்பித்து விடுவார்கள்! ஆனால் மேற்கு நாடுகளில், அந்த ஆசையை எப்படி கற்றுக் கொடுக்கிறார்கள் தெரியுமா? இதோ, அமெரிக்கா ஓர் சிறுவனின் சிறுவயது கேம்ப் அனுபவம் நம்மை கமெடியா கற்றுக் கொடுக்கும்.
“பழையது பாட்டி கதையா இருந்தாலும், இது ஒரு ரொம்ப சுவாரஸ்யமான கம்ப்யூட்டர் கதையப்பா!”
நமக்கு எல்லாருக்கும் தெரியும் – வீட்டிலே இருந்தாலும், அலுவலகத்திலே இருந்தாலும், ஒரு பழைய கம்ப்யூட்டர் இருந்தா அதைத் திரும்பவும் உயிர்ப்பிக்க நம்ம ஊர் நம்பிக்கை வைக்கும்! ஆனா, சில சமயம் அந்த நம்பிக்கை, நம்மையே சோதிக்க வைக்கும்.
நான் சொல்லப்போகும் கதை, என் நண்பரின் நண்பி ஒரு பழைய Apple G4 iBook-ஐ எடுத்து வந்து, அதை எப்படி 'பழைய போன நல்ல காலம்' மாதிரி தட்டி எழுப்ப முயற்சி செய்தார்னு பற்றிதான்!
நம்ம ஊர்ல யாராவது வெளியூர் போனாலோ, வெளியே ஒரு பெரிய function-க்கு போனாலோ, முதல் கேள்வி – “ஓட்டல் எங்கே?” அப்படின்னு தான். ஆனா, அந்த ஓட்டல் எப்படிப்பட்டது, என்ன வசதிகள் இருக்கு, எவ்வளவு பேர் தங்க முடியும் – இப்படி யோசிக்கிற வழக்கம் ரொம்ப பேருக்கு இல்லையே! நிறைய பேர், பெயரை மட்டும் பாத்து, “வேற லெவல்” ஓட்டல் கிடைச்சாச்சு நு முகம் பளிச்சுன்னு இருக்க முடியும். ஆனா, உண்மையிலே அந்த ஓட்டல் நம்ம எதிர்பார்ப்புக்கு சரியா இருக்கும்?
இப்போ, ரெடிட்-ல ஒரு வித்தியாசமான கதையை பார்த்தேன். நம்ம எல்லாருக்கும் பயனுள்ள ஒரு பாடம் சொல்லும் கதையை, உங்க முன்னாடி ருசிகரமா வைக்கிறேன்.