காலை நேர ஹோட்டல்… அப்போதே பிஸி!
நம்ம ஊரில் பண்டிகை காலம் மாதிரி, அமெரிக்காவில் கோடை விடுமுறை காலம் ஹோட்டல்கள் பீக்! எல்லா பிள்ளைகளும் ஓடி விளையாடுறாங்க, பெரியவர்கள் பசிக்காக காத்திருப்பாங்க, டேஸ்க்-ல வேலை செய்றவங்க கலக்குறாங்க. அப்படி ஒரு பிஸி காலை, அதுவும் டிபன் நேரம் – காபி டக்கலில் அகலாமலே காலியானது என்றால் நம்புங்க!
நம்ம ஊரிலே அண்டை வீட்டார் என்றால், சிலர் அப்பாவி, சிலர் ரொம்ப நல்லவர்கள், ஆனா சிலர்... மனசிலே சும்மா எரிச்சலாக இருக்க வைக்கும் விதமானவர்கள்! அப்படி ஒரு அண்டை வீட்டாரைப் பற்றி சொல்ல வந்திருக்கேன். இவரை சந்தித்தால் தான் “அண்டை வீட்டுப் புண்ணியம்” என்று ஏன் சொல்கிறார்கள் என்று புரியும்!
சிறிய ஊர், எல்லாரும் நெருக்கமாக வாழும் ஒரு தெரு. அந்த நிறைய சந்தோஷங்களை உடைய தெருவுக்கு, ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்னர், ஒரு புதிதாக வந்த அண்டை வீட்டுக் குடும்பம்... அந்த வீட்டின் தலைவரோ, யாரும் பேசவே முடியாதவர்! அவருடைய வாழ்க்கை மனைவியோ, வயதில் இருபது ஆண்டுகள் குறைவானவர்; அவரை விட்டால் எல்லாம் சரிதான். ஆனா அவரோ... ஒரு விபரீதம்!
நம்ம ஊர்ல வீட்டுவாசலில் பூண்டுகள் (mole) வந்தா, அறுபாவும் பொடிக்கற கதையே. பசுமை பசுமையா வளர்ந்த பூங்காவில், ஒரு நாள் திடீர்னு நெகிழ்நெகிழ் நிலம், குழிகள், இலைகள் உதிர்ந்திருக்கா? அதுதான் பூண்டுகள் ஆட்டம். இந்த கதையோ, அப்படி ஒரு ஆட்டத்தை "நடந்து காட்டிய" அண்டை வீட்டுக்காரர் ரெவஞ்ச்!
ஒரு வீட்டு வாசல்ல பூண்டுகளுக்கு போட்டு வைத்தது போல் அடுத்த வீட்டு வாசல் நாசமாகி போச்சு. இந்தக் கதையை ஓர் அமெரிக்கன் நண்பர் Reddit-இல் பகிர்ந்திருப்பதை படித்ததும், நம்ம ஊரு அண்டை வீட்டுக்காரர்களும் இப்படித்தான் இருப்பாங்களோன்னு சிரிப்பு வந்துச்சு. அப்படியே தமிழ்மையா உங்களுக்கு சொல்லணும்னு தோணிச்சு.
ஒரு mall-க்கு போனாலே, நல்லா புத்தகம் வாங்கணும், சாலையில் கண்டிப்பா சண்டை பார்க்கணும், மாதிரி ஒரு தமிழ் மக்களின் தினசரி வாழ்க்கைதான். ஆனா, அந்த Barnes and Noble-லே ஒரு நாள் நடந்த சம்பவம் எனக்கு இன்னும் மறக்க முடியல. “பார்க்கிங்” என்றாலே நம்ம ஊரில் கூட, “சரி சரி, இங்க வைக்கலாம், ஓவரா போயிடாது” என்று வண்டியை உள்ளே நுழைத்துவிட்டு, மற்றவர்களுக்கு சிரமம் கொடுப்பவர்கள் நிறைய. அமெரிக்காவிலயும் இதேதான் சின்ன வித்தியாசம்!
அந்த Barnes and Noble-க்கு போய், புத்தகம் வாங்குற ஆர்வத்தோட என் காரை ஒரு சின்ன cute spot-ல நிச்சயமாக நிறுத்தினேன். அந்த சந்தோஷத்தில், “இன்று என்னை யாரும் தொந்தரவு செய்யமாட்டார்கள்” என்று நம்பினேன். ஆனா, வாசலில் வரைக்கும் புத்தகம் வாங்கும் போதும் மனசு சந்தோஷமா இருந்தது.
நமக்கெல்லாம் தெரியும், தீபாவளி, பொங்கல் மாதிரி பண்டிகை சீசன் வந்தா கடைகள் அப்படியே ரஷ்! அந்த ரஷ்ல வேலை செய்யறவங்க அனுபவிக்குற சோதனைகள் சொல்லி முடிக்க முடியாது. ஆனா, மேலாளர்கள் எல்லாம் எல்லாத்தையுமே வெளிநாட்டில இருந்து படிச்சு வந்த மாதிரி textbook-ஆ பார்த்து முடிவு பண்ணிடுவாங்க. அப்படிப்பட்ட ஒரு சம்பவம் தான் இந்த பதிவு – ஒரு சாதாரண ஊழியர், மேலாளருக்கு “உண்மையான வேலை”ன்னு என்னனு கற்றுக்கொடுப்பது!
கல்லூரி நாட்கள்... எப்போதும் நினைவில் இருக்கும் அழகான காலங்கள். நண்பர்கள், வகுப்பு, சாப்பாடு, மற்றும் கல்லூரி புத்தகாலயம் – எல்லாவற்றிலும் நம்மளுக்குப் பிடிக்காத விஷயங்களும், சிரிப்பும் கலந்திருக்கும். ஆனால், சில சமயம் புத்தகாலயத்தில் கூட சில வீறான சம்பவங்கள் நடக்கலாம். இதோ, அப்படி ஒரு சிறிய, ஆனால் ரசிக்கத்தக்க சம்பவம்!
நம்ம ஊர்ல சாலை ஓட்டம், ரோட்டுல போனாலே பிஸி! ஆனா, கார்பார்க்கிங் ஸ்பாட் கிடைக்கும் போது கிடைக்கும் சந்தோஷம் தனி. ஆனா, அந்த சந்தோஷம் சில சமயம் யாரோ ஒருத்தர் கெடுத்துடுவாங்க. அப்படி தான் இந்தக் கதையும். ஒரு சாதாரண கடை செல்லும் ஆசையில், ஒரு கார்பார்க்கிங் இடத்தில் நடந்தது தான் இந்த கோபக் காமெடி!
அலுவலக வாழ்க்கையிலே சில நேரம், நாம் செய்யும் நல்ல செயலுக்கு பாராட்டு கிடைக்காமல், அதே நல்லதை யாராவது பொறாமையோடு பார்த்து, நம்மை குறை கூறுவாங்க. "நாம மட்டும் சீக்கிரம் போறோமே!" என்று அலுவலக கூட்டாளிகள் புலம்பும் காட்சிகள் நம்ம ஊருலயும் புதுசு கிடையாது. ஆனா, அந்தக் குழப்பத்தை புத்திசாலிதனமாக நடத்தி, பழிவாங்கிய ஒரு ரெடிட் பயனரின் கதையை வாசிக்கலாமா?
அலுவலகம் என்றால் நம் ஊரில் கூட ரொம்ப சிரிப்பும், சின்ன சின்ன ரகளைத்தனமும், மேலாளர்களின் சதியோசனையும் குறைவில்லை. இந்த அமெரிக்கா CompUSA கடையிலும், அந்த 2004-ஆம் ஆண்டு, நம்ம ஊரு பாணியில் ஒரு “petty revenge” கலாட்டா நடந்தது! தமிழனுக்கு வேலை இடத்தில் வந்த சிரமங்களை எப்படி மெதுவாக சமாளிக்க வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொடுக்கிறது இந்த சம்பவம்.
ஒவ்வொரு அலுவலகத்திலும் உண்டு – ஒரு ஜெஃப் மாதிரி உரிமை காட்டும் மேலாளர்; ஒரு டிம் மாதிரி மேலோட்ட மேலாளர்; நம்ம கதாநாயகன் மாதிரி நேர்மையோடு தன்னம்பிக்கையோடு நடக்கும் நண்பனும், பின்னனியில் நம்ம ஊரு காமெடி பாஷையோடு ஒரு மைக் மாதிரி உறவுமுறை நண்பனும்! இந்த கதை படிக்கும்போது நம்ம ஊர் கடை கணக்குப் பிள்ளைகள், ரிசீட் மாதிரி ரொம்ப முக்கியமானதை எப்படி பாதுகாப்பது, அந்த “Tim Bucks” மாதிரி டோக்கன் கொடுப்பது நம்ம ஊர் பொங்கல் பரிசு டோக்கனுக்கு சமம் – எல்லாம் நம் மனசுக்கு நெருங்கி வரும்.
அன்பான வாசகர்களே,
நம்ம ஊர் கல்யாண வீடுகளில் “இனிப்பு எடுத்துக்கோங்க!” என்று தாத்தா, பாட்டிகள் சொல்லும் அந்த பாசமான குரல் நினைவுக்கு வந்தா, மனசு யாருக்கும் உருகாம இருக்குமா? அப்படியே ஒரு இனிப்பு சம்பவம் ஒரு வெளிநாட்டு ஹோட்டலில் நடந்திருக்குது. அந்தக் கதையைக் கேட்டா, நம்ம ஊர் சினேகம் எல்லா இடத்திலும் இருக்குமோன்னு தோணும்!