“பூங்காற்று வீசும் மார்ச் மாதம், ஆனால் அமெரிக்கா அரிசி வெயிலில் வாடும் அரிசி புல்வெளி! அங்கே ஒரு பள்ளி ஆசிரியர், ஸ்டு.பேட்ரிக்ஸ் தேயில் பச்சை நிறத்தில் கலக்க… ஆனா, அவருடைய ‘ஷார்ட்ஸ்’ ஒன்றுதான் பெரும் பிரச்சினை! என்ன நடந்தது தெரியுமா? இதோ, அந்தக் கதையை நம்ம ஊர் வாசகர்களுக்காக தமிழில் சுவாரசியமாக கொண்டு வந்துள்ளேன்.”
நமக்கு எல்லாருக்கும் தெரியும், “நல்லா தெரிஞ்சவங்க கூடாக கூட வீட்டில் சேர்ந்தா, அதுவும் ரெண்டாவது முகம் தெரியுது!” – அப்படி ஒரு கதையைத்தான் இந்த பதிவில் ஓர் அமெரிக்க வாசகர் சொல்லியிருக்கிறார். தோழி ஒருத்தி, மனசு திறந்து நண்பராக இருந்தாலும், ஒரே வீட்டில் ரூம்மேட்டு ஆனதுமே எப்படி சின்ன சின்ன விஷயங்கள் ஜாளியாகி, பக்கா நம்ம ஊர் சீரியல் மாதிரி பழிவாங்கும் கதையாய் மாறுகிறது என்பதற்கு இது சிறந்த உதாரணம்!
“நம்ம ஊருக்கு சம்பவம் இல்லைன்னு நினைச்சா, அங்கேயும் காதலில் கயிறு கட்டுன்டு இருக்காங்கப்பா!” – இதோ, அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு சம்பவம், நம்ம ஊரு வாசகர்களை சிரிக்கவும், சிந்திக்கவும் வைக்கும்.
ஒரு ரெடிட் பதிவில் (r/PettyRevenge) வந்த ஒரு அனுபவம் – காதலி துரோகம் செய்ததற்கு, அந்த காதலன் எடுக்குற பழிவீடு பாருங்க! காதலில் ஏமாந்தவன் அந்த குடும்பமே இணையம் இல்லாமல் தவிக்க வைத்திருக்கிறார். இது புதுசா இருக்கலாம், ஆனா, நம்ம ஊர் பையன்கள் சொல்வது போல “கொஞ்சம் petty-ஆன பழிவீடு தான், ஆனா satisfaction மட்டும் சும்மா இருக்காது!”
"ஏய், சார்! அந்த சிகரெட்டை இங்க கொண்டு வையுங்க!" – நம்ம ஊரில் பெட்டிக்கடையில் வேலை பார்த்து பாத்திருக்கீங்கன்னா, இதுபோன்ற அழைப்பும், வாடிக்கையாளர்களின் விதவிதமான குணங்களும் உங்க அனுபவ பட்டியலில் கண்டிப்பா இருக்கும். அதிலும், இரவு வேலை என்றால், சிலர் தூங்கிக்கொண்டு வந்த மாதிரி, சிலர் ரொம்பவே 'ஜென்டில்மேன்' ஆகவும், சிலர் 'வழக்கம் போலவே' மோசமாகவும் நடந்துகொள்வார்கள்.
இந்த கதையின் நாயகன் – அமெரிக்காவில் ஒரு பெட்ரோல் பங்க் (gas station) ஊழியர் – இவரோடு நம்ம ஊர் பெட்டிக்கடை ஊழியர்களுக்கு நிறைய ஒற்றுமை இருக்கு. கூடியிருக்கும் வாடிக்கையாளர் மனநிலை, பண பரிமாற்றத்தில் வரும் ரகளை, 'உங்களுக்கேன்ன சார் அவசரம்?' என்று கேட்கும் வசதியற்ற கஸ்டமர்கள் – இதெல்லாம் உலகம் முழுக்க ஒரே மாதிரி தான் போல!
நம் அலுவலக வாழ்க்கையில் எப்போதும் ஒருத்தர் இருப்பார்கள் – டீ வாங்கும் போது பங்குபற்றுவோம் என்று சொல்லி கடைசியில் சுமைகளைத் தள்ளிவிடும் "கோபி பாட்டி" மாதிரி. இப்படி ஒரு சம்பவம் தான் அமெரிக்காவில் நடந்திருக்கிறது. அரிசோனா டீ என்ற பாட்டிலில் கிடைக்காத ருசியை ஆன்லைனில் ஆர்டர் செய்ய நினைத்த இரண்டு சக ஊழியர்களுக்குள் ஒரு “பொன்னான” வாக்குவாதம்.
இதைப் படிக்கும்போது நமக்கே நம்ம ஊரு காரர்களின் "இரண்டு பஜ்ஜி வாங்கிப் பங்கிட்டுப் போடறேன்" மாதிரி நினைவு வந்துவிடும். ஆனால் இங்கே நடந்தது கொஞ்சம் சுவாரசியமாகவும், சின்ன பழிவாங்கலாகவும் போயிருக்கிறது!
நம்ம ஊரு அரசியல்வாதிகளோ, அதிகாரிகளோ பணத்தை எப்படி கையாண்டு புடிக்குறாங்கன்னு கேட்டா, "காசு வந்தது எங்கே, போனது எங்கே!" என்று சும்மா அந்தரங்கமாக விடை சொல்லிவிடுவாங்க. ஆனா, அந்த ஊர் மக்கள் எல்லாரும் சும்மா சும்மா வெறுப்பில் இருப்பாங்க. ஆனா சிலரை மாத்திரம், "ஏன் நாம இந்த பைத்தியக்காரங்களை திருத்தக்கூடாது?" என்ற அசல் கேள்வி வருது. அந்த மாதிரியான ஒரு குடிமகனின் கோபமும், நையாண்டியும் கலந்த பழிவாங்கலைப்பற்றிதான் இந்த கதை!
நம் ஊரில் வேலைக்குச் செல்வது என்றால் பெரும்பாலும் "வீட்டிலிருந்து அறிமுகம்" என்ற கதையே. ஏற்கனவே அப்பா, அம்மா வேலை பார்த்து வந்த நிறுவனத்தில், "நம்ம பையனும் கொஞ்சம் அனுபவம் பெறட்டும்" என்பதற்காக ஒரு கோடை வேலை கிடைக்கிறது. அப்படித்தான் இந்தக் கதையின் நாயகனும், 20 வயதில் தனது அம்மாவின் பரிந்துரையில் ஒரு பெரிய தொழிற்சாலையில் படிப்பவர்களுக்கு மட்டும் கிடைக்கும் கோடை வேலைக்கு சேர்ந்தார்.
இது சாதாரண அலுவலகம் அல்ல – நிலக்கரியை எரித்து மின் உற்பத்தி செய்யும், தூசும், அழுக்கும், எண்ணெயும், நிலக்கரி தூசும் அடங்கிய பவர் பிளான்ட்! வெளியில் மழை வந்தால் உள்ளே தண்ணீர் ஊறும். இடையில் நீர் வாட்டர் வேர்க்கும், இடையிறுதியில் எல்லாம் தூசி படிந்திருக்கும்.
"இவன் பெருப்பு போட்டா, நானும் போட்டுப் பாரேன்!" – இதுதான் நம் கதையின் ஹீரோயின் ஓர் நாள் ஜிம்மில் எடுத்த முடிவு. கனடாவிலிருந்து ஹாங்கொங்க் வரும்போது, கலாசார வேறுபாடுகள் பல இருக்கும் என்று தெரிந்திருந்தாலும், சில விஷயங்கள் எப்படி மனசுக்கு வராது! பெருப்பு போடுவதைப் பொறுத்தவரை, நம் ஊர்லேயும் உண்ணும் இடத்துல, கூட்டங்கூடின இடத்துல, யாராவது அப்படிச் செய்தா, எல்லாரும் முகம் சுளிக்கும். ஆனா, ஹாங்கொங்கில் இது ஒரு சாதாரண விஷயம் போல!
நம்ம ஹீரோ – ரெடிடில் u/Mandalorian_Ronin – ஜிம்மில் சென்று உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார். பக்கத்து ஸ்டேஷனில் ஒருத்தர், ஒவ்வொரு செட்டுக்கும் பிறகு, பெரிய பெருப்பு போட ஆரம்பிக்கிறார்! அதை பார்ப்பவர்களும், கேட்பவர்களும் முகம் சுளிச்சு தள்ளுகிறார்கள். ஒருவர் கைபேசியில் ஹெட்போன்ஸ் போட்டு, இன்னொருவர் நேரே வெளியே போய்விட்டார். நம்ம ஹீரோவும் கடைசியில் பொறுமையை இழந்தார்.
யாரும் எதிர்பார்க்காத இடத்தில், யாரோ ஒருத்தர் நம்முடைய அமைதியைக் குலைத்தால், நாம் என்ன செய்வோம்? சிறியதாயினும், நியாயமான பழிவாங்கல் ஒரு தருணத்தில் மனதை எவ்வளவு சந்தோஷமாக்கும்! இன்று நாம் பார்க்கப்போகும் கதை, ஐரிஷ் பப்பில் நடந்த ஒரு "உண்மையான" பழிவாங்கல், அது எப்படி ஒரு பாட்டுக்கூடத்தில் நடந்தது, தமிழர்களுக்கு உரிய ரசிப்பில் சொல்லப்போகிறேன்.
முதுகலைக் காலம், பள்ளி நாட்கள் – எல்லோருக்கும் மறக்க முடியாத நினைவுகள். சிலருக்கு அது சந்தோஷமான நினைவுகளாக இருந்தாலும், சிலருக்கு அது ஒரு போர்க்களம் போலவே இருக்கும். "நான் அந்தக் கூட்டத்தில்தான்!" என்று நினைத்து சிரிப்பவர்கள் உண்டு; "நான் அந்த வலியில் தான்!" என்று நினைத்து கவலைப்படுபவர்களும் உண்டு. இன்று, ஒரு ரெடிட் பயனர் பகிர்ந்த ஒரு சுவாரஸ்யமான, சற்று குற்றவுணர்ச்சி மிச்சமுள்ள பள்ளி சம்பவத்தைப் பற்றி பேசப் போகிறேன்.
நமக்கு தெரிந்தது போல, பள்ளியில் இழிவும், பழிவாங்கலும், நண்பர்களின் பார்வையும், 'நீங்க எவ்ளோ தைரியமா பேசினீங்க' என்ற பாராட்டும், 'பாவம்' என்ற கவலையும், எல்லாமே கலந்த ஒரு கலையகமே!