வாடிக்கையாளர் சேவையில் வேலை பார்த்தவர்கள் எல்லாருமே ஒவ்வொரு நாளும் விதவிதமான கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ஆனா, சில நேரம் வாடிக்கையாளர் கேள்வி கேட்கும் விதம், நம்மளே கலாய்க்கும் அளவுக்கு இருக்கும்! "ஒன்னும் இல்ல மாமா, நாம தான் இப்படிச் சுத்துறோம்!" என்று நம்ம ஊரு ஊழியர்கள் சொல்வது மாதிரி, ஒரு ஹோட்டல் முன்முகப் பணியாளருக்குப் பிடித்தமான ஞாபகம் இதோ உங்களுக்காக.
நம்மில் பலர் வெளியூர் பயணத்துக்கு ஹோட்டலில் தங்க நேர்ந்திருக்கலாம். ஆனா, அந்த ஹோட்டல் முன்பணியாளர்கள் (Front Desk Agents) யாரும் தனக்கென ஒரு உலகம் சமாளித்து, எத்தனை சிரமங்களை எதிர்கொள்கிறார்கள் என்று யாராவது நம்மில் யோசிச்சிருக்கிறோம்? ‘‘பணியாளர்களிடம் நல்லா நடந்தால் நம்மக்கும் நல்லது நடக்கும்’’னு பெரியவர்கள் சொல்லும் பழமொழிக்கு உயிர் ஊட்டும் கதையைத்தான் இப்போ பார்க்கப்போகிறோம்!
வணக்கம் அன்புள்ள வாசகர்களே! நம்ம ஊர்ல எல்லாரும் ரொம்பவே அறிந்திருக்கும் ஒரு விஷயம் என்னனா, வேலை இடத்துல நடக்கிற சம்பவங்கள் தான்! அந்தக் கதைகள், சிரிப்புகளும், வேதனைகளும், தனி உலகம்! இந்த வாரம் ரெடிட்-ல் ‘TalesFromTheFrontDesk’ என்ற பிரபலமான சமூகத்தில் வந்த ஒரு கலாட்டா த்ரெட் பற்றி சொல்லணும் நினைச்சேன். இதுல ‘Weekly Free For All Thread’ என்ற தலைப்பில், பசங்க தங்கள் அனுபவங்களையும், கேள்விகளையும், கமெண்டுகளையும் பகிர்ந்திருக்காங்க. ஏதாவது கேட்கணும்னா, பேசணும்னா, எல்லாத்தையும் இங்க எழுதுங்கன்னு சொல்லி கொஞ்சம் ரொம்ப ஃப்ரீயா இருந்து இருக்காங்க!
இந்த மாதிரி த்ரெட்களில், ஒரே மாதிரி சம்பவங்கள் இல்லாமல், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தினசரி வாழ்க்கையில நடந்த சுவாரஸ்யமான அனுபவங்களை பகிர்ந்திருக்காங்க. ரொம்ப இண்டரஸ்டிங்கா இருந்தது. நம்ம ஊர்லோட வேலை இட கலாச்சாரத்துக்கும் இதை ஒப்பிட்டு பார்க்கலாம் என்ற ஆர்வத்துடன் இப்படி ஒரு பதிவு!
நமக்கு எல்லாம் பள்ளிக் காலம் என்றாலே நினைவில் வருவது, சீரான, ஒழுங்கான உடைகள், ஆசிரியர்களின் கண்டிப்பான குரல், பாட்டி போல் சீரி சீரி பேசும் பெரியவர்கள்! ஆனா, இந்தக் கால பள்ளியில் "உடை" குறித்த விவாதம் இன்னும் நடக்குது என நம்ப முடியுமா? சமீபத்தில் நடந்த ஒரு சம்பவம், "மலிசியஸ் கம்பிளையன்ஸ்" என்ற ரெடிட் குழுவில் பகிரப்பட்டு, நம்ம ஊரு மக்களுக்கு ஒரு நல்ல சிரிப்பை கொடுத்திருக்கிறது என்பதே இந்தக் கதையின் சுவாரசியம்!
வணக்கம் வாசகர்களே! நம்ம ஊருல பஸ்ஸில் பயணிச்சா உயிரோட திரும்பினா பெரிய விஷயம், ஆனா வெளிநாடுகள்ல ஹோட்டலில் வேலை செய்யுறவங்க சொல்வதை கேட்டா, நம்ம பஸ்ஸ் அனுபவம் கூட லேசா தான் இருக்கும் போலிருக்கு! இந்த வாரம், ஒரு ஹோட்டல் முன்பணிப்பெண்ணுக்கு (Front Desk) நேர்ந்த கத்திக்கொள்ளும் காமெடி, கோபம், கலவரம், எல்லாமே கலந்த அனுபவத்தைக் கேட்கலாம்.
ஒரு வாரம் விடுமுறை எடுத்துக்கிட்டு, பசிக்குட்டி போல ஹோட்டலுக்கு திரும்பினாங்க. ஆனா, காத்திருந்தது "அருவா கூட்டம்" மாதிரி, அலப்பறை, குழப்பம், வாடிக்கையாளரின் கோபம், எல்லாமே! நம்ம ஊரு குடும்பத்தில ஒருத்தர் ஊருக்கு போய் வந்தாங்கனா, வீடு துரும்பும் போல, இங்க ஹோட்டலில் வேலை செய்யுறவங்களுக்கு, விடுமுறைக்குப் பிறகு சும்மா தான்!
“எங்கு நோக்கித் திரும்பினாலும், வாழ்க்கை ஒரு புதிய கதையை சொல்லுவதே!” – இந்த பழமொழி நம் தமிழ் மக்களுக்கு எவ்வளவு பொருந்தும் தெரியுமா? இன்று நம்முடைய கதாநாயகன், நான்கு ஆண்டு காலமாக பிராண்டட் ஹோட்டலில் Front Office Manager (FOM) ஆக வேலை பார்த்தவர், தனது வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்குகிறார். அந்தப் புத்திசாலி Boutique ஹோட்டல் வாழ்க்கையும், அதில் வரும் சிரிப்பும், சிக்கலும், சுவாரஸ்யமும் பற்றி பேசப் போகிறோம்.
நம்மில் பலர், வேலை என்பது ஒரு இடத்தில் மட்டும் தொடர வேண்டும், அங்குதான் நம் பாதுகாப்பு என்று நினைப்போம். ஆனால், சில சமயம் அந்த பாதுகாப்பை விட்டுவிட்டு, புதியதொரு பாதையில் நடக்க தயார் ஆனால் தான், வாழ்க்கை நம்மை சிரிக்க வைக்கும் அனுபவங்களை பரிசளிக்கிறது. அந்த அனுபவங்களை தான் நம்முடைய ஹோட்டல் FOM நண்பர் பகிர்ந்திருக்கிறார்.
"நம்ம ஊரிலே 'நம்மதான் முதல்'னு ஓடியா, அமைதி இல்லாதவங்களே அதிகம்! ஆனா, ஒழுங்கு பாக்குறவங்க எப்போதும் வெல்லுவாங்க. இதோ, ஒரு அமெரிக்கக் கிராமத்துல நடந்த உணவுத் தான அனுபவம், நம்மளும் சிந்திக்க வைக்கும்!"
ஒரு புது போன்ல எழுதுறீங்கன்னா, காபிடலைசேஷன் (Capitalization) வரலைன்னு புலம்புறீங்கனா, நம்ம ஊரு வாட்ஸ்அப்ப்ல கூட அப்படிதானே தானா? ஆனா, இந்தக் கதையில அதெல்லாம் முக்கியமல்ல; உணவுக்காக வரிசை, ஒழுங்கு, பொறுமை தான் ஹீரோ!
"எங்க வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு பொகிமான் என்றால் உயிர்! ஆனா, அந்தக் காரணத்துக்காக ஒரு குடும்பம் நேரே நெபிராஸ்காவிலிருந்து 12 மணி நேரம் வண்டி ஓட்டிக்கிட்டு வந்திருப்பாங்கன்னா நம்புவீங்களா? அதுவும் ஒரு விழா இருக்கும்னு நம்பி, மொத்தக் குடும்பத்தையும் கூட்டிக்கிட்டு வந்திருக்காங்க... ஆனால் அந்த விழேவே இல்லை!"
இப்படித்தான் ஆரம்பித்தது இந்த கதையும், அதோடு நம்ம ஊரில் பஜாரில் நடக்கிற மோசடிகளை நினைவூட்டும் ஒரு அனுபவமும். எல்லாம் புறம், "போகிமான் விழா" என்ற பெயரில் நடந்த இந்த இணையக் குற்றம், அங்கே பணியாற்றும் ஹோட்டல் முன்பதிவு ஊழியரின் கண்ணிலிருந்து வெளிவந்த ரொம்ப சுவாரஸ்யமான, சோகமான படைப்பு இது!
நம்ம ஊர்ல நம்மள மாதிரி பலர் வேலைக்கு போறோம். ஆனா, சில வேலைகள் மட்டும் உண்மையிலேயே மனித நேயத்துக்காகவே இருக்க வேண்டும் போலிருக்கு. இப்படித்தான் ஒரு வார இறுதி நாள், மருத்துவமனை காத்திருப்பு பகுதியில் நடந்த ஒரு விஷயம், என் மனசை நெகிழச்செய்தது. எப்பவும் போல நிம்மதியா டெஸ்க்கில் உட்கார்ந்து, நோயாளிகளுக்கான பதிவு பண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போ ஒருவரும் பதற்றமா, குழப்பத்தோட உள்ள வந்தார். பேச முடியாமல், கையால சைகை காட்டி… அவர் முகத்தில் மட்டும் ஏதோ கவலை.
"தம்பி, சும்மா ஹோட்டலில் ரிசெப்ஷனில் வேலைன்னா சமாதானமா இருக்க முடியாது. கஷ்டம், கலாட்டா, கமெடி – எல்லாம் கலந்த கலவையே!" அப்படின்னு சொன்னாங்க நம்ம ஊர் பெரியவர்கள். ஆனா, ஒரு மாதம்தான் வேலைக்கு போன இந்த ஹோட்டல் ஊழியருக்கு நேர்ந்த அனுபவம், நம்ம ஊர் 'தலைமுறைக்குப்' கூட சொல்லிக்காட்டும் வகையில இருக்கு!
ஒரு நாள், ஒரு வாடிக்கையாளர் வந்து, ஒவ்வொரு நாளும் பணம் கொடுத்து தங்குற மாதிரி இருந்தாராம். அந்த நாள் மட்டும் பணம் கொடுக்காமல், “ATM-க்கு போய் பணம் எடுத்து வர்றேன்”ன்னு சொல்லிட்டு போயிருக்காராம். மேலாளருக்கும் கோபம் வந்துச்சு. "பணம் வாங்கிட்டு, இவர்களை வெளியே அனுப்ப சொல்லுங்க!"ன்னு கட்டளையிட்டாராம். பணம் வாங்க வார்த்தையைக் கேட்டு வந்தவங்க, மேலாளரை முன்னாடி பேசணும் அப்படின்னு, பணத்தை ஏற்கனவே கொடுத்திருந்தது திரும்பவாங்கி, கார்ல ஏறி ஓடிப்போயிட்டார்களாம்!