சென்னையில் இருந்தாலும், கோவை, மதுரை, திருச்சி, எங்கிருந்தாலும், நம்ம ஊர் மக்கள் பலர் பயணிக்க ஆசைபடுவது கடற்கரை தீவு ரிசார்ட்டுகள்தான். கண்ணாடி போல நீலக் கடல், மேகங்களை தொட்ட புனிதமான வானம், காற்று வீசும் பங்களா... இதெல்லாம் பக்கம் பக்கமாக போஸ்டர்களிலும், இன்ஸ்டாகிராமிலும் பார்க்கிறோம். ஆனா அந்த சொகுசு வாழ்க்கைக்கு பின்னாலிருந்து சிரிக்க வைக்கும் சம்பவங்கள் நடந்தே தீரும்!
நமஸ்காரம் நண்பர்களே! இந்த உலகம் ஒரு பெரிய நாடகம் தான்; அதில் ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களுக்கே ரொம்பவே கலகலப்பான, வேற லெவல் அனுபவங்கள் கிடைக்கும். பொன்னு வாங்கும் வாடிக்கையாளர்களும் இருக்காங்க; "நீயும் நான் தான் ரஜினி" போல வாழும் வாடிக்கையாளர்களும் இருக்காங்க! இப்போ அந்த மாதிரி ஒரு அமெரிக்க விசித்திரம் நடந்த கதை தான் உங்களுக்காக.
"சார், இந்த பையில் ஐந்து கிலோ அதிகம் இருக்குது... எடுத்து விடுங்க இல்ல அத்தனை அதிக கட்டணம் கட்டணும்!"
இப்படி ஒரு நாளும், விமான நிலையத்தில் டிக்கெட் கவுண்டரில் நின்று, பயணிகளின் பையையும் மனதையும் தாங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த பணியாளர், எதிர்பாராத ‘விருந்தினரை’ சந்தித்தார். இந்த விருந்தினர், சாதாரண பயணி இல்ல, ஒரு சோக்கர்(குழந்தை கால்பந்து) பயணக் குழுவின் கோச்! அந்த கோச்சர் எப்படி நடந்தார் தெரிஞ்சுக்கணுமா? நம்ம ஊரு திருமண வீட்டில் ‘நான் மாப்பிள்ளை பக்கம்’னு சொல்லிட்டு தானே எல்லாத்திலும் சிறப்பு கேட்கறாங்க, அதே மாதிரி தான்!
வணக்கம் நண்பர்களே!
இன்றைய ஹோட்டல் முன்பதிவு மேசை (“Front Desk”) வாழ்க்கை அனுபவம், நம் ஊர் சினிமாவில் வரும் கொஞ்சம் காமெடி, கொஞ்சம் டிராமா கலந்த கதையைப்போலத்தான்.
இங்கே தினமும் பல வாடிக்கையாளர்கள் வருவார்கள்; சிலர் அப்படியே “எந்திரம்” மாதிரி போய் விடுவார்கள். ஆனால் சிலர்… அங்கம்மா! அவர்களைப் பற்றி எழுதாமலே இருக்க முடியாது.
நம்ம ஊர்ல “பொறுமை என்பது பெரும்புகழ்”ன்னு சொல்வாங்க. ஆனா, அந்த பொறுமை எங்க போச்சுன்னு, சில சமயங்களில் நாம்கூட புரியாம இருக்குது! குறிப்பா, யாராவது சுத்தம் செய்ய வந்தா, பழுதுபார்க்க வந்தா, நம்ம பக்கத்திலேயே துருத்துரு சத்தத்தோட வேலை பார்த்தா, உடனே நம் முகத்தில் நிம்மதியோ, மனசுல சமாதானமோ இருக்குமா? மனசுக்குள்ள அந்த “சும்மா இருந்தால் என்ன?”ன்னு கேள்வி எழுந்து விடும்!
“அண்ணே, தீயணைப்பு அலாரம் அடிச்சா வெளிய போங்க!” – இது நம்ம ஊர் ஓட்டல்களிலயும், கார்ப்பரேட் அலுவலகங்களிலயும், பள்ளிகளிலயும் பேனர்ல எழுதிக்கலாம். ஆனா ஒரு சில இடங்களில, ‘இதெல்லாம் டிரெயினிங் டைம்’னு மேலாளர்கள் சொல்றாங்க. அப்படி சொன்னா, அங்க ஆபத்து நிச்சயம்!
இன்று நாம் பார்க்கப்போகும் கதை, ஒரு அமெரிக்க ஓட்டலில் நடந்த உண்மை சம்பவம். படிச்சதும், நாம எல்லாரும் ‘அடப்பாவீ, இப்படி யோசிக்கிற மேலாளர்களும் இருக்காங்களா?’ன்னு கையில் தலையடிக்க தான் நேரும்.
நம்ம ஊரில் "பார்வையிலேயே ரொம்ப நேரம் காத்திருக்க வைக்குறாங்கப்பா!" என்று ஒரு பழமொழி மாதிரி உள்ளது. வேலைக்காக விண்ணப்பிக்குற போது, நேர்காணல் அப்போதே, 'நேரம் தான் பெரிய சொத்து'ன்னு சொல்லி, மனைவி பொறுமையோட காத்திருப்பது எல்லாருக்கும் தெரியும். ஆனா, அந்த நேரத்தை இப்படி வேலைக்கார முதலாளிகள் வீணாக்குறாங்கன்னா, அது தான் கொஞ்சம் புண்ணியம் குறைவாகத் தான் இருக்கு!
நேற்று ஒரு ரெடிட் பயனர் பகிர்ந்த கதை பார்த்தா, நம்ம ஊரு அனுபவம் நினைவுக்கு வந்தது. அவர் ஒரு ஹோட்டல் முன்னணிப் பணியாளராக வேலைக்கு நேர்காணலுக்கு போனார். நேர்காணல் காலை 10 மணிக்குன்னு சொன்னாங்க. நம் ஆள் 9:50-க்கே செஞ்சு வந்துட்டாரு! “கெட்டவன் கையாலும்கூட போய் வருவான்”னு சொல்வாங்க, ஆனா நம் ஆள் நேரத்திற்கு முன்னாடியே வந்திருக்கிறார். அங்க ஹோட்டல் முன்னணி பணியாளர் சொன்னாரு, "மேலாளருக்கு ஒரு சந்திப்பு இருக்கு, காத்திருங்க."
சரி, நம் ஆள் காத்திருக்க ஆரம்பிச்சாரு. ஓயாமல் நேரம் ஓடியே கிட்டது. அப்புறம் அவர் கேட்காமலே, மேலாளர் மற்றொரு ஊழியரிடம், "காலை 7 மணிக்கு இருந்த சந்திப்பு இப்போதே முடிவுக்கு வரும்னு நினைக்கிறேன், 11:30க்கு முடிஞ்சுரும்"னு சொல்லுறது நம் ஆள் காதில் விழுந்தது! 90 நிமிஷம் காத்திருக்க சொன்னா, நம்ம ஊர்ல யாராவது காத்திருப்பாங்க?
நமஸ்காரம் நண்பர்களே!
ஒரு ஹோட்டலில் முன் மேசை (Front Desk) பணியாளராக வேலை பார்த்திருப்பீர்கள் அல்லது குறைந்தபட்சம் அம்மாதிரி ஒருவரை பார்த்திருப்பீர்கள் என்றால், அவர்கள் சந்திக்கிற எல்லா விசித்திரங்களும் உங்களுக்குத் தெரியும்.
“ஹோட்டல் வேலைன்னா சும்மா சாவகாசமா இருக்கலாம்”னு யாராவது நினைச்சா, இந்த கதைகள் கேட்டீங்கனா பக்கா மனம் மாறுவீங்க!
“துணிகண்கள் எல்லாம் பாக்கெட் கடையா?!”
இப்படி கேட்பது நம்ம ஊரில்தான். ஆனா, அமெரிக்க ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நடந்ததோ ரொம்பவே வேற மாதிரி!
ஒரு வாரம் முழுக்க வாடிக்கையாளர்களை சமாளித்து, சனிக்கிழமை இரவு கொஞ்சம் ஓய்வாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தேன். அப்ப தான், நம்ம பணி மாற்றுக் குறிப்பில ஒரு மனசாட்சிக் குழப்பம் – “ஒரு விருந்தாளர் இன்னும் காலை நேரத்திலேயே 5 செட் துணிகண்கள், கூடுதலாக படுக்கை சீட்டும் கேட்டார். ஒரே நபர், ஒரு இரவு தங்கும். கொஞ்சம் விசித்திரமா இருக்கே...”
வந்தாரை வாழ்வித்து, போனாரை புகழ்வோம் – இதுதான் நம்ம தமிழர் மரபு! அதிலும் ஹோட்டலில் பணிபுரியும் பட்சத்தில், வாடிக்கையாளர்கள் கேட்டால் “இல்லை” என்று சொல்லும் மனம் நமக்கே இல்லையே! ஆனாலும், சில நேரம் வாடிக்கையாளர்களின் கோரிக்கைகள் நம்மை அப்படியே “டப்பாய்” பண்ணும். இதோ, அப்படி ஒரு கதை தான் இது.
ஒரு நள்ளிரவு. ஹோட்டல் முன்பதிவாளர் திரு. ஸ்வார்ச் அண்ணா, சுவாமி விழித்து கண் மூடி இருக்க, ஒரு இளம் பெண் வருகிறார். ஆங்கிலம் சரியாக தெரியவில்லை, ஆனா முகத்திலே கவலை. “ஹலோ, என் அறையில் கொசு இருக்கு!” என்று சொன்னாராம்.