வணக்கம் நண்பர்களே! இன்று உங்களுக்கு நான் சொல்லப்போற கதை, சும்மா சிரிக்க வைக்கும் கதையில்லை; நம்ம ஊரு ஹோட்டலில் கூட நடக்கக்கூடிய ஒரு சம்பவம். "தவறு யாருடையது?" என்ற கேள்விக்குத் தொடர்ந்து பதில் சொல்லாத உலகத்தில், இந்த கதையை படிச்சு முடிச்சதும், உங்களுக்கே சிரிப்பு வரும்.
“ஓர் ஹோட்டல் முன்பலகை வேலைனா, ஜில்லென ஆபீஸ் வேலை மாதிரி இருக்குமோ?” என்று நிறைய பேருக்கு தோன்றும். ஆனா, அது மாதிரி இல்லப்பா! அங்க வர்ற விருந்தாளிகளும், போன் அழைப்புகளும்… எல்லாமே சுவாரசியமா, சில சமயங்களில் பைத்தியக்காரமா கூட இருக்கும். இப்படித்தான் நடந்த ஒரு சம்பவம் தான் இன்று உங்ககிட்ட சொல்றேன் – படிச்சு பாத்தா, உங்களுக்கும் ஒரு ‘ஹோட்டல் கதை’ நினைவுக்கு வரலாம்!
ஒரு சனிக்கிழமை இரவு, ஹோட்டல் லாபி வெறிச்சோட இருக்கும்போது, நம்ம ஹீரோ/ஹீரோயின் (Reddit-ல u/sydreadsbook) படிப்புக்காக படிச்சிக்கிட்டு இருந்தாங்க. லாபியில் அமைதியா இருந்தது, ஆனா, எதிர்பாராத நேரத்தில் போன் மணி ஒலிச்சுச்சு. “சும்மா ஒரு வாடிக்கையாளர் தெரியுமோ?”ன்னு நினைச்சு போனை எடுத்தாங்க. ஆனா, அப்போ தான் கதை திரும்பும்!
வணக்கம் நண்பர்களே! நம்ம ஊரு சோறு சாப்பிட்டவன் எல்லாம் கடை அனுபவங்களை சொல்லத் தயங்க மாட்டான். சின்ன வயசிலேயே கடை பக்கத்து bench-ல அமர்ந்து, ‘மாமா, ஒரு மிட்டாய்’ என்றாலே, ‘கடை சுவை’ ஆரம்பம். ஆனா, கடையில் வேலை செய்யும் மக்களுக்கு மட்டும் தான் தெரியும் – அங்க நடக்கும் சின்ன சின்ன சம்பவங்களும், நக்கலும், நாடகமும்!
இப்படி தான், உலகம் முழுக்க கடை அனுபவங்களை பகிரும் ஒரு ரெடிட் சமூகம் இருக்கு – r/TalesFromRetail. இங்கே, வேலைக்காரர்கள் தங்களோட ‘Express Lane’ – அதாவது சுருக்கமான, சில்லறை அனுபவங்களை பகிரும் இடம். நம்ம ஊரு டீக்கடையில் குழம்பு அடிச்சு பேசற மாதிரி தான்!
"எங்க வீட்டு ஜன்னலிலிருந்து பார்த்தா, அந்த பில்டிங்கில் ஒரு பிணம் கிடக்குது!" – இப்படி ஒரு கிளைமாக்ஸ் வசனம் கேட்டால் நமக்கு என்ன நினைவு வருகிறது? சினிமா, அதிரடி சீரியல், இல்லா நம்ம ஊரிலெல்லாம் வரும் கிசு கிசு கதைகளா? ஆனா, இது நடந்தது ஒரு ஹோட்டலில், வெளிநாட்டில், ராத்திரி நேரம்!
ஒரு குடும்பம் ஹோட்டலில் தங்கியிருந்தாங்க. ஜன்னல் வழியே பார்ப்பதற்குள், பக்கத்திலிருக்கும் மூன்று மாடி கட்டடத்திலிருக்கும் பால்கனியில், யாரோ ஒருவர் படுத்திருக்கிறார். அந்தக் குழந்தைகள் பார்த்ததும் பயந்துட்டாங்க, "அப்பா, பிணம்!" என அழ ஆரம்பிச்சாங்க. அப்புறம் என்ன, இந்த அப்பா நேரா ஹோட்டல் முன்பதிவுக்கு (reception) போன் பண்ணி, “நீங்க உடனே பார்த்து கண்டுபிடிக்கணும், இது என் பொண்ணுகளுக்கு பயங்கரமா இருக்கு!” என்று கதறினார்.
ஒரு ஹோட்டலில் வேலை பார்த்து கொண்டிருக்கிறேன். ராத்திரி இரவு 2 மணி. எல்லாரும் தூங்கிக்கிட்டிருக்கும் நேரம். அப்போ திடீர்னு வெளியிலிருந்து ஒருத்தி உள்ள வர்றாங்க; கையில் ரூம் கீ இருந்ததால், நம்ம ஹோட்டல் வாடிக்கையாளர் தான் என்று தெரிந்தது. ஆனா, அவர் முகம் முழுக்க கோபம். "உங்க பேரு சொல்ல முடியுமா?"ன்னு கேட்டேன், சமாதானமா இல்ல. "நீங்க தான் இவங்க மேலாளரா? வெளியில நடந்ததுக்கு நீங்க பொறுப்பு!"ன்னு தம்பட்டம் அடிக்க ஆரம்பிச்சாங்க.
இப்போ ஒரு ஹோட்டலில் ராத்திரி ஷிப்ட்ல இருக்குறவங்கன்னா, சும்மா ரிசப்ஷன்ல இருக்குற ஆளுங்கிற நினைப்போட தான் இருப்பாங்க. ஆனா, இங்க ஓர் ஆச்சர்யம்... வெளியில் நடந்த எல்லா விஷயத்துக்கும் நம்ம தான் பொறுப்பு வேண்டுமாம்! என்னடா நடந்துச்சு? இப்படி கோபத்தோட வந்த இந்த அம்மாவுக்கு என்ன பிரச்சனைன்னு நானே குழப்பமா இருந்தேன்.
நம்ம தமிழ்குடும்பங்களில் எல்லாம் ஒரு 'பாட்டி' இருக்கிறாங்க. நல்லாருக்கட்டும், அவர்களது விருப்பம், சோம்பல், ரொம்ப நேர்மையான விமர்சனம், எல்லாம் கலந்தே இருக்கும். கேமரா இல்லாத குடும்ப சீரியல் மாதிரி! இந்தக் கதையிலும் அப்படித்தான் ஒரு பாட்டி, குடும்ப சனிக்கிழமை காலை நேரம், அனைவரும் ஒன்றாக உணவு உண்டுவிட்டு, பாட்டி அம்மாவுடன் கிசுகிசு பேசிக்கொண்டிருந்தார். இதேவேளை, பாட்டி திடீரென, “யாராவது பியானோ வாசிச்சு காட்டுங்கப்பா!” என்று கட்டாயப்படுத்தினாங்க.
அப்புறம் என்ன, எல்லாரும் பாட்டி சொல்வதை ஏற்காமல் எப்படி இருக்க முடியும்? ஆனால் இந்தப் பாட்டி, நம்ம கதாநாயகனின் பியானோ பயிற்சியை எப்போதும் விமர்சனம் செய்யும் பழக்கம் உடையவர். “பயிற்சி நிறுத்திட்டேன்னு ஏன் முடிவெடுத்தே?” எனக் கேள்வி எழுப்பும் பாட்டி, இப்போது பியானோ இசை கேட்டே தீர வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்தார்.
வணக்கம், அன்புள்ள வாசகர்களே! நம்மில் பலருக்கு ஹோட்டலில் தங்கிய அனுபவம் இருக்கும். சிலர் கிளாசிக் ரெசிடென்ஸில், சிலர் வழக்கமான லாஜில், சிலர் ஹோட்டல்-ரிசார்ட் லெவலில். ஆனால், ஒரு ஹோட்டல் ஊழியர் அந்த விருந்தினர்களை எப்படி சமாளிக்கிறார்கள் என்று யோசித்துப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அதிலும், நள்ளிரவில் கதவுகளைக் கூப்பி வைத்திருப்பது குறித்து ஒரு விருந்தினர் கோபப்பட்டால்?
நம்ம ஊரில் சாமான்யமா பைக்கில் பயணிப்பது எல்லாருக்கும் வழக்கம்தானே? அப்படியே தலைக்கு ஹெல்மெட் போட்டுக்கோ, இல்லையோ, ‘போங்கப்பா, நான் கவனமா தான் ஓட்டுவேன்!’ என்று பலரும் மெத்த மாறி விடுவோம். ஆனா, வாழ்க்கை எப்போவும் நம்ம கணக்கு போனே நடக்குமா? இன்று, ஒரு அவசர மருத்துவமனையில் பணிபுரியும் நர்ஸ் சொன்ன அனுபவம், அதில் ஏற்பட்ட ஒரு கலகலப்பான சம்பவம், அதனுடன் நம்ம ஊரு கலாச்சாரம் கலந்து, பைக்கில் ஹெல்மெட் போட வேண்டிய அவசியத்தை பற்றி பேசப்போகிறேன்.
“உங்க வீட்டிலிருந்து என்ன வியூ இருக்கு?” என்றால் நம்மில் பலர் “பக்கத்து வீட்டின் சுவர் தான்!” என்று சிரிப்போம். ஆனால், வெளிநாட்டில் சிலர் தங்கும் ஹோட்டல் அறைக்கே ‘வியூ’ என்றால் அந்த வியூ வித்தியாசமானதும், வேடிக்கையானதுமாக இருக்க வேண்டுமோ என்னவோ!
இந்தக் கதையில் ஒரு வாடிக்கையாளர், தானே முன்பதிவு செய்த ‘பூல் வியூ’ அறையைப் பார்த்து, அதேபோல் “வியூ” கிடைத்ததற்கே பெரிய குறை எழுப்பி, ஆன்லைனில் மதிப்பீடு எழுதியிருக்கிறார். இந்த அனுபவம் வாசிப்பவர்களை சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும் வைக்கும்.
ஒரு ஹோட்டல் முனையத்தில் வேலை பார்த்து இருப்பவர்களுக்கு, தினமும் ஒரு சிரிப்பு, ஒரு கசிவு, ஒரு கோபம், ஒரு சோதனை என்று கலந்த கலவையாகவே நேரம் செல்கிறது. ஆனால், சில நாட்கள் நம் பொறுமையைச் சோதிக்க வந்த மாதிரி இருக்கும். 'இன்று போதும், இனிமேல் என்னவாவது நடக்கட்டும்!' என்று மனதில் எண்ணும் அளவுக்கு. அப்படியொரு இரவு தான் இப்போ நாம பார்க்கப்போகும் பதிவு.