அலுவலக வாழ்க்கை என்றாலே விஷயங்கள் எப்போதும் சீராக இருக்காது. ஒருவேளை வேலைப் பளுவை விட, சக ஊழியர்களின் சின்ன சின்ன அட்டகாசங்களே அதிகம் களைப்பை தரும்! நம்ம ஊரில் ரொம்பப் பழகிய நண்பர்கள், “நீங்க சாப்பிடுற சாம்பார் சாதத்தில் கை வைப்பது” மாதிரி, அங்க “சாக்லேட் நசுக்குறது” ஹாபிட் ஆகிடுச்சு. ஆனா, அந்தக் கலாட்டா எப்படிக் கிண்டல் மறுபடியும் பழிக்குத் தூரம் போனது என்ற கதைதான் இன்று உங்கக்காக!
நம்ம ஊர்ல சொல்றாங்க, “அருவாளுக்கு அருவாள்தான் பதில்!” ஆனா, சில சமயத்தில் ‘அருவா’ தான் இல்லை, ‘அருவம்’ தான் வேலை செய்யும்! இப்போ நாம பார்க்கப்போகும் கதையில், ஒரு சின்ன பசங்க தான், ஆனா அவன் பதிலடி யோசனை கேட்டா, எவ்ளோ பெரியவங்கன்னாலும் வாயடைக்கணும்!
இக்கதையை எழுதியவர், ரெடிட்-ல ‘u/Starchild1968’. இவர் ஒரு ஜென்எக்ஸ் (Gen X) – அப்படின்னா, நம்ம 70s-80s-ல பிறந்தவங்க. இப்போ, ஜெனரேஷன் க்ளாஷ், பசங்க திமிரு, தகப்பனாரோட ரகளை – எல்லாம் கலந்த, ரொம்பவே ரசிக்க வைக்கும் ஒரு சம்பவம்!
வணக்கம் நண்பர்களே!
ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் வாழ்க்கை என்பது எல்லாம் சுத்தமும் அமைதியும் என்று நினைத்தால், அது பெரிய தவறு தான். சில சமயம் வாடிக்கையாளர்களின் ‘வித்தியாசமான’ கேள்விகளும், திடீர் சம்பவங்களும் நம்மை சிரிக்க வைக்கும். அப்படித்தான், கடந்த ஆண்டு செப்டம்பரில் நடந்த ஒரு காமெடி சம்பவத்தை உங்களுடன் பகிர போகிறேன். Duran Duran என்ற பிரபல மேற்கு இசைக் குழுவின் கச்சேரி நடந்தது, ஆனால் இந்த கதை அவர்களைப் பற்றி இல்லை; அவர்களின் கச்சேரி நாளில் ஹோட்டலில் நடந்த ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிதான்.
ஒரு ஈமெயிலுக்காக இவ்வளவு கஷ்டமா? – ஹோட்டல் முன்பதிவில் நடந்த கொஞ்சம் கலாட்டா
வணக்கம் வாசகர்களே!
“ஒரு முறையாவது உறுதிப்பத்திரம் ஈமெயில் படிங்க!” என்கிற இந்தக் கதையை வாசித்தவுடன், நம்ம ஊர் திருமண அழைப்பிதழ் கையில் வைத்துக்கொண்டு, “அம்மா, கல்யாணம் நாளை தானே?” எனப் பாட்டி கேட்டது நினைவுக்கு வந்துவிடும்! இந்தக் கதையும் அதுபோலத்தான் – ஒரே ஒரு ஈமெயில் படிக்காததாலோ, படிச்சதிலே கவனிக்காததாலோ ஒரு குடும்பம் வேறொரு நகரத்தில் பெண்கள் பந்தி போல ஓடிவந்த மாதிரி, ஹோட்டலில் அறை கிடைக்காமலே திரும்பிப் போனாங்க!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
கல்லூரி நினைவுகள் எல்லாருக்கும் ஏதோ ஒரு மாதிரியா மனசில் பதிந்திருக்கும். சிலர் அதை இனிமையா நினைப்பாங்க, சிலர் "அட போங்கப்பா அந்த வேதனையை!"னு நினைச்சிருப்பாங்க. ஆனா, இந்த கதையோ, ஒரே கலாட்டா! ஒரு பெண் தனது கல்லூரி காதலனுக்கு கொடுத்த குட்டி பழி – இதை படிக்க ஆரம்பிச்சீங்கனா, கடைசிவரை சிரிச்சுட்டே இருப்பீங்க!
நம்ம ஊருக்கு குட்டிக் கதைகள் நம்ம பக்கத்து வீட்டில் தான் ஆரம்பிக்கணும் போல இருக்கு! "அண்டை வீட்டு நாய்கள்" என்றாலே சிலருக்கு நினைவில் வருவது - இரவு முழுக்க கூவுற சத்தம், தெருவில் ஓடுற பயம், இல்லாட்டி வீட்டின் முன் 'குட்டி' வைக்குற அதிசயங்கள். ஆனா, இந்தக் கதையில் வரும் நாய்கள் ரொம்பவே 'அக்ரோஷம்' கொண்டவர்கள்!
ஒரு நல்ல நாளில், வீட்டிற்கு பக்கத்தில் ஒரு புதிய குடும்பம் குடி பெயர்ந்தது. நாய்கள் இருபுறமும் மூன்று வீச்சில்! நம்ம கதாநாயகன் (u/Acrobatic-Concept-86) தனது நாய்களை 'கமாண்டர்' மாதிரி கட்டுப்பாடுடன் வளர்த்தவர். நம்ம ஊருக்குள்ள ரோட்டில் பசு சத்தம் கேட்டா கூட, "ஐயோ, சத்தம் போடாத!"னு வீட்டுக்குள்ளே அழைச்சு போடுவோம். அதே மாதிரி இவர் நாய்கள் சத்தம் போட்டாலும் உடனே உள்ள போடுவார்.
நம்ம ஊர்லே "பழிவாங்குறது" என்றால், பெரிய விஷயம். "பழி வாங்காம விடுறது பழிச்சோறு தான்" என்று சொல்வாங்க. ஆனா, எப்பவாவது, ஒரு சின்ன பழிவாங்கல் நம்ம மனசுக்கு இன்பம் கொடுக்கும். அதுவும் அந்த பழி, நம்மை தொந்தரவு செய்தவருக்கு சரியான நேரத்தில், சரியான விதத்தில் பட்டுச்சுன்னா, அதுக்குள்ள ஒரு சந்தோஷம் தான் வேறே! இப்படி ஒரு சின்ன பழிவாங்கல் சம்பவத்தை தான் இங்கே பகிர்ந்திருக்கிறார், ஒரு அமெரிக்க நண்பர். அதைக் கேட்டா, நம்ம ஊரு சாலையிலே நடந்திருக்கலாம் போலவே இருக்கும்!
ஒரு சிறிய ஹோட்டலில் வேலை பார்த்து ஐந்து வருடம் ஆனாலும், வாடிக்கையாளர்கள் என்னை இன்னும் அசரவைக்கும் விதத்தில் நடந்துக்கிறாங்க. அந்த ஹோட்டலில் ஆபீஸ் மேனேஜராக நான் வேலை செய்றேன். இப்போ சூரியன் உச்சியில் இருக்கும் சீசன், ஹோட்டல் முழுக்கவும் நீங்க அறை கேட்க முடியாது.
எங்க ஹோட்டல்ல 'பால்கனி' (இங்க சின்ன வாசல் மாதிரி ஒரு இடம், வெளியே நின்று காற்று வாங்க பயன் படும்) இருக்கற அறைகள் ஒண்ணும் ஆறு தான். அது கூட, வெளியே விளம்பரம் செய்யறதில்லை; ஆனா, வர்றவங்க எல்லாம் அந்த அறை கிடைக்கலனா முகத்தை சுழிக்க ஆரம்பிச்சிடுவாங்க.
நேற்று இரவு, இரண்டு குடும்பம் வந்து செக்-இன் பண்ண வந்தாங்க. ஆண்கள் தான் கவுன்டருக்கு வந்தாங்க, பெண்கள் பசங்க கீழே கத்திக்கிட்டு இருந்தாங்க. அந்த கத்தல்... அப்பாடி, என் வாயை ஒன்-அண்ட்-அ-ஹாஃப் டைம்ஸ் லவுடா பேசணும் நிலை!
காலை 8 மணி. 2001ஆம் ஆண்டு. கல்லூரி வகுப்பு ஆரம்பமாகி விட்டது. இன்னும் நான் கார்கேஜ் வாசல் அருகே என் பழைய மாணவர் காரை தள்ளிக்கொண்டு வருகிறேன். செருப்பில் அடிப்படும் நேரம், ஆசிரியர் முகம் காட்டு நேரம்! அப்போதே ஒரு புது பிரச்சனை – வாசலை முழுக்க அடைத்து ஒரு கருப்பு Nissan X-trail. எங்கோ பிரான்சின் தெற்கில் நடக்கும் காட்சியா இது, இல்ல நம்ம சென்னை பசுமை வழிக்கோவா என்று குழப்பம் வரும் அளவுக்கு சங்கடம்.
காரிலிருந்து இறங்கியவள், அங்கே சொந்த ஊரவர்கள் "ககோல்" என்று சொல்லும் ரகசியப் புண்ணகை! நம்ம ஊரு 'பியூட்டி பார்லர்’ ல் ப்ளீச் போட்ட பின்னாடி கரும்புள்ளி வந்த மாதிரி தலைமுடி, செம்ம கருப்பு ரூட், தோல் சற்று ‘பெருங்காயம்’ போட்டு வறுத்த மாதிரி டார்க் டான், வாயில் பிஸ்கட்டாய் கம்மி, ஓரமாக சிகரெட் – பக்கத்திலிருந்தால் நம் பாட்டி கூட "பாவம் பிள்ளை!" என்று தயவு காட்டிவிடுவார்.
நான் அழைச்சு கேட்டேன் – "அக்கா, காரை எடுத்து வையுங்க, பிளீஸ்!" – ஆனால் அவங்க பதில்? ஒரு ஊழி கை விரல், மேல ஒரு ஆங்கிலப் புனிதம் – "உன் பாண்ட்டீஸ் திரும்ப வெச்சுக்கோடா! ஐந்து நிமிஷத்தில் போய்டுவேன், குளிர்ந்துகிட்டு இரு!" என்று ஓடி போனாங்க.
"முகப்பில் புன்னகை, பின்புலத்தில் புன்னகை இல்லையா? – ஓர் ஹோட்டல் பணியாளரின் மனவலி!"
நம்மில் பலருக்கும் ஒரு பழக்கம்தான் – வெளியே நம்மைப் பார்த்தால், 'என்ன பாஸ், எப்பவும் சிரிச்சிக்கிட்டே இருக்கீங்க'னு சொல்வாங்க. ஆனா உள்ளுக்குள்ள என்ன நடக்குது என்னும் யாருக்கும் தெரியாது. வேலை இடத்துக்குள் போனாலும் கூட, அதே கதையே! சமீபத்தில் ரெட்டிட்-ல ஒரு ஹோட்டல் பணியாளர் பகிர்ந்த சம்பவம், நம்ம ஊர் கிாாம பூங்காவிலயே நடந்ததுன்னு நினைக்கத்தான் தோன்றும்.
இது படிச்சதுமே, "அய்யோ பாவம்! நம்ம பையன்/பெண்ணுக்கு கூட இப்படிதான் மேலாளர்கள் செய்வாங்க"னு நிறைய பேரு நினைச்சிருப்பாங்க. வாருங்க, அந்த வகுப்புல நாமும் சேர்ந்துகலாமா?