மால்களில் வேலை செய்வது எளிதான விஷயம் கிடையாது. அங்குள்ள வேலைக்காரர்கள் தினமும் சந்திக்க வேண்டிய வாடிக்கையாளர் 'அழுத்தம்' பற்றியும், மேலாளர்களின் மனப்பான்மையைப் பற்றியும் நம்மில் பலருக்குத் தெரியும். ஆனா, அந்த வேலைக்காரரே ஒரே நாளில் 'ஹீரோயின்' ஆகி, தன்னுடைய அறிவாலும், துணிச்சலாலும் நால்வர் குழுவை ஓட்டச் செய்தா? அந்த கதையைத்தான் இன்று பார்ப்போம்!
அமெரிக்கா வேலைக்கு போனாலே ஜாலி என்று நாம நினைப்போம். ஆனா, அங்குள்ள ஹோட்டல் பணியாளர்களுக்கு சமீபத்தில் ஒரு 'கமலா' அனுபவம் வந்திருக்குது! வெள்ளிக்கிழமை காலை பணிக்கு போன ஒரு ஹோட்டல் ரிசப்ஷன் ஊழியர், மேசையில் ஒரு பெரிய மனிலா கோப்பையில் "CONFIDENTIAL" என்று எழுதியிருக்கு. இதுல ICE (Immigration and Customs Enforcement) அதிகாரிகள் சோதனை நடத்தினா என்ன செய்யணும் – அப்படிங்கற உள்முறைகள்! அமெரிக்கா வாழ்கையில் இது ஒரு புது 'குலி' சோதனை போலவே.
சேலம் பக்கத்து ரயில் நிலைய ஹோட்டலில் ஒரு சுவாரசியமான சம்பவம் நடந்துச்சு. இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கே நைட் ஆடிட்டர் ஷிப்ட் ஆரம்பிக்க, ஒரு குடும்பம் – அம்மா, அப்பா, பத்துக்கூட வராத பொண்ணு – முகம் சோர்ந்து வந்தாங்க. அப்பா மட்டும் 25 மணி நேரமா தூங்காமலே இருந்தாரு!
தூக்கத்துக்கு இடையில் வந்த இந்தக் குடும்பம், மூன்றாம் தரப்பு (third party) தளத்தில் ஹோட்டல் ரிசர்வேஷன் பண்ணி வந்தாங்க. ஆனா, அந்த வெர்ச்சுவல் கார்டு கழிவாயிடுச்சு – அட, இதெல்லாம் தமிழ்நாட்டில் ஒரு பொதுவான கதை! ஆனா, இந்த குடும்பம் மட்டும் "யூனிகார்ன்" மாதிரி – ரொம்பவே அரிதாகவும், நேர்மையுடனும் நடந்தாங்க!
நமது ஊரில், பசுமை நிறைந்த காலை நேரம். ஆனாலும், ஹோட்டல் முன்பகுதி வேலைக்காரர்களுக்கு எப்போதும் ஓய்வு இல்லை! “போன வாரம் ஒரு நல்ல விருந்தினர் வந்தார்” என்று நினைத்து, சந்தோஷமாக இருந்த இடத்தில், இந்த வாரம் ஒரு வாடிக்கையாளர் ஏன் இப்படிப் பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தை மாதிரி வம்பு செய்தார் என்று நினைத்து என்னுடைய மனசு குழப்பமடையுது!
அதுவும், எல்லாம் சரியாக இருக்கோம் என்று நினைக்கும் நேரத்தில், போலீசாரே நேரில் வந்து வாடிக்கையாளரை டிராப் பண்ணி போனாங்க. அப்படிப்பட்ட ஒரு அனுபவம் தான் இன்றைய கதையின் மையம்.
"நம்ம ஊர்ல ஆளாளுக்கு அவசரம், ஆனா மேல இருக்கிறவங்க தான் முடிவு எடுக்கிறாங்க!" – இந்த பழமொழி, கீழே சொல்வோம்னு நினைக்கிற இந்த கதைக்கு அப்பாடி பொருந்தும்.
கொரோனா காலத்துல, ஒரு சிறிய கிரிஸ்துவ தொண்டு நிறுவனம். 'இடையறா நண்பர்கள்' மாதிரி, மனநலம் சிரமமுள்ள பெரியவர்களுக்கு தினசரி வகுப்புகள் நடத்துறாங்க. கொரோனா வந்ததும், நேரில் வர முடியாமல், திரும்ப திரும்ப பணம் கம்மி ஆக ஆரம்பிச்சது. உள்ளார் உள்ளார்னு பணம் பயந்து, 'சிறிய ஊழியர்களை' புறப்படுத்துறதா வார்டு முடிவு பண்ணுது.
ஆனால் அந்த வார்டு யாரை விட்டு வைத்தாங்க தெரியுமா? பாஸ்டர் அவர்களோட மனைவி (அதிகார வார்டு தலைவர்!), பத்து வருடம் கிறிஸ்துவ சபையில இருக்கிறவர், "இவரை விட்டு விட முடியாது, இவருக்கு குழந்தை இருக்கு!"ன்னு சொல்லி இன்னொருத்தர். நடுநிலைமை இல்லை, HR இல்லை - ஏன், நம்ம ஊரு வாடகை வீடுல கூட இப்படி சொல்லமாட்டாங்க!
இன்று நம்ம ஊரு ஹோட்டல் கதைகள் எல்லாம், “ஏன் ஆளுக்கு சுத்தம், ஒழுங்கு தெரியாதா?” என்பதுபோல் இருக்கும். ஆனா, தூரம் லண்டன் போய் இப்படி நடக்கும்னு யாருக்கும் சந்தேகம் வராது. இப்படி ஒரு அசிங்க, சிரிப்பு கலந்த சம்பவம் தான் இன்று நம்ம பாக்கப்போறோம். 1981-ல் சென்ட்ரல் லண்டனில் நடந்தது. காலம் ஆனாலும், மனிதநேயம், சிரிப்பும், சும்மா இல்லாம இருக்குறது பாருங்க!
உங்கள் நண்பர்கள் யாராவது 'நான் ஒரு பண்ட் ராக் இசைக்குழுவில் இருக்கேன்' என்று சொன்னாலே உங்களுக்கு ஏதோ பெரிய ஆச்சர்யம், ஸ்டைல், ராக் ஸ்டார் வாழ்க்கை என்று தோன்றும், இல்லையா? ஆனால் அந்த ஸ்டைல் வாழ்க்கையின் மறுபக்கம் எப்படி இருக்கும் என்பதை ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் வேலை பார்த்தவர்கள் கேட்டால் மட்டும் புரியும்! நம்ம ஊரில் சினிமா ஹீரோக்கள் ஹோட்டல்களில் கலாட்டா பண்ணுவாங்க என்கிற கதை போலவே, வெளிநாட்டிலும் ராக் ஸ்டார்களும் தங்கள் கலாட்டாவை காட்டுவதை இந்த கதை நமக்கு சொல்கிறது.
தன்னோட வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் நாமும் சின்ன சின்ன பழிகளை எடுத்து, அதில் சுகம் கண்டுபிடிக்கிறோமே! அப்படிப்பட்ட ஒரு அசத்தல் பழிகதை தான் இன்று உங்களுக்காக. ஒரு அமெரிக்க தம்பதியர், வீட்டுதாரர் அவர்களிடம் டெபாசிட்டை திருப்பிக்கொடுக்க மறுத்ததற்காக, அவர் வீட்டையே "பேய்வீடு" மாதிரி மாற்றி வைத்தார். அதுவும், எதுக்காக தெரியுமா? மினியன்ஸ் டாய்ஸ் ஒன்னு வைத்து!
வீடு மாற்றும் போது நம்ம ஊரிலும் பல பிரச்சனைகள் இருக்கும். "பொட்டலம் கட்டிட்டாங்கன்னா, வீடு குழப்பமா இருக்குமே!" என்று சொன்னு, வீட்டுதாரர் முன்னும் பின்னும் பார்க்காம டெபாசிட்டை கடத்திவிடுவார். அந்த மாதிரி தான் இந்தக் கதையிலும் நடந்திருக்கிறது. ஆனா, இந்த கதையின் நாயகி எவ்வளவு சதிக்காரத்தி என்பதை படிச்சீங்கன்னா, நமக்கு கண்ணீர் வருமா, சிரிப்பு வருமா தெரியாமல் போயிடும்!
நம்ம ஊரில் பஜார்ல போய் சமையல் பொருட்கள் வாங்கினாலும், வீட்டில் தண்ணீர் வைத்தாலும், எல்லாத்துக்கும் நம்ம மாமா, அம்மா, அக்கா யாராவது கண்டிப்பா கவனிப்பாங்க. ஆனா, வெளிநாட்டு வாழ்க்கைல roommate-களோட வாழும் போது, அந்த ஒற்றுமை, பொறுப்பு எல்லாம் ஒருவேளை குறைவாக இருக்கலாம். இதற்காக யாரும் பெயர் சொல்லிக்கொண்ற பாவம் கிடையாது; ஆனா சில பழக்கங்கள் மட்டும் கொஞ்சம் பைத்தியமா இருக்கும். அதில முக்கியமா ஒன்று – டாய்லெட் பேப்பர் ரோல் மாற்ற மறக்கறது!
நம்ம ஊர்ல கூட, வெயிலோடு வெயில் வெய்யும் கோடை நாட்களில் ஒரே ஒரு மழை வந்தாலே மனசு குளிர்ந்துபோயிடும். ஆனா, ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் (Front Desk Staff) கிட்ட அந்த மழை நாள், சாதாரணமா இல்லாமல் ‘சிறப்பா’ போயிருக்குனு சொன்னா நம்புவீங்களா? இதோ, அந்த அனுபவத்தை உங்களோட பகிர்ந்துகறேன்.
ஒரு மழைக்கால மதிய நேரம். ஹோட்டல் சும்மா சோம்பல். வெளியில மழை எல்லாம் சின்னஞ்சிறு துளிகள் இல்ல, ஊற்றுவடிச்சு கடைக்கட்டு! அப்போ தான், ஒரு பாட்டி மாதிரி நல்ல மனசு கொண்ட ஒருவர், மெதுவா வந்து, “மகனே, ஸ்பிரிங்கிளர் (நம் தோட்டங்களில் தண்ணீர் தெளிக்குற சாதனம்) ஓடிக்கிட்டு இருக்கு... ஆனா வெளியில மழை நனைக்குது!”ன்னு சொன்னாங்க. நான் கொஞ்சம் திகைத்து, “அம்மா, உடனே பார்த்துக்கறேன்!”ன்னு நிம்மதியா சொல்லி அனுப்பினேன்.