நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊர்ல ஒரு பழமொழி இருக்கு: “பசிக்கிறவனுக்கு புளி சோறு!” அது போல, எல்லாருக்கும் பொதுவாக இருக்கு என்று நினைக்கக்கூடிய ‘பொது அறிவு’ கூட, சில சமயங்களில் சிலருக்கு புது விஷயமாதிரி தெரியனுமா? ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் நண்பர் ஒருவர் சொன்ன அனுபவத்தை கேட்டதும், எனக்கு எங்களூர் ராமு அண்ணன் நினைவுக்கு வந்தார். வாழ்க்கையில் சில விஷயங்களும், எத்தனை தடவ சொல்லினாலும், சில பேர்க்கு தலைக்குள் செல்லவே செல்லாது போல!
நம்ம நாட்டில் வாடிக்கையாளர்கள் ராஜா! "வாடிக்கையாளர் தேவையே கடவுள்"ன்னு எவ்ளோ இடங்களில் பதாகை போட்டு இருக்காங்க. ஆனா, சில சமயங்களில் அந்த ராஜாவே நமக்கு குட்டி ராஜாவா ஆகிட்டார்னு தோன்றும் சம்பவங்கள் நடக்குது. இதோ, அப்படிப்பட்ட ஒரு கதை தான் இந்த பதிவு.
ஒரு விடுதியில் (Hotel Front Desk) வேலை பார்க்கும் நண்பர் ஒருவர் (Redditயில் u/Overtlytired-_-), தண்ணீர் குடிச்சதுக்கே குற்றவாளி ஆக்கப்பட்ட கதையை நம்மோட பகிர்ந்திருக்கிறார். இப்படி ஒரு சம்பவம் நம்ம ஊரில நடந்திருந்தா, "ஏய், நீ தண்ணீர் குடிக்கலையா? காபி கேட்கலையா?"ன்னு பத்து பேரு கூட வந்து கேட்டிருப்பாங்க. ஆனா அங்க என்ன நடந்துச்சு தெரியுமா?
"ஏய், ஹோட்டலில் வேலை பாக்குறவங்களுக்கு சும்மா நேரா வேலை கொஞ்சம்தான் இருக்கும்; நிறைய நேரம் வாடிக்கையாளர்களின் கேள்விகளுக்கு பதிலளிப்பது தான் முக்கியம்," என்று சொன்னது யாரோ. ஆனா, சில சமயங்களில் இந்த கேள்விகள் வேற லெவல்ல இருக்கும்னு யாருமே எதிர்பார்க்கமாட்டாங்க. அது மாதிரி ஒரு சம்பவம் தான் இந்தக் கதை!
மாலை ஆறு மணி, சக்கரப்போட்ட மாதிரி ஓடிக்கிட்டு வந்தேன், ஹோட்டலின் முன்பக்க மேசையில் என் ஷிப்ட் ஆரம்பிக்க. அப்போ ஒரு அழைப்பு வந்தது. "உங்க ஹோட்டலிலிருக்கும் ரூஃஃடாப் பார் பற்றி கொஞ்சம் தகவல் சொல்ல முடியுமா?" அப்படின்னு நிதானமா கேட்டார் ஒரு ஐயா. நாமும் ஆர்வமா, "சொல்லுங்க ஐயா, என்ன தகவல் வேண்டும்?" அப்படின்னு தயார்.
நம்ம ஊர்ல யாராவது வெளியூர் போனாலோ, வெளியே ஒரு பெரிய function-க்கு போனாலோ, முதல் கேள்வி – “ஓட்டல் எங்கே?” அப்படின்னு தான். ஆனா, அந்த ஓட்டல் எப்படிப்பட்டது, என்ன வசதிகள் இருக்கு, எவ்வளவு பேர் தங்க முடியும் – இப்படி யோசிக்கிற வழக்கம் ரொம்ப பேருக்கு இல்லையே! நிறைய பேர், பெயரை மட்டும் பாத்து, “வேற லெவல்” ஓட்டல் கிடைச்சாச்சு நு முகம் பளிச்சுன்னு இருக்க முடியும். ஆனா, உண்மையிலே அந்த ஓட்டல் நம்ம எதிர்பார்ப்புக்கு சரியா இருக்கும்?
இப்போ, ரெடிட்-ல ஒரு வித்தியாசமான கதையை பார்த்தேன். நம்ம எல்லாருக்கும் பயனுள்ள ஒரு பாடம் சொல்லும் கதையை, உங்க முன்னாடி ருசிகரமா வைக்கிறேன்.
“ஏய், இந்த AI எங்க எல்லாம் புகுந்து விட்டது தெரியுமா? நம்ம ஊரு ஹோட்டல்களில் கூட இப்போ அதுவும் வந்துடுச்சு!” – இப்படி ஆரம்பிக்க வேண்டியதாகி இருக்கு. நம்ம ஊரில் சாப்பாட்டுக்காக வாடிக்கையாளர்கள் சண்டை போடுவது, சாமானிய விஷயம். ஆனா, இப்போது அந்த சண்டைக்கும் "ஆண்ட்ராய்டு" துணை!
இப்போ நம்ம கண்ணுக்கு தெரியும் காட்சி – ஒரு வாடிக்கையாளர், முகத்தில் புன்னகையோடு, கைபேசியில் ஏதோ தேடி, கிளியர் ஆன கம்ப்ளெயின்ட் கடிதம் எழுதி, "இது உங்கள் மேலாளரிடம் சொன்னால் நல்லது" என்று அனுப்புகிறார். உங்க மனசு சொல்றது – "ஏங்க, இது நீங்க எழுதினது இல்லையே!" அப்படி தான், அவர்கள் எல்லாம் நேரில் எழுதலை; ChatGPT, Google Bard, Gemini மாதிரி ஏ.ஐ-யை கலக்கி, அந்தக் கடிதம் வந்திருக்கு!
“சார், என் பாஸ்ரூம்ல பாம்பு இருக்கு!” – சொன்னாலே நம்ம ஊர் வழக்கிலேயே இரும்பு பக்கம் ஓடுவோம். ஆனா, இந்த சம்பவம் நடந்தது தென் தாய்லாந்தில் உள்ள ஒரு சிறிய ஹோட்டலில். ஒரு முன்னாள் முன்பணியாளர் ரெடிட்-ல் பகிர்ந்தது போல, அந்த ராத்திரியில் நடந்ததை படிச்ச பிறகு, நம்ம ஊரு ஹோட்டல் கதைகள் எல்லாம் இதற்குப் பக்கமா வருமா என்னவோ!
பெரிய பெரிய ஹோட்டல்களிலும், திடீரென வரும் வாடிக்கையாளர் அழைப்புகளும், அதிரடி சம்பவங்களும் அங்கங்கே நடக்கத்தான் செய்வது. ஆனா, குளியறையில் பாம்பு வந்து வாடிக்கையாளர்களை திகிலடைய வைப்பது, அது வேற லெவல்!
கவலைகள், கோபம், சிரிப்பு – ஹோட்டல் முன் மேசை (Front Desk) ஊழியருக்கு இவை எல்லாம் அன்றாடம். நம் ஊர் ஹோட்டலில் மட்டும் தான் இல்ல; இந்த மேல்நிலையிலேயே FD (Front Desk) ஊழியருக்கு ஜொல்லி வேலை என்றால், பசங்க சிரிப்பாங்க! ஆனால், இப்படி FD வேலை பார்க்கும் போது ஏற்படும் வாடிக்கையாளர் அவலங்கள், சிரிப்பு வரலாம்னு நினைக்க தோன்றும். ஆனால், அந்த நேரத்தில் கண்ணீரும், கோபமும் தான்.
ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டல் FD ஊழியர், ரெடிட்-ல் (Reddit) பகிர்ந்த அனுபவம், நம்ம ஊரு ஹோட்டல் ஊழியர்களுக்கும் அப்படியே பொருந்தும். “FD was not having it” என்பதுபோல், எதையும் சகிக்க முடியாத அந்த நிலையம் நம் FD-க்கும் வந்துவிடும்!
"சார், ஒரு நிமிஷம்…" என்றாலே நம் பக்கத்து ஊரார் காத்திருப்பார்கள். ஆனால் அமெரிக்க ஹோட்டலில், ரிசெப்ஷன் டெஸ்க்கில் நடந்த இந்த சம்பவம் வாசித்தால், நம் ஊரு வேலைநெறி, மரியாதை, பொறுமை எல்லாம் எவ்வளவு முக்கியம் என்று நினைத்து பார்க்காமல் இருக்க முடியாது!
அந்த ஹோட்டலில், நம் கதாநாயகி – ஒரு முன்னணி ரிசெப்ஷன் சூப்பர்வைசர். அவருக்கு அங்கே கடுமையான விதிகள் இருக்கின்றன: அடையாள அட்டை (ID) கட்டாயம் கைப்பிடி போல இருக்க வேண்டும், புகைப்படம் இல்லை! கார்டும் அப்படியே இருக்க வேண்டும், எதுவும் கமிஷன்-லா இல்லை! ஒருநாள், வேறு ஹோட்டலில் வேலை பார்க்கும் ஒருத்தி வந்தார். ஆங்கிலம் பேசத் தெரியாது போலவும், அடிப்படையான மரியாதை தெரியவில்லை போலவும் நடந்தார். ரிசெப்ஷன் டெஸ்க்கில் நமக்குத் தெரிந்த மாதிரி, ஒரு வாடிக்கையாளர் காத்திருக்க, அவருடைய கைபேசியை நம் கதாநாயகியின் முகத்துக்கு நேராகத் தள்ள, "சொன்னா கேட்கவே மாட்டேங்கற மாதிரி" நடந்தார்.
“ஏய், நம்ம ஊரில் கையில் பட்டுப்பைகள், தாலி வைர நகைகள் எல்லாம் சின்னப்பா காலத்திலிருந்தே பக்கத்து வீட்டுக்காரி வந்தா கூட அடக்கி வைச்சுடுவாங்க. ஆனா, அமெரிக்கா மாதிரி நாட்ல ரிசார்ட்-ல போயி, சேஃப்பில் நகை வைச்சா பாதுகாப்பு பக்கா என்று நம்பி, விபத்துக்கு உள்ளான கதையைத்தான் இப்போ சொல்லப்போறேன். இது வெறும் கற்பனை அல்ல, ரெடிட்டிலேயே ஓர் அமெரிக்கப் பெண் அனுபவம் பகிர்ந்திருக்காங்க. அந்த அனுபவம் நம்ம ஊரு வாசகர்களுக்கும் ஒருவிதம் புத்திசாலித்தனமாக அமையும் என்பதற்காக, உங்க முன்னால் தருகிறேன்!”
வணக்கம் தமிழ்நாட்டு அண்ணன், அக்கா, தம்பி, தங்கை, ஹோட்டலுக்கு போன அனுபவம் எல்லாருக்குமே இருக்கும். ஆனா, நீங்கள் ஒருபோதும் நினைத்திருக்க மாட்டீங்க, அந்த முன்பணியாளர் ஜன்னல் கண்ணாடிக்குள்ள என்ன நடக்குது என்று! இந்த பதிவில் ஒரு சின்ன ரகசிய கதையை பகிர போறேன். சமீபத்தில் ஒரு ரெடிட் பதிவில் வந்த காமெடி அனுபவம் – "பஸ்ஸே பஸ்ஸா வந்து, முகத்துல நெருங்கி, மூச்சு விடுற விருந்தினர்" – வாசிச்சதும், நம்ம ஊரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களும் இதுக்காக ஒரு உரிமை கேட்டால் என்ன ஆகுமோனு சிரிச்சேன்!