வணக்கம் நண்பர்களே!
நம்ம ஊரிலே, பண்டிகை காலம் வந்தா எல்லோரும் பாட்டி வீடு, கிராமம், கோவிலுக்கு போயி சந்தோஷமாக குடும்பம் கூடுவோம். ஆனா, கனடாவில ஒரு மாபெரும் குடும்பம் இருக்கு; அவர்கள் பண்டிகை வந்தா, அலைபாயும் பறவைகளா எல்லாரும் மெக்ஸிகோக்கு போயி, பிறகு திரும்பி வர்றாங்களாம். இவர்கள் தான் “மென்னொனைடுகள்” (Mennonites). இந்த விசித்திர சமூகம் பற்றி சொன்னா நம்ம ஊரு ஜாதிகள் கூட பின்பட்டுடும்!
அம்மா வீட்டில் பச்சையிலைத் தின்று வைத்திருந்தாலும், பக்கத்து வீட்டு மாமியாரும் கேட்டுப் பார்த்து தானே வைத்திருக்கிறீர்களா என்று உறுதி செய்து கொள்வார்கள். அதே மாதிரிதான், தொழில்நுட்ப உதவி மையத்தில் (Tech Support) வேலைப்பார்க்கும் நபர்களும், சமீபமாக ChatGPT, Copilot மாதிரி AI Chatbot-களிடம் கேட்டு, கிடைத்த பதிலை எங்களிடம் காட்டும் பயனாளர்களால் “என்னங்க, நானும் ஒருத்தன் தானே!” என நினைத்து சிரிக்கிறோம்.
பயனாளர் ஒருவர், “நான் ChatGPT-யை கேட்டேன், இது தான் செய்ய சொன்னது” என்று சொன்னதும், நாம்தான் ஏற்கனவே அந்தப் பிரச்சனையை தீர்க்க ஒரு பாதியில் இருக்கிறோம். அது போக, சில சமயங்களில் அந்த AI சொல்வது வேறொரு உலகம், நம்முடைய அனுபவத்துக்கு முற்றிலும் எதிரானது!
அந்த காலத்தில், வெறும் ஒரு சந்தா போட்டுக்குடி, நண்பர்களோட சேர்ந்து ரம்மி அல்லது கார்ட்ஸ் விளையாடுவது நம்ம ஊரு கலாச்சாரத்தோட ஒரு பாகம்தானே? ஆனால் அமெரிக்காவுல போக்கர் விளையாட்டு என்பது வேற மாதிரி, அதுவும் விசித்திரமான விதிகள், சிக்கலான கணக்குகள், சற்றே டிவி ரியாலிட்டி மாதிரி! அப்படி ஒரு போக்கர் விளையாட்டில் நடந்த ஒரு சின்ன பழிக்கதை தான் இன்று உங்களுக்காக.
“வெறும் மூணு ரூபாய் ஆட்டம் தான் பாஸ், ஒரு போய் பாருங்க…”ன்னு நண்பர்களோட அனுபவம் இருந்தாலும், இந்த கதையோ, மிக சீரியஸான போக்கர் விளையாட்டில போய்ச் சிக்கிய ஒரு சாதாரண அப்பாவின் அனுபவம். வாசிக்க தயாரா?
நமக்கெல்லாம் தெரியும், அலுவலகத்தில் "டீம்-பில்டிங்" என்று பெயர் வைத்து நடத்தும் நிகழ்ச்சிகள் எப்போதும் ருசிகரமாக இருக்காது. "நீங்க விரும்பலானாலும், கலந்துகொள்ளணும்" மாதிரி ஒரு அழுத்தம் இருக்கும். அதுவும், பரிசுப் போட்டி என்றால், நம் பக்கத்து சீட்டில் உட்காரும் சகோதரர் கூட நம்மால எதை வாங்குவாரோ தெரியாது!
அப்படி ஒரு "வெள்ளை யானை பரிசுப் போட்டி"—அதாவது, 'White Elephant Gift Exchange'—என்ன தெரியுமா? இது ஒரு வெஸ்டர்ன் அலுவலக கலாச்சாரம். யாராவது ஒரு பரிசு கொண்டு வரணும். எல்லாரும் அதை எடுத்து, தப்பிக்க முடியாத சூழ்நிலையில், ஒருவருக்கொருவர் பரிசுகளை மாற்றிக்கொள்வார்கள். நல்ல பரிசு கிடைக்கலாம், மோசமானது கிடைக்கலாம்; இது ஒரு லாட்டரி மாதிரி! நம்ம ஊரில், பரிசுப் போட்டி என்றால், ஏதாவது தங்கச் சங்கிலி அல்லது பண்டிகை சீசன் ஹாம்பர் என்று எதிர்பார்ப்போம். ஆனா இங்க, ஒரு பழைய பைசா, சேதமான வாட்ச், அல்லது குக்கர் லிட்டர் கூட பரிசா வந்துவிடும்!
பள்ளி நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தாலே ஏன் ஒரு சந்தோஷம் தெரியுமோ! அதுவும் ஆசிரியர் குழந்தைகளுக்கு, பள்ளியே இரண்டாவது வீட்டு மாதிரி. அப்படி ஒரு ஆசிரியர் மகளின் கண்ணால பார்த்து நடந்த ஒரு காமெடி பழிவாங்கல் கதை தான் இன்று உங்களுக்கு சொல்லப் போறேன்.
ஒரு காலத்தில், சென்னையோ, கோயம்புத்தூரோ, மதுரையோ இல்ல... நேரே அமெரிக்கா, South Dakota-வில் ஒரு பள்ளியில் நடந்த உண்மை சம்பவம். ஆனா, நம்ம ஊர் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தா, இந்தக் கதையில் நம்ம எல்லாருக்கும் ஒரு பெரிய ‘ஹய்யோ பாவம்’னு வரைக்கும், அப்படியே சிரிப்பும் வரும்!
“வணக்கம் அண்ணா/அக்கா! உங்க வீட்டில் தினமும் மதியம் சாம்பார் வாசனைவிட, ஸ்பாம் அழைப்புகளின் சத்தமே அதிகமா வருதா?”
நாம் எல்லாரும் அனுபவிச்சிருப்போம் – ‘புதிய சிம்கார்டு எடுத்ததும் பழைய எண் கொடுத்ததும் தொடங்கி’, “சார், லோன் வேண்டுமா?”, “அண்ணா, இன்சூரன்ஸ் போறீங்களா?” என்று நாளுக்கு இருபது தடவை கல்யாண அழைப்பை விடும் போல அழைக்கிறார்கள்!
அப்படிப்பட்ட ஒருத்தரின் அனுபவத்தை தான் இங்க சொல்லப்போகிறேன். வாசிப்பவரே, உங்க வீட்டில் பூரண சலிப்போட சிரிக்கச் செய்யும் கதை இது!
அன்பு வாசகர்களே,
நம்ம ஊருல காதல், பிரிவு, துரோகம் – எல்லாமே சினிமாலாம் பாக்குறதுக்கு தான். ஆனா, சில சமயங்களில் நம்ம வாழ்க்கையிலேயே அதைவிட கலவரமான, திருப்பங்களோட கதைகள் நடக்குது. ஒரு சமீபத்திய ரெடிட் பதிவில், ஒரு தம்பி பாத்த கசப்பான அனுபவம், அதுக்குப்பிறகு அந்த துயரத்தையும் வெறுப்பையும் எப்படி பழிவாங்கலோ அதையும் படிச்சு, ஒரே சோகமும், சிரிப்பும் வந்துச்சு. அப்படீன்னு நம்ம தமிழோட, நம்ம கலாச்சாரத்தோட அந்த கதையை உங்க முன்னாடி வைக்கறேன்.
மீசை வைக்கும் வயசில் கூட, குழந்தைகள் மனம் தான் உண்மையான புனிதம்! நம்ம ஊரில் தீபாவளிக்கு பட்டாசு வாங்குறதுக்காக அப்பாவை சுற்றியும், அம்மாவை வழிச்சியும் பேசி காணொளி எடுத்துருப்போம். அதே மாதிரி, அந்த வெள்ளிக்கிழமையில் ரெடிட் பயனர் u/statisticus-இன் குடும்பத்தில் நடந்த ஒரு கிறிஸ்துமஸ் பழிவாங்கும் சம்பவம் தான் இன்று நம்ம கதையின் ஹீரோ.
நம்ம ஊரு கிறிஸ்துமஸ் வந்தா, எல்லா வீடுகளும் கிளி-கிளி விளக்குகளும், வெள்ளை பஞ்சு போல் பனிகொட்டி, குழந்தைகள் சந்தோஷத்தில் குதிகால் விட்டுக் குதிப்பதும், குடும்பம் ஒரே மேசையில் கூடிப் பரிமாறும் சப்பாத்தி-பருப்பு குழம்பும் தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனா, வெளிநாடுகளில் அந்த அனுபவம் கொஞ்சம் வித்தியாசம். அங்கே ‘சாண்டா’ வேடமிட்டு, பரிசுப் பெட்டிகளை வழங்கும் கலை இருக்குது. அந்த வழக்கில் வந்த ஒரு சின்ன பழிவாங்கும் விளையாட்டை தான், இந்தப்போஸ்ட் நமக்குக் கொண்டுவந்திருக்குது.
நம்ம ஊர் டீக்கடையில வீண் சண்டையோ, பேருந்தில சீட் கேட்டு ஜாக்கிரதையா தனக்காக இடம் பிடிச்சவங்கோ – இப்படி எல்லாம் நம்ம வாழ்க்கையில பார்த்திருப்போம். ஆனா, வெளிநாட்டுல கூட இந்த மாதிரி 'சின்ன பழிவாங்கல்' (petty revenge) சம்பவங்கள் நடக்குதுனு சொன்னா நம்புவீங்களா? அதுவும் அமெரிக்காவின் மிகப் பெரிய சூப்பர் மார்க்கெட் ஒன்றான Walmart-ல்! இந்த கதையைக் கேட்டீங்கனா, நம்ம ஊரு பசங்க "அப்பாடா! இதுக்கு நம்ம தான் குரு!"ன்னு சொல்லிருவாங்க!
கதை தொடங்குமுன், ஒரு சின்ன விளக்கம் – அமெரிக்காவில் சில கடைகளில் 'sensory hours'னு ஒரு சிறப்பு நேரம் இருக்குது. அதாவது, கடையில் இசை மெதுவாக இருக்கும், ஊழியர்கள் அவசரப்பட மாட்டாங்க, எல்லாமே அமைதியா இருக்கும். இது, மன அழுத்தம் அதிகமா இருக்கும் மக்கள், மற்றும் சிறப்பு தேவையுடைய குழந்தைகளுக்காக ஏற்பாடு செய்யப்படுது. நம்ம ஊரு விஷயத்துக்கு ஒப்பிடணும்னா, சில பள்ளிகளில் "silent hours" மாதிரி, எல்லோரும் அமைதியா இருக்கணும், யாரும் சத்தமா பேசக்கூடாது என்கிற நேரம் இருக்கும்னு நினைச்சுக்கொங்க.
அலுவலக வாழ்க்கை என்றாலே சுவாரஸ்யமான சம்பவங்கள், நம்மில் பலருக்கும் நடக்காமல் போன விசித்திரமான அனுபவங்கள் இருக்கும். ஆனால், ஒருமுறை பூனைகள் பற்றி பேசினேன் என்பதற்காக 45 நிமிடங்கள் HR-ல் கூட்டம் நடந்தது என்றால் நம்பவே முடியுமா? இது ஒருவர் அனுபவித்த உண்மை கதை. இது தமிழ்நாட்டு அலுவலகங்களில் நடந்திருந்தால் எப்படி இருக்குமோ என்று சிந்தித்துப் பார்த்தேன் – அந்த அனுபவத்தை தமிழில் பகிர்கிறேன்!