நம்ம ஊர்ல எல்லாரும் வீட்டில் மீன் வளர்ப்பது ரொம்பப் பாப்புலரா இல்ல. ஆனா, பெரிய நகரங்களில் சில பேருக்குத் தனி ஹோபி! இப்படி ஒரு ஹோபி கொண்டவர்களுக்குள்ள நடந்த காமெடி சம்பவத்தை தான் இப்போ பார்க்கப் போறோம். இதைப் படிச்சப்போ சிரிப்பை அடக்க முடியாம இருந்தேன். உங்கக்கும் நிச்சயம் அப்படி தான் இருக்கும்!
நம்மில் பலருக்கும் ஒரு நண்பன் இருக்கிறான். அவன், எதைச் செய்தாலும் அதில் கலாட்டா இருக்கும்! அந்த மாதிரி நண்பர்களை தமிழில் "ஜாலி சாமி" என்று சொல்வோம். இப்படி ஒரு ஜாலி சாமி அமெரிக்காவில் இருக்கிறார்; அவருடைய பெயர் கெவின். ஆனா, இந்த கெவின் செய்த காரியம் கேட்டா, அப்படியே நம்ம ஊர் சின்னத்திரை கலாட்டா கதைகள் ஞாபகம் வரும்தான்!
கொஞ்சம் நேரத்துக்கு முன்னாடி, கெவினுக்கு தண்ணீர் குடிக்கத் தோணிச்சு. சமையலறை போய் பாத்தா, சிங்கில் பச்சை கலர்ல ஒரு பெரிய ஜார் நிறைய இருக்குது. ஒரு பக்கம் பச்சை கலர் பாத்திரம் கழுவும் சோப் (dishwashing detergent), இன்னொரு பக்கம் பச்சை கலர் பானம் தயாரிக்க உபயோகிக்கும் Green River என்கிற பவுடர். கெவின் அந்த ஜாரையும், பவுடரையும், சோப்பையும் மூணு தடவை பார்த்துட்டு, யோசிச்சிட்டே இருந்தார். கடைசியில், ஆவலோடு அந்த பச்சை ஜாரை எடுத்து ஒரு பெரிய குடம் குடித்தார்... பிறகு என்ன, அவர் வாயிலிருந்து சோப்பும் நாறும் கிளம்ப ஆரம்பித்தது! நம்ம ஊர்ல சொல்வது மாதிரி, "ஏய்யோ, பசிக்குத் திருநீறு!"
நம்ம ஊர்ல ஒரு பழமொழி இருக்கு – “சிறுவன் போல் நடந்து பெரியவன் போல் பேசாதே!” ஆனா, இந்த வெஸ்டர்ன் ஹோட்டல் கதை கேட்டா, அந்த பழமொழி நம்ம ஊருக்கும் சரியா வந்துடும் போல! காலையில வேலைக்கு போறவங்கலா அல்லடிக்கும் வாடிக்கையாளர்கள் தான் அதிகம், ஆனா இங்க ஒரு பெரியப்பா குழந்தை மாதிரி நடந்துக்கிட்டாரு – அதுவும் காலை 8 மணிக்கே!
கோடை விடுமுறை, குடும்பம், ஹோட்டல் வாழ்க்கை, எல்லாத்தையும் சமாளிக்குற ஹோட்டல் முன் பணியாளருக்கு இது ஒரு சாதாரண நாள் தான். Late checkout கேட்பது, பில்லில் குழப்பம், குழந்தை வளர்ப்பு அறிவுரை – இவை எல்லாமே அன்றாட நிகழ்வு. ஆனா, இந்த “மேன்-சைல்டு” அப்பா விஷயமா? சும்மாவே இல்ல!
ஏன் தெரியுமா, வீட்டில் அமைதி என்று ஒன்று இருக்கும்போது தான் நமக்கு தூங்கும் சந்தோஷம், அந்தத் தூக்கத்துக்கு ஈடு இணையில்லை. ஆனால், சில சமயம் அண்டை வீட்டாரின் அலப்பறை காரணமாக அந்த அமைதி துண்டிக்கப்படும்போது, மனசு நிறைய கோபமும் சலிப்பும் அடையும். இந்தப் பழைய மொன்றியால் அடங்காத அண்டை வீட்டாரை சமாளித்த ஒரு பொறியியல் மாணவரின் கதை தான் இன்று நம்முடைய விருந்தோம்பல்!
மொன்றியால் என்றால், அது அண்டை வீட்டாரின் கிச்சனில் காலை 6 மணிக்கு வானொலி ஓசை வழியாக நம் படுக்கையறையில் வந்திருக்கும் போது தான் புரியும்! "கொஞ்சம் வானொலியை சுவர் பக்கம் வைக்காம இருக்க முடியுமா?" என்ற கேள்வி, "நீங்க தூங்கற நேரத்துல வானொலி ஓடாம இருக்க முடியுமா?" என்ற வேண்டுகோள்... எதுவும் பலிக்காத போது, நம் கதையின் நாயகன் எடுத்த அதிசயமான தீர்வு தான் இந்தக் கதை!
"பள்ளியில் விதிகள் வந்துவிட்டது… இனிமேல் எல்லாம் கட்டுப்பாடு!" இது நம் பள்ளி நாட்களில் பெரியவர்களிடமிருந்து அடிக்கடி கேட்ட ஒரு வசனம். ஆனால், விதிகளை யாரும் சரியாகப் படிக்கிறாங்களா? அதை எப்படி பயன்படுத்தலாம் என்ற ஐடியாவும் யாருக்கு வருகிறது? இதோ, அமெரிக்காவில் நடந்த ஒரு சம்பவம், நமக்கு அதற்கே பதில் சொல்கிறது!
வாடிக்கையாளர் சேவையில் வேலை பார்த்தவர்கள் மட்டும் அல்ல, ஹோட்டலில் தரிசனம் செய்த அனைவருக்கும் ஒரு விசித்திரமான அனுபவம் இருக்கிறது. "அங்க அந்த அறை இல்லை… இது ஏன் இப்படிச் சொல்றீங்க?" என்ற சந்தேகங்கள், மாறாக எங்கும் காணாமலிருக்கும் அறை எண்கள், தமிழில் சொல்லப் போனால் "கண்ணுக்குத் தெரியாத காட்டுக்குள் போன மாதிரி" வாடிக்கையாளர் ஒருத்தர் எதிர்கொண்ட அனுபவம் தான் இன்று நம்ம கதை!
“அண்ணா, இந்த ரூமுக்கு பிரேக்ஃபாஸ்ட் இலவசமா?” – தமிழ் மக்கள் தங்கும் எந்த ஹோட்டலிலும் கேட்கப்படும் முதல் கேள்விதான் இது! சிலர் அடுத்த கட்டமாக, “காபி எங்கே கிடைக்கும்? ரூம்ல இருக்கறது நல்லதா? லாபியில் இலவசமா?” என்று சோதனை செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.
இப்படி எல்லாரும் ஹோட்டலில் தங்கும்போது எதிர்பார்ப்பும், குழப்பமும் நிறைய. ஆனா, உண்மையை சொல்லப்போனால், எல்லாமே இலவசம் கிடைக்கும் அப்படி என்னும் காலம் போய்விட்டது போலத்தான்!
"நம்ம ஆளுக்கு வேலை எங்கயாவது ரிலாக்ஸா இருந்தா, உடனே dress code-னு கட்டுப்பாடுகள் வருவதை பார்த்திருக்கிறோம். ஆனா, அது மாதிரியே சில நேரம், அந்த கட்டுப்பாடுகளையே கலாய்க்கும் ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தா? அதுதான் இந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யம்.
ஒரு மூன்று மணி நேரம் தொலைவில் ட்ரெயினிங் நடத்திக்கிட்டிருந்த ஒருத்தர், வேலை ரொம்ப காம்பானியா நடந்தது. டிரஸ் கோடு என்பது ஜீன்ஸ் மட்டும் கட்டாயம் – அதுவும் நம்ம ஊரில் போலவே, உடம்புக்கு எதுவும் பதறாத நிலையில்! இந்த டிரெயினிங்குக்கு முன்னே, எதுவும் சொல்லாம, இரவு 9 மணிக்கு 'நாளைக்கு காலர் சட்டை கட்டாயம்'னு வாட்ஸ்அப்பில் ஒரு மெசேஜ்! சோம்வாரம் காலை 7 மணிக்குச் கிளாஸ், ஆனா முன்னாடியே சொல்லல, வீட்டுக்கும் மூன்று மணி நேரம் தூரம் – நம்ம ஆளுக்கு கோபமா, சிரிப்பா தெரியாம போச்சு.
ஒரு மனிதன் படிவம் போடிப் பழிவாங்கலாம் என நினைத்திருக்கிறீர்களா? அப்படியே நடந்த ஒரு அற்புதமான பழிவாங்கும் கதை தான் இன்று உங்களுக்காக! இது 1950களில், என் பாட்டன் அலன் ராணுவத்தில் இருந்தபோது நடந்தது. இப்போது அவர் வயது தொண்ணூறில் இருக்கிறார். அவரது மென்மையான குரலும், என் நினைவாற்றலின் குறைவும் சேர்ந்ததால், என் வாயிலாக வந்த கதையில் சிறு பிழைகள் இருக்கலாம். ஆனாலும், இந்தக் கதையை கேட்டதும், நம்ம ஊர் அரசு அலுவலகம், அலுவலகம் என்று ஓடிச்செல்லும் நம்ம வாழ்க்கை எல்லாம் நினைவுக்கு வந்துவிடும்!
"அண்ணே, உங்க லெவல்ல ராணுவத்தில் எப்போயுமே ரொம்ப ஸீரியஸா தான் இருக்கும் போல தெரியும்ல? ஆனா அந்த சீரியஸான இடத்தில கூட சில சமயங்களில் சிரிப்பும், சமயங்களில் சும்மா மனசு கலங்க வைக்கும் சம்பவங்களும் நடக்கும். இதோ, அந்த மாதிரி ஒரு கதை தான் இன்று!"