நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
கல்லூரி நினைவுகள் எல்லாருக்கும் ஏதோ ஒரு மாதிரியா மனசில் பதிந்திருக்கும். சிலர் அதை இனிமையா நினைப்பாங்க, சிலர் "அட போங்கப்பா அந்த வேதனையை!"னு நினைச்சிருப்பாங்க. ஆனா, இந்த கதையோ, ஒரே கலாட்டா! ஒரு பெண் தனது கல்லூரி காதலனுக்கு கொடுத்த குட்டி பழி – இதை படிக்க ஆரம்பிச்சீங்கனா, கடைசிவரை சிரிச்சுட்டே இருப்பீங்க!
நம்ம ஊருக்கு குட்டிக் கதைகள் நம்ம பக்கத்து வீட்டில் தான் ஆரம்பிக்கணும் போல இருக்கு! "அண்டை வீட்டு நாய்கள்" என்றாலே சிலருக்கு நினைவில் வருவது - இரவு முழுக்க கூவுற சத்தம், தெருவில் ஓடுற பயம், இல்லாட்டி வீட்டின் முன் 'குட்டி' வைக்குற அதிசயங்கள். ஆனா, இந்தக் கதையில் வரும் நாய்கள் ரொம்பவே 'அக்ரோஷம்' கொண்டவர்கள்!
ஒரு நல்ல நாளில், வீட்டிற்கு பக்கத்தில் ஒரு புதிய குடும்பம் குடி பெயர்ந்தது. நாய்கள் இருபுறமும் மூன்று வீச்சில்! நம்ம கதாநாயகன் (u/Acrobatic-Concept-86) தனது நாய்களை 'கமாண்டர்' மாதிரி கட்டுப்பாடுடன் வளர்த்தவர். நம்ம ஊருக்குள்ள ரோட்டில் பசு சத்தம் கேட்டா கூட, "ஐயோ, சத்தம் போடாத!"னு வீட்டுக்குள்ளே அழைச்சு போடுவோம். அதே மாதிரி இவர் நாய்கள் சத்தம் போட்டாலும் உடனே உள்ள போடுவார்.
நம்ம ஊர்லே "பழிவாங்குறது" என்றால், பெரிய விஷயம். "பழி வாங்காம விடுறது பழிச்சோறு தான்" என்று சொல்வாங்க. ஆனா, எப்பவாவது, ஒரு சின்ன பழிவாங்கல் நம்ம மனசுக்கு இன்பம் கொடுக்கும். அதுவும் அந்த பழி, நம்மை தொந்தரவு செய்தவருக்கு சரியான நேரத்தில், சரியான விதத்தில் பட்டுச்சுன்னா, அதுக்குள்ள ஒரு சந்தோஷம் தான் வேறே! இப்படி ஒரு சின்ன பழிவாங்கல் சம்பவத்தை தான் இங்கே பகிர்ந்திருக்கிறார், ஒரு அமெரிக்க நண்பர். அதைக் கேட்டா, நம்ம ஊரு சாலையிலே நடந்திருக்கலாம் போலவே இருக்கும்!
ஒரு சிறிய ஹோட்டலில் வேலை பார்த்து ஐந்து வருடம் ஆனாலும், வாடிக்கையாளர்கள் என்னை இன்னும் அசரவைக்கும் விதத்தில் நடந்துக்கிறாங்க. அந்த ஹோட்டலில் ஆபீஸ் மேனேஜராக நான் வேலை செய்றேன். இப்போ சூரியன் உச்சியில் இருக்கும் சீசன், ஹோட்டல் முழுக்கவும் நீங்க அறை கேட்க முடியாது.
எங்க ஹோட்டல்ல 'பால்கனி' (இங்க சின்ன வாசல் மாதிரி ஒரு இடம், வெளியே நின்று காற்று வாங்க பயன் படும்) இருக்கற அறைகள் ஒண்ணும் ஆறு தான். அது கூட, வெளியே விளம்பரம் செய்யறதில்லை; ஆனா, வர்றவங்க எல்லாம் அந்த அறை கிடைக்கலனா முகத்தை சுழிக்க ஆரம்பிச்சிடுவாங்க.
நேற்று இரவு, இரண்டு குடும்பம் வந்து செக்-இன் பண்ண வந்தாங்க. ஆண்கள் தான் கவுன்டருக்கு வந்தாங்க, பெண்கள் பசங்க கீழே கத்திக்கிட்டு இருந்தாங்க. அந்த கத்தல்... அப்பாடி, என் வாயை ஒன்-அண்ட்-அ-ஹாஃப் டைம்ஸ் லவுடா பேசணும் நிலை!
காலை 8 மணி. 2001ஆம் ஆண்டு. கல்லூரி வகுப்பு ஆரம்பமாகி விட்டது. இன்னும் நான் கார்கேஜ் வாசல் அருகே என் பழைய மாணவர் காரை தள்ளிக்கொண்டு வருகிறேன். செருப்பில் அடிப்படும் நேரம், ஆசிரியர் முகம் காட்டு நேரம்! அப்போதே ஒரு புது பிரச்சனை – வாசலை முழுக்க அடைத்து ஒரு கருப்பு Nissan X-trail. எங்கோ பிரான்சின் தெற்கில் நடக்கும் காட்சியா இது, இல்ல நம்ம சென்னை பசுமை வழிக்கோவா என்று குழப்பம் வரும் அளவுக்கு சங்கடம்.
காரிலிருந்து இறங்கியவள், அங்கே சொந்த ஊரவர்கள் "ககோல்" என்று சொல்லும் ரகசியப் புண்ணகை! நம்ம ஊரு 'பியூட்டி பார்லர்’ ல் ப்ளீச் போட்ட பின்னாடி கரும்புள்ளி வந்த மாதிரி தலைமுடி, செம்ம கருப்பு ரூட், தோல் சற்று ‘பெருங்காயம்’ போட்டு வறுத்த மாதிரி டார்க் டான், வாயில் பிஸ்கட்டாய் கம்மி, ஓரமாக சிகரெட் – பக்கத்திலிருந்தால் நம் பாட்டி கூட "பாவம் பிள்ளை!" என்று தயவு காட்டிவிடுவார்.
நான் அழைச்சு கேட்டேன் – "அக்கா, காரை எடுத்து வையுங்க, பிளீஸ்!" – ஆனால் அவங்க பதில்? ஒரு ஊழி கை விரல், மேல ஒரு ஆங்கிலப் புனிதம் – "உன் பாண்ட்டீஸ் திரும்ப வெச்சுக்கோடா! ஐந்து நிமிஷத்தில் போய்டுவேன், குளிர்ந்துகிட்டு இரு!" என்று ஓடி போனாங்க.
"முகப்பில் புன்னகை, பின்புலத்தில் புன்னகை இல்லையா? – ஓர் ஹோட்டல் பணியாளரின் மனவலி!"
நம்மில் பலருக்கும் ஒரு பழக்கம்தான் – வெளியே நம்மைப் பார்த்தால், 'என்ன பாஸ், எப்பவும் சிரிச்சிக்கிட்டே இருக்கீங்க'னு சொல்வாங்க. ஆனா உள்ளுக்குள்ள என்ன நடக்குது என்னும் யாருக்கும் தெரியாது. வேலை இடத்துக்குள் போனாலும் கூட, அதே கதையே! சமீபத்தில் ரெட்டிட்-ல ஒரு ஹோட்டல் பணியாளர் பகிர்ந்த சம்பவம், நம்ம ஊர் கிாாம பூங்காவிலயே நடந்ததுன்னு நினைக்கத்தான் தோன்றும்.
இது படிச்சதுமே, "அய்யோ பாவம்! நம்ம பையன்/பெண்ணுக்கு கூட இப்படிதான் மேலாளர்கள் செய்வாங்க"னு நிறைய பேரு நினைச்சிருப்பாங்க. வாருங்க, அந்த வகுப்புல நாமும் சேர்ந்துகலாமா?
நீங்க நினைச்சு பாருங்க, பள்ளி காலத்தில சந்தோஷமா இருந்த நண்பர்கள் ஒரே நாளில எதிரிகளாக மாறிட்டாங்கனா எப்படி இருக்கும்? இது போல சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்கு தான் நம்ம ஊர்ல “சின்ன பழி, பெரிய சந்தோஷம்!”ன்னு சொல்வாங்க!
இப்போ, நம்ம கதையோட நாயகி (அட, நாமே நாயகி! 😄) பள்ளில ஒரு ‘தடி’ பசங்களைப் போல tough girls கூட்டத்துல இருந்தாங்க. நண்பர்கள் கூட்டம், சிரிப்புகளும், சந்தோஷமும். ஆனா, ஒரு நாள் ராசிக்கெட்டது மாதிரி, கூட்டத்துல ஒருத்தி பொறாமையால, “இவங்க எல்லாம் ‘அந்த’ வார்த்தை சொன்னாங்க”ன்னு பொய் சொல்லிட்டாங்க. அதுக்கப்புறம், நம்ம நாயகி பக்கத்துல நிக்க வேணாம், அடிச்சு, தள்ளி, தொல்லை குடுத்தாங்க! இரண்டு வருஷம் அந்த அழுத்தம், மன வேதனை, தவிப்பு – நம்ம ஊர்ல சொல்லுறது போல, ‘அம்மாவின் கண்ணீர், பிள்ளை துன்பம்!’
வணக்கம் நண்பர்களே!
ஒரு ஹோட்டலில் வேலை பார்த்த அனுபவம், கேள்விக்கேட்டாலே ஒவ்வொரு கதையும் சிரிப்பு, யோசனை, கலந்த கலாட்டா தான்! இது போன்ற கதைகளுக்காகவே தான் நம்ம ஊரில் “சம்பவம் சொல்லும் சாமி” மாதிரி சொல்வாங்க. இன்று உங்களுக்கு சொல்வது, 80களில் நடந்த ஒரு அட்டகாசமான சம்பவம். இதைப் படிக்கிறவர்களுக்கு சிரிப்பும், யோசனையும் வராமல் இருக்காது!
நம்ம ஊர் ஆள்கள் வேலை செய்யும் இடத்தில் மேலாளர்கள் விதிமுறைகள் போடுவதைப் பற்றி எல்லாம் சொல்லி தீராது. "வெள்ளிக்கிழமை விடுமுறை வேண்டாம்", "ஒரே சட்டு எல்லா விடுமுறையும் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது" — இப்படி விதி விதியாக கட்டுப்பாடுகள் போடுவார்கள். ஆனா, அந்த விதியை உன்னதமாக பயன்படுத்தி, மேலாளரையே தவிக்க வைக்கும் நம்ம மாதிரி சாமான்ய ஆள்களும் இருக்காங்க. அப்படி ஒரு சூப்பர் கதையைப் தான் இந்த பதிவில் பார்ப்போம்.
நீங்க கேட்டிருப்பீங்க, "ஏன் இப்படி வேலை செய்யும் இடத்தில் எல்லா விதிகளும்?" நம்ம ஊர்ல கூட, அரசு அலுவலகம், தனியார் நிறுவனங்கள் என எல்லா இடங்களிலும் விதிகள் நிறைய இருக்குமே! ஆனா, அந்த விதிகளைப் பின்பற்றவேண்டும் என்பதற்கு மேலே, அவற்றை 'படிச்சுக் கொண்டு' மேலாளர்களையே முறுக்கு வைக்கும் சாமர்த்தியம் ரொம்ப முக்கியம். இந்தக் கதையில் ஒரு Commissioning Engineer, தன்னுடைய மேலாளருக்கு சொந்த ஸ்டைலில் பதில் சொல்லுவார்.
நம்ம ஊர்ல யாரும் நேரில பார்த்து கேட்கிற பழக்கம் குறைவு ஆயிடிச்சு, ஆனா இணையத்தில் எல்லாம் தெரிஞ்சுக்கலாம் என்ற ஒரு நம்பிக்கை அதிகமாயிருக்கு. ஆனா சில சமயம், அந்த நம்பிக்கை துண்டு துப்பாக்கி மாதிரி தலைக்கு பாயும். இது போலதான் u/NathanDavis74 என்ற ஹோட்டல் முன்பணியாளர் ஒருவர் Reddit-ல் பகிர்ந்த அனுபவம் – "It’s Says Nothing Online! (Yes It Does)" – நம்ம கண்ணுக்கு புது கதை இல்லை, ஆனா உருப்படியா தமிழில் பேசணும்!
நம்ம ஊர்ல பஸ்ஸுக்கு முன்னாலே "முடிஞ்சா ஓடுங்க"ன்னு எழுதிருப்பாங்க. அதே மாதிரி, இந்த ஹோட்டலில பூலும் ஹாட் டப்-ஊம் சரிசெய்ய முடியாமல் மூடப்பட்டிருக்கு. ஆனா, வாடிக்கையாளர்கள் வரும்போது, "நாங்க இதை தெரியாமே இங்கு புக் பண்ணிட்டோமே!"ன்னு ஓர் அழகு காட்டுவாங்க.