யாராவது ஒரு நாள் ஜன்னல் மூடி வெளியேறி உள்ளே நுழைய முடியாமல் கதவைத் தட்டிக்கொண்டிருக்க நேர்ந்ததுண்டா? இல்லையென்றால், இந்த ஹோட்டல் கதவு சாகசம் உங்களுக்காகத்தான்! சிக்கலைத்தான் சந்திக்காமல் விடுமா வாழ்க்கை? ஆனா அந்தக் கிராமத்து நம்ம ஊர் நட்பு இதயத்தை அங்கேயும் காணலாம்.
நண்பர்களுக்கு வணக்கம்!
நம்மில் எத்தனை பேருக்கு நண்பர்களாலோ உறவினர்களாலோ, "மச்சி, இது சும்மா ஒரு வாரம் மட்டும் வைச்சுக்கோ. வெறும் சில நாட்களிலே எடுத்துக்கறேன்," என்று சொல்லி கொடுத்த பொருட்கள், மாதங்களாகவே நம்ம வீட்டிலேயே தங்கிட்டிருக்கும் அனுபவம் உண்டு? அதுவும், ஒருவேளை அந்தப் பொருள் நம்ம வீட்டுக்கு ஒரு விசேஷம் கூட இல்லாததும், ஆனால் அந்த நண்பர் நம்மை போட்டு விட்டு போய்ட்டு, திரும்பிக் கூட பார்ப்பதில்லையென்றால்?
அப்படி ஒரு நம்ம ஊர் 'நட்பு-பழிவாங்கல்' கதையை தான் இந்த ரெடிட் பதிவில் வாசிச்சதும், ஹாஹா, நம்ம ஊர்லயும் இப்படித்தான் நடக்கும் பாஸ்! என்று சொல்லிக்கொண்டே இந்த பதிவை எழுத ஆரம்பித்தேன்.
மிகவும் ஸ்பெஷல் பண்ணணும் என்று முயன்ற ஒரு ஹோட்டல் உரிமையாளர், ஒரு லெஜண்டரி கோச்-ஐ நினைவூட்டும் அசத்தல் ஆட்டோமேட்ரானிக் தலை வாங்க ஆசைப்பட்டார். ஆனா, கடைசியில் அந்த “தலை” எப்படி வெடிச்சு போனது? இதோ, நம்ம ஊரு தட்டச்சு ஸ்டைலில் ஒரு கதை!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
இன்றைய தொழில்நுட்ப உலகில், அலுவலகம் என்றால் கூட்டு வேலை, குழப்பம், அதற்கும் மேலாக – பாஸின் "அறிவுரை"! இந்தச் சம்பவம் ஒரு IT உதவி பொறியாளர் அனுபவித்த அதிரடி சம்பவம். இதைப் படித்தால், எங்க வீட்டும், அலுவலகமும் தனியில்லைன்னு நினைச்சு சிரிப்பீங்க!
ஒரு நாள் சாயங்காலம், காபி குடிக்க உக்காந்திருந்தேன். அப்போ நண்பர் ஒருவர் சொன்னார், "அய்யா, உங்க பாஸ் சொன்னா கேளுங்கன்னு, நம்பி கேட்டா கெட்ட நிலை தான்!" நம்மளும் அப்படித்தான் ஒரு ஆபீஸ் கதையை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப் போறேன். இங்கே நம் கதையின் நாயகன் – ஒரு அனுபவம் வாய்ந்த, ஆனா இன்னும் சீனியர் அல்லாத IT உதவிப் பொறியாளர்.
“நீங்க கேக்குற கேள்விக்கே நான் பதில் சொல்லணுமா?”
ரீட்டெயில் வேலைக்கு போனவங்க எல்லாரும் இந்த டயலாக்கை ஒரு முறை வாழ்க்கையில் கண்டிப்பா கேட்டிருப்பாங்க. நம்ம ஊரு டீ கடையிலோ, provision store-லோ, அதே மாதிரி, அமெரிக்காவில் liquor shop-லோ – அந்த ‘ஆளுக்கு மேல்’ போகும் வாடிக்கையாளர் ஏங்க இன்னும் குறையல!
அலுவலக வாழ்க்கை என்றாலே, சில சமயங்களில் அது ஒரு படுகுழி போல தான் இருக்கும். மேலாளர்கள், டீம் லீடர்கள், எப்போதுமே பாசாங்கு காட்டும் ஒருசிலர்… நம்ம செஞ்ச வேலைக்கும் மேல, அவர்களோட ‘அதிகாரமா’ன கட்டளைகளும்! அதுவும், ‘மனிதர் அல்ல’ மாதிரி ஒருத்தர் பதவி உயர்வு பெற்றுட்டு, “நான் தான் இனிமேல் பாஸ்”னு ஆக்ரோஷத்தோட வரும்போது? அப்போ தான் நம்ம தமிழ் சினிமா ஹீரோ மாதிரி அவர்களுக்கு ஒரு லேசான பழிவாங்கல் செய்வது இன்பம்!
இதோ, அப்படிப்பட்ட ஒரு கதைதான் இங்கே. ஒரு சாதாரண அலுவலக ஊழியர், தன்னுடைய உரிமையைத் தெரிந்து, புது வந்த டீம் லீடருக்கு நம்ம ஊர் பாணியில் பழிவாங்கி காட்டிய கதை!
நமக்கெல்லாம் வீட்டில் ஓர் அப்பா இருக்கிறாரா இல்லையா என்று சந்தேகம் வரும் அளவுக்கு, சில நேரம் அவர்களுடைய சதுரம், புத்திசாலித்தனம், காமெடி – எல்லாம் கலந்த ஒரு கலக்கல் அனுபவம் கிடைக்கும். எங்க வீட்டில் மட்டும் தானா இப்படி நடக்குது என்று நினைப்பவர்களுக்கு, இந்த அமெரிக்க ரெட்டிட் கதை ஒரு நல்ல பதில்!
அந்தக் கதையில் ஒரு பையன், ராணுவத்தில் வேலை பார்த்து, பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அமெரிக்காவில் உள்ள தாயும் தந்தையும் இருக்கும் ரிவியர் பீச் கார்ட்டருக்கு வருகிறார். ஒரு சாதாரண குடும்ப சந்திப்பு மாதிரி தான் ஆரம்பம். அதோடு, ஒரு ‘ட்விஸ்ட்’ வந்து சேரும்!
“ஒரு தீக்குச்சி போட்டா கூட பசங்க கூட்டம் எரியுமாம்!” – நம்ம ஊரு பழமொழி. அந்த மாதிரி, பள்ளி முடிந்த பிறகு பசங்களோட கூட்டம், அதுவும் மழைக்காலம், சும்மா நடந்துட்டு போறாங்க. ஆனா, சில பேரு தங்களோட சின்ன சந்தோஷத்துக்கும் பொறாமைப்படறாங்க. அதுக்கு ஒரு ஆள் எப்படி தலையில வாங்கினார்னு, இப்போ சொல்லப்போகிறேன்!
ஒரு 12 வருடம் முன்னாடி நடந்த கதை இது. நம்ம கதாநாயகன், அப்போ 16 வயசு, இப்போ 29. பள்ளி முடிந்ததும், நல்லா மழை தூறி கொண்டிருந்த நேரம். பசங்க எல்லாம் ஒன்றாக சேர்ந்துகிட்டு நடக்கறாங்க – சிரிச்சு, பாடி, விளையாடி, அதான் பசங்க கூட்டம்!
“அக்கா, பேய் வந்துடுச்சு!” – இது நம்ம ஊரில் ஏற்கனவே பல குடும்பங்களில் நடந்திருக்கும் கதையே. ஆனால் இந்தப் பேய் கதை சும்மா இல்ல, பழிவாங்கும் கதையில் பஞ்சாயத்து கூட!
நம்ம வீட்டில் அண்ணன், அக்கா, தம்பி என்ற மூன்று பிள்ளைகள் இருந்தால், அந்த வீட்டில் சண்டை, ரசம், பழிவாங்கல் – எல்லாமே தேவையான கலவைகள்தான். அந்த வகையில், ஒரு அமெரிக்க குடும்பத்தில் நடந்த ஒரு சிறிய பழிவாங்கும் கதையை நம்ம தமிழில் சொல்லப்போகிறேன்.
இந்த கதையின் நாயகி – 12 வயது சிறுமி, தன் 15 வயது அக்காவிடம் அவ்வப்போது சண்டை போட்டுக்கொள்கிறாள். அக்கா – பத்தாம் வகுப்பு முடிந்த பின்பு வரும் “teen angst” என்ற அமெரிக்கத் தனிப்பட்ட மனோநிலையுடன், வீட்டிலேயே ஒரு சின்ன dictator மாதிரி! அக்கா எப்போதும் கோபத்தில், தம்பியைப் படாதபடி தொந்தரவு பண்ணுவாங்க. இதைச் சமாளிக்க, நம்ம சின்ன தம்பி மனசில் ஒரு பழிவாங்கும் பிளான் போட்டார்.
“ஏங்க, இந்த புதன்கிழமைகளுக்கு என்ன சாபம் தெரியுமா?” – இப்படி நண்பர்களிடம் பயணக்காலங்களில் நாம் பலமுறை சொல்வது உண்டு. புதன்கிழமை வந்தாலே, அலுவலகமும், வேலைபளுவும், மனச்சோர்வும், எல்லாமே ஒரு கட்டத்தில் வந்து சேரும். அந்த மாதிரி ஒரு புதன்கிழமையில் தான் இந்த கதை ஆரம்பிக்கிறது.
ஒரு ஹோட்டல் முன்பதிவு மேசை (Front Desk) ஊழியர் – அப்படியே நம்ம ஊரு ரிசெப்ஷன் ஸ்டைலை நினைச்சுக்கங்க – ஒரு சாதாரண நாளென நினைத்து வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஒருவேளை, ஹோட்டலில் நம்ம ஊரு வாடிக்கையாளர்களா இருந்திருந்தா, “சார், என் அறை குளிர் பண்ணல” அப்பறம் “மீன் குழம்பு இருக்கா?” மாதிரியான கேள்விகள் வந்திருக்கும். ஆனா, இங்க வந்தது ரொம்பவே விசித்திரமான ஒரு அழைப்பு!