ஒரு ஹோட்டல் வேலைக்காரர் வாழ்க்கை என்பது நூல் கதையிலேயே போடும் அளவுக்கு பரபரப்பும், பதட்டமும் நிறைந்தது. குறிப்பாக இரவு நேரத்தில் – எல்லாம் அமைதியாக இருக்கும் போல தோன்றும் நேரம். ஆனால் அந்த அமைதி ஏமாற்றும். அப்போது தான் சின்ன சின்ன சந்தேகங்கள், பெரிய பிரச்சனைகளாக வளரும். நம்மில் பலர் உணர்ந்திருப்போம், “ஏன் இவங்க இப்படி நடக்குறாங்க?” என்று.
நமக்கெல்லாம் வாழ்க்கையில் "இது ஏன் இவ்வளவு பெரிய பிரச்சனை?" என்று கேட்கும் தருணங்கள் வந்திருக்கும். அது வீட்டில் ஒரு இனிப்பு போதாமையா இருக்கலாம், அல்லது பட்டியல் கடையில் ஒரு உருண்டை மிஸ்ஸாயிருப்பதா இருக்கலாம். ஆனா, ஹோட்டலில்? ஒரு கதவு சரியாக மூடவில்லைன்னா, அது பெரிய யுத்தம் தான்! அந்த மாதிரி ஒரு அனுபவத்தையே, நம் ஹோட்டல் முன்பணியாளர் (Front Desk) கடந்த ஆண்டு அனுபவித்தார். வாடிக்கையாளர்கள், கதவை விட, படுக்கைமேலே பாய்ந்துவிட்டார்கள்!
நமக்கு எல்லாருக்கும் வேலை செய்யும் இடத்தில் ஒருவராவது இருக்கும் – எப்பவும் பேசிக்கிட்டே இருப்பவர், தன்னோட கதைகளோட எல்லாரையும் அலற வைக்கும் அந்த வகை மனிதர். ஆனா, இந்த ஹோட்டல் கதையில வந்திருப்பவர், அந்த எல்லையை தொட்டு தாண்டி விட்டாரு! இந்தக் கதையை படிக்கும்போது, "இந்த மாதிரி நடக்குமா?"ன்னு நினைக்கலாம். ஆனா, நம்பிக்கை வைக்க வேண்டியதுதான்!
வணக்கம் வாசகர்களே! “உங்க பொழுது போக்கா, என் வேலைக்குப் போழா” என்று நம்ம ஊர் பாட்டி சொல்வது போல, ஹோட்டல் முன்பக்கத்தில் (Front Desk) வேலை பார்ப்பது என்பது நம்ம ஊர் சிற்றூணவகைகளில் “சாம்பார் இருக்கா?” என்று கேட்பதை விட பெரிய சவால்தான்! வாடிக்கையாளர் சந்தோஷமா போகணும், மேலாளர் சும்மா வாசல் பார்த்தா போதும் – ஆனா நம்ம மனசுக்கு மட்டும் சமாதானம் கிடையாது.
நம் ஊர் பள்ளி, கல்லூரிகளில் தேர்வு நேரம் வந்தா எல்லாரும் பீச்சுக் கிழிச்சு ஓடுவாங்க. மாணவர்கள் மட்டும் இல்ல, ஆசிரியர்கள், கணினி துறையினர் எல்லாரும் ஒரே பதட்டம். இந்த சூழ்நிலையில, நம்ம IT டெக் சப்போர்ட் ஆளுங்குக்கு அடிக்கடி புதுசு புதுசா சம்பவங்கள் நடக்குது. ஆனா, இப்போ சொல்லப்போகும் சம்பவம், ரொம்பவே வித்தியாசமானதும், சிரிப்பும் வரும் மாதிரியும் இருக்கு.
ஒரு நாள், அன்னிக்கி மாதிரி இல்லை. ரீ-சிட் சீசன். அதாவது, 6 மாதத்துக்கு முன்னாடி தேர்வில் டப்பா போட்டவங்க, இன்னொரு வாய்ப்பு. இப்படி ரீ-எக்ஸாம் எழுதறவங்ககூட, சிலருக்கு விசேஷ வசதிகள் தேவைப்படும் – எழுத்து திறன் குறைவாக இருந்தா word processor, படிக்க கஷ்டப்பட்டா text-to-speech reader மாதிரி வசதிகள். இதுக்காக தனியா ஒரு கணினி ரூம், கண்காணிப்பாளர், நன்றாக பரிசோதனை செய்யப்பட்ட workstations – இது தான் வழக்கம்.
கம்ப்யூட்டர் வேலைகளில், எப்போதுமே ஒரு எதிர்பாராத திருப்பம் இருக்கும். எங்க ஊரு IT அலுவலகத்திலும் அது விதிவிலக்கல்ல! "PDF-ஆ சேவ் பண்ண முடியலே!"ன்னு ஒரு டிக்கெட் வந்ததும், அதுக்குப் பின்னாடி நடந்ததை கேட்டீங்கனா, சிரிப்பே வராது!
இப்போ பாருங்க, ஒருத்தர் கம்பெனியில் வேலை பார்த்து, கம்ப்யூட்டர் வழியே டாக்குமெண்ட் சேவ் பண்ணும் போது, எப்படிச் சிக்கல் வந்துச்சுன்னு பார்ப்போம். நேரில் நடந்த சம்பவம், ஆனா ஒவ்வொரு தமிழருடைய டெஸ்க்டாப் அனுபவத்தையும் நினைவூட்டும்!
நம்ம ஆளுக்கு வேலை முடிந்து வீடு திரும்பும் நேரம் – உடல் முழுக்க தூசி, மண், சுருள். அந்த நேரத்தில் குளிக்க வெந்நீர் கிடைக்காதால் ரொம்ப கோபம் வரும் இல்லையா? “வீட்டில் வெந்நீருக்காக அண்டை வீட்டாருடன் நடந்த ஒரு சிறுகச் சண்டை” என்ற இந்த ரெடிட் கதையைப் படிச்சதுமே, நம்ம ஊரிலேயே நடந்த சம்பவம்தான் போலத் தோணிச்சு!
இன்னும் நம்ம ஊர்ல, “மழைக்காலத்துல வெந்நீர் இல்லாமல் குளிக்கறது, சாமி காப்பாரு!” என்று சொல்வது வழக்கம். ஆனா, இங்கேயோ, சின்ன சின்ன பழிவாங்கல்களில் தான் சந்தோஷம்.
அன்று இளஞர் கூட்டம் ஒன்று தேனம்பாக்கம் டீக்கடையில் 'வாரம் ஒரு வம்பு' போட்டி போல அமர்ந்து, "இந்த வாரம் என்ன புதுசு?" என்று பேசிக்கொண்டிருந்ததை பார்த்திருக்கிறீர்களா? அந்த மாதிரி தான் இந்த ரெடிட் ‘TalesFromTheFrontDesk’ பகுதியில் ‘Weekly Free For All Thread’ என்கிற ஒரு கலாட்டா த்ரெட். "ஒன்றும் ஹோட்டல் முன் மேசை சம்பவம் இல்லையெனில், வேறு ஏதேனும் பேசணுமா? கேள்வி இருக்கா? கருத்து சொல்லணுமா? வாங்க, இங்க போடுங்க!" என்று அழைக்கும் சுதந்திர மேடையிது.
சாதாரணமாக நம்ம ஊர் டீக்கடை, பஸ்ஸ்டாண்ட், ஆட்டோஸ்டாண்ட் – எல்லா இடங்களிலும் இப்படி ஒரு 'வெள்ளிக்கிழமை விசிறல்' கூட்டம் இருக்கும். அதே மாதிரி, இந்த த்ரெட்-லும் யார்கிட்டேனும் டைரக்டா பேசி, மனதை ஆறுதல் படுத்திக்கலாம், சிரிப்பும் சம்பந்தப்பட்டு பேசிக்கலாம். ஆனா, இந்த வாரம் – ஹோட்டல் முன் மேசை சம்பவங்கள் இல்லாமல், ஒரு மதிய சோறு போல அமைதியானது!
நம்ம வீட்டு சோலை, செடிகள், மலர்கள் – இது தான் மனசுக்கு சந்தோஷம் தரும் ஒரு பக்கம். ஆனா அதையே வச்சு சில சமயம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் சங்கடம் தருவாங்க. எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்தில் இருந்த ஒரு அம்மா, அவங்க பெரிய நாயை காலைல எப்போதும் என் வேலி பக்கத்துல விட்டுடுவாங்க. ஆரம்பத்தில் அது ஒரு சின்ன விஷயம் போல இருந்தாலும், நாளா நாள் என் செடிகள் கிழிஞ்சு, மண் எல்லாம் சிதறி போச்சு. பூக்கள் காணாமல் போச்சு! ஆரம்பத்தில் தெருவில் சுற்றும் நாய்கள் அல்லது குழந்தைகள் தான் என்று நினைச்சேன். ஆனா ஒரு நாள், என் கண்ணாலே அந்த நாயும், பக்கத்து அம்மாவும் – அவங்க கைல போன், நாயும் என் செடிகளைக் கிழிக்கிறதைப் பார்த்தேன்.
நான் நல்லவிதமாக சொல்லி கேட்டேன். "நாய்கள் இப்படித்தான் செய்வாங்க," என்று சிரிச்சுகிட்டு விட்டுட்டாங்க. அதுக்கப்புறமும், மாற்றமே இல்லை.
ஒரே வீட்டில் பத்து பேர் இருந்தாலும் ஒரே குடும்பம் போல வாழ வேண்டும் என்பதே நம்ம தமிழர்களின் மனசு. ஆனா, "பக்கத்து வீட்டு" சந்தனம் தான் தெரியுமா? அதான் அடுக்குமாடி வாழ்க்கை! இப்படி ஒரு அடுக்குமாடி வீட்டில் நடந்த ஓர் அசத்தலான "பேட்டி ரிவென்ஜ்" கதையை இன்று நம்மால் ரசிக்கப் போகிறோம். வாசிக்க ஆரம்பிங்க, இந்தப் பதிவு படிச்சிட்டு பிறகு உங்க பக்கத்து வீட்டாரை ரசிச்சிடுவீங்க!