“நேரம் என்பது பசுமை அலைப்பாயும் நதி” என்று சொல்வார்கள். ஆனால், வேலை செய்யும் இடத்திலே, அந்த நேரம் சில சமயம் நம்மை நொடிக்கணக்கில் சிக்க வைத்துவிடும். நண்பர்களே, இன்றைய கதையில் ஒரு அரசு அலுவலகத்தில் நடந்த, நேரம் பற்றிய சிக்கல், அதில் விளைந்த புரிதல், நம்ம ஊர் வேலை சூழலில் ஒப்பிட்டு பார்க்கும் ஒரு அற்புதமான அனுபவத்தைப் பகிர்கிறேன்!
நமக்கு எல்லாம் தெரியும் போல சிலர் நடந்து கொள்வது, குறிப்பாக ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்! வாடிக்கையாளர்கள் கேட்கும் அதிசயமான கேள்விகள், சந்தேகங்கள் – அவை நம்மை புன்னகையோடு விட்டுவிடும். நிச்சயமாக, “மின் அஞ்சல் முகவரி கொடுக்கிறீர்களா?” என்றொரு கேள்வி கேட்டால், “நீங்க என்ன என் தகவலை விற்று லட்சம் சம்பாதிக்கப் போறீங்க!” என பதில் வரும் நாட்கள் வந்துவிட்டது போல!
“பழிவாங்கல்” என்றாலே நம் தமிழ் சினிமா வசனங்கள், ரஜினி ஸ்டைலில் “நான் ஒருமுறை தீர்மானிச்சா…!” என்று ஆரம்பிக்கும் கதைகள் நினைவுக்கு வரும். ஆனா, வாழ்க்கை ரியல் ஸ்டோரியில் பழிவாங்கல் எப்படி ‘சில்லறை’யாக, அதுவும் தெரியாமலே நடக்கும்னு நினைச்சுப் பார்த்தீங்களா? இதோ ஒரு அமெரிக்கா வாழும் அண்ணன் சொன்ன சம்பவம், சும்மா ரசித்துப் பாருங்க!
பத்து, இருபது வருஷம் முன்னாடி நடந்தது. இந்த கதையாளர், அவரோட இரண்டாவது முன்னாள் மனைவி (மனிதர்களுக்கு பெயர் வைக்க முடியாதவங்க!) – அவரைப் பற்றி அவர் சொல்வதா? “வஞ்சகி, பின் பேசும், குடும்பத்தையே குளறுபட வைக்கும்” – இப்படித்தான்! வீட்டில் சண்டை, பிளவு, குழந்தைகளையும் தனக்கு எதிராக மாற்ற முயற்சி… எல்லாமே பார்த்த அனுபவம்.
இப்படி ஒரு வாழ்கையில், இறுதியில் அவரை வீட்டுக்குப் போட்டு, ஒரே பையன் சேர்த்து பாசமான சிங்கிள் அப்பா ஆனாராம். பத்து வருடம் ஆனது. ஒரு நாள், பெரிய பையன் ஊருக்கு வந்திருக்கிறார். இருவரும் வெளியே சென்று சாப்பிட முடிவு செய்தார்கள். காரை ஓட்டி ஒரு பிரபல மெக்ஸிகன் உணவகத்திற்கு போனார்கள். அங்கேயே நடக்கப்போகும் சின்ன சம்பவம்தான் – இந்தக் கதையின் ஹீரோ!
கடையில் வேலை பார்த்த அனுபவங்கள் சொன்னால், நம்மில் பலர் சிரித்துவிடுவோம். சின்ன சின்ன குறும்புகள், வாடிக்கையாளர் சீன்கள், நம்மை எல்லாம் கலாய்க்கும் நாட்களில் நடந்த சம்பவங்களை நினைத்தாலே சிரிப்பு வருகிறது. இந்தக் கதையும் அப்படித்தான் – ஆனால் இது அமெரிக்காவில் நடந்தது, அதிலும் ஒரு புக் ஸ்டோரில்!
ஒரு நாள், ஒரு உயர்வான பகுதியில் உள்ள புத்தகக் கடையில் வேலை பார்த்த ஒருவரது அனுபவம் இது. சம்பவம் சும்மா கிடையாது! ஒரு கொஞ்சம் "அருவருப்பு" காட்டும் வாடிக்கையாளர், கனடாவில் இருந்து கொண்டுவந்த நாணயங்களைப் பசங்க மாதிரி தள்ளிவிட்டு, 'இந்தக் காசு இருக்கட்டும், உங்களுக்கு என்ன?' என்ற மாதிரி நடந்துகொள்கிறார். ஆனால் அந்த ஊழியர், "ஸார், உங்க டிசிப்பிளின்ல குறை இருந்தா நாங்கயும் சிறிது குறும்பு காட்டுவோம்" என்கிறார் போல!
"ஏய் அண்ணே, இந்த விலைபத்திரம் பிரிண்டர் வேலையில்லை. உடனே சரி பண்ணுங்க!" – இது நம்ம தமிழ்நாட்டில் உள்ள எந்த ஒரு அலுவலகத்தில் கேட்டாலும் ஆச்சரியம் இல்லை. ஆனா, அமெரிக்காவிலேயே இப்படியொரு சம்பவம் நடந்திருக்கிறது என்கிறது இந்த Reddit கதை. தொழில்நுட்ப ஆதரவு (tech support) பணியாளர்களுக்கு நாள்தோறும் சந்திக்க வேண்டிய 'வாடிக்கையாளர் விசாரணைகள்' இவைதான்.
ஒரு சில வாடிக்கையாளர்கள், தங்களுடைய கோரிக்கைகள் உடனே நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்பதில் உறுதி. ஆனா, அவர்கள் கொடுக்கிற தகவல் பாதி உண்மை, பாதி 'ஓர் மேசை மேல் கிடந்த கேபிள்' மாதிரி தவறு. இப்போ பாருங்க, இங்க ஒரு பிரிண்டர் பிரிண்ட் செய்யலையாம். வாடிக்கையாளர் கூப்பிடுறார். "எந்த கம்ப்யூட்டருக்கு இணைக்கிருக்கீங்க?" – "PCNAME தான்!"
இந்தக் காலத்தில், மக்கள் பல்வேறு இடங்களில் சேவை நிறுவனங்களுக்குள் நுழைகிறோம் – ஹோட்டல், டீக்கடை, பார், கிராப்ஸரி, பஸ்டாண்ட்... எங்கும் சேவை செய்பவர்கள் நம்மை சிறப்பாக நடத்தவே நம்மால் அந்த இடங்களை விரும்ப முடியுமா என்பதே உண்மை. ஆனா, அதே நேரத்தில், சிலர் அந்த ஊழியர்களை மனிதர்களாகப் பார்க்கவே மறந்து விடுகிறார்கள்! இன்று ஒரு அசாதாரணமான சம்பவத்தைப் பற்றிப் பேசப்போகிறேன் – இது நேரில் நடந்தொரு சிறிய பழிவாங்கும் கதை.
உங்க வீட்டில் யாராவது வெளியூர் ஹோட்டலில் தங்கினா, ரிசெப்ஷனில் சண்டை போடுறது ஒரு சாதாரண விஷயம் தான். "நீங்க பாக்குற ரெசர்வேஷன் வேற, நாங்க பாக்குறது வேற!"ன்னு மாமா, மாமி, பெரியப்பா, எல்லோரும் ஏதோ ஓர் அனுபவம் சொல்லுவாங்க. ஆனா, இது நமக்குத்தான் மட்டும் இல்ல; அமெரிக்காவிலும் அந்த ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நம்ம மாதிரி வாடிக்கையாளர்கள் இருக்கிறாங்கன்னு தெரியுமா? இப்போ உங்களுக்கு ஒரு கதையை சொல்றேன், நம்ம ஊர் சாமானிய மனிதனின் மனநிலையை ஒட்டிக்கொள்வதுக்காக!
நம்ம தமிழில் ஒரு பழமொழி உண்டு: “சும்மா இருந்தாலும் சமையல் கூடையில் கையோடு இருக்கணும்!” அதே மாதிரி, வேலை இடம் என்பதுதான் நம்ம இரண்டாம் வீடு. நல்ல நண்பர்கள், நெஞ்சுக்குள்ளாவேப்பா உறவுகள், அவர்களுடன் வேலை செய்வது என்பது ஒரு சந்தோஷம் தான். ஆனா, அந்த சந்தோஷத்தை லேசாக சிதைக்குற ஒரு சில பேரும் இருக்காங்க. அவங்க பண்ணும் வேலையைப் பற்றி கேட்டா “அடப்பாவி!”னு தான் வரணும்!
“ஓய்வுக்குப் போகும்போது ஒரு நல்ல ஹோட்டல் எடுத்து சும்மா ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளலாம்”ன்னு யோசிக்கிறவர்களுக்கு, ஹோட்டல் முன்பதிவு மேசை பக்கம் நடக்கிற கதைகள் பலதரப்பட்டு இருக்கும். ஆனா, இப்போ சொல்லப்போகும் கதை – அப்படியே நம்ம ஊரு பஜார் கடை வாயில் சண்டை போடும் கூட்டத்துக்கு சுவாரஸ்யம் குறையாது!
ஒரு நாள், அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டலில், 60 வயசு வந்த ஒரு ஐயா, மூன்று நாள் தங்கணும் என்று முன்பதிவுக்கு வந்தார். ஹோட்டல் ஊழியர் விலையை சொன்ன உடனே, அந்த ஐயா கலங்கிப்போய், “ஏன் இந்த ரெண்டு வருடத்துல இவ்வளவு விலை ஏறிச்சு?” என்று பிரமிப்போடு கேட்டார். “கடந்த வருடம் ஒரு ராத்திரி $90 தான், இப்போ $126 ஆகிட்டே!” என்கிறார். ஊழியர் பொறுமையோடு “ஐயா, டாரிஃப், பொருட்கள் விலை எல்லாம் ஏறிட்டுச்சு”ன்னு சொன்னதும், ஐயா கோபத்துடன், “OANN சொல்லுது நம்ம பொருளாதாரம் சுமாரா போறதில்ல; எல்லா நிறுவனங்களும் வாடிக்கையாளருக்கு சலுகை கொடுக்கணும், நீங்கள்தான் கூடுதல் பணம் பாக்கி வைக்குறீங்க!”ன்னு புலம்பி வெளியே போயிட்டாராம்!
நம்ம ஊரிலே ஒரு பழமொழி இருக்கு – "பார்த்தால் போதும், கேட்டால் தாங்காது!" இந்தக் கதையில் அந்தப் பழமொழி துல்லியமாக பொருந்தும். ஹோட்டல் பணியாளர் ஒருவர் தன்னுடைய முன்னணி மேசை அனுபவத்தை ரெடிட்-இல் பகிர்ந்திருக்கிறார். அந்த அனுபவம் நம்ம ஊர் திருமண ஹால்களில் ‘கேக் எங்கே, குல்ஃபி எங்கே?’ என்று வாடிக்கையாளர்கள் குழப்பப்படுவது போல!