நம்ம ஊரு பெட்ரோல் பங்குகளில் நடக்கும் சம்பவங்களைக் கேட்டால், சில நேரம் சிரிப்பும், சில நேரம் பாவமும் வந்துவிடும். ஆனா, இப்போ சொல்வோம்னு இருக்குற இந்த கதை, நம்ம ஊரு பக்கத்து டீக்கடையில் நடக்குற அளவுக்கு நம்மளோட வாழ்க்கையோட சம்பந்தப்பட்டிருக்கலாம்! ஒரு பெட்ரோல் பங்கில் வேலை பார்க்கும் நண்பர் சொல்லிய கதையை, நம்ம ஊரு வாசிப்பில் – சுவாரசியமாக, நம்ம பாணியில் பார்ப்போம்.
நம்ம தமிழர்களுக்கு எல்லாம், அப்பா, ஒரு இடம் இருந்தா போதும் – சும்மா பக்கத்து வீட்டுக் கதையிலிருந்து உலக அரசியல் வரைக்கும் பேசிக்கலாம்! இப்படி தான், ரெடிட்-ல ‘TalesFromTheFrontDesk’ என்று ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் குழுவும், வாரம் ஒரு தடவை “Weekly Free For All Thread” என்ற பெயரில் தங்களுக்கு தோன்றும் எல்லா கதைகளையும், சந்தேகங்களையும், கிண்டலையும், கவலையையும் கண்டிப்பில்லாமல் பகிர்ந்துகொள்கிறாங்க.
ஆமா, இந்த வாரம் அந்த டிரெட்டில் நடந்த கலாட்டாவும், நம்ம ஊர் வேலைப்பழக்கத்தையும் ஒட்டி உங்களுக்குச் சொல்லணும்னு தோணிச்சு. அப்படி ஒரு சுவாரசியமும், சிரிப்பும் கலந்த கதைதான் இது!
அலுவலகத்தில் பணி செய்யும் போது “நடவடிக்கைகள் சரியா பின்பற்றணும்!” என்று மேலாளர்கள் எப்போதும் சொல்லுவதை யாரும் மறுக்க முடியாது. ஆனால், இந்த விதிகளை உண்மையிலேயே கடைபிடிக்க ஆரம்பிச்சா, அது எவ்வளவு கலாட்டாவா போகும்னு யோசிச்சிருக்கீங்களா? இந்தக் கதையில் ஒரு அலுவலகத்தில நடந்த ‘மாலிஷியஸ் கம்ப்ளையன்ஸ்’ சம்பவம், அப்படியே நம்ம ஊரு சுவையில்!
ஒருத்தர் சொன்ன மாதிரி, “நம்ம ஊரு சாம்பார் மாதிரி, அலுவலகம் எல்லா சுவையும் கலந்து தான் இருக்கும்!” இந்தக் கதையும் அப்படித்தான் – கொஞ்சம் கலக்கு, கொஞ்சம் காமெடி, கொஞ்சம் குழப்பம்.
"குப்பை எடுத்துக் கொள்!" என்றாலே பசுமை பள்ளி நாள் நினைவுக்கு வருமா? ஆனால் அமெரிக்காவில் ஒரே வேலைக்கு வெறும் $2.25 சம்பளத்துக்கு ஒரு பையன் தன்னுடைய வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தார். அந்த அனுபவம் தான் இன்று நம்மைப் போல நிறைய பேருக்கும் விளக்கமாக இருக்குது.
ஒரு பெரிய ஹோட்டலில், நம் ஊர் சின்ன ஊர்களில் மாதிரி, எல்லா வேலைகளும் ஒரே இடத்தில் நடக்குமா? அந்த மாதிரிதான் அங்கும்! குப்பை தூக்கி தொடங்கின அந்த பையன், எப்படி முன்பணியில் (Front Desk) பெரிய அதிகாரியாக ஆனார் என்பதை, ரெடியிட்டில் u/FCCSWF என்பவர் பகிர்ந்த கதையை, நம்ம ஊர் நகைச்சுவையோடு, அனுபவங்களோடு பார்க்கலாம்.
நம்ம ஊரு ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நடக்கும் சுவாரசியமான சம்பவங்களும், வாடிக்கையாளர் டிராமாக்களும் எல்லாம், சினிமாவுக்கு கொஞ்சம் கூட குறையாது! ஆனால், சில சமயம் மனித மனசு தான் மிக பெரிய வாடிக்கையாளர் ஸ்டோரி எழுதி விடும். இன்றைய கதையை படிச்சதுமே, “ஏன் இப்படிப் பேசுறாங்க?”ன்னு நம்ம மனசு ரொம்ப வருத்தப்படும்னு நிச்சயம்.
இந்த கதையின் நாயகி – ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியில் வேலை பார்க்கறவர். அதுவும், சளி வந்திருக்கேன்னு பொறுப்போடு மாஸ்க் போட்டுக்கிட்டு, வாடிக்கையாளர்களுக்கு சேவை செய்கிறாங்க. சில நிமிடம் சுவாசிக்க, மாஸ்கை எடுத்து, முகம் காற்று வாங்கி இருக்கிற நேரத்தில் ஒரு வாடிக்கையாளர் உள்ளே வர்றாங்க. அப்போ தான் கதையின் திருப்பம்!
“தொலைபேசி சேனலில் பேய் சுற்றுகிறது!” – இதை கேட்டா நம்ம ஊர் சினிமா போல பக்கத்து பையன் சிரிப்பான கதையா நினைப்பீங்க. ஆனா, இது ஒரு அலுவலகத்தில் நடந்த உண்மை சம்பவம்! நம்ம தமிழர் அலுவலக வாழ்க்கையில, யாராவது துணிந்தால், வேலை முடிவுக்கு வந்துடும்னு நினைச்சு பண்ணும் சிறு குறும்புகள் இல்லாமா? ஆனா இந்தக் கதையில, அந்தக் குறும்பு கவுன்டர் மேசையில உக்கார்ந்ததுல இருந்து, ஒரு டெல்லி பேய் மாதிரி எல்லாரையும் குழப்பி போட்டுச்சு!
ஒரு தொலைபேசி சிஸ்டம் விற்றுக் கொண்டிருக்கும் நிறுவனத்தில், அவர்களுக்கே ஒரு தனி சிஸ்டம். அதுவும், எதாவது கருப்பு ஓட்டையில இருந்து எடுக்கப்பட்ட சர்வர் மாதிரி, கெட்ட தரத்துல இருக்கிறது. ஆனாலும், "நம்மள்தான் யாரும் பயன்படுத்த மாட்டாங்க"ன்னு நினைச்சு, விட்டுட்டாங்க.
"அண்ணா, 11 மணிக்குள்ளே ரூம் ரெடி ஆகுமா? நான் 15 பவுண்ட் குடுத்தேன்!" – இது ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களுக்கு வழக்கமான கேள்வி. நம்ம ஊர் சப்ஜியெக்ட் டு அவெயிலபிலிட்டி என்பதுக்கு மொத்த அர்த்தம் தெரியாம, பணம் குடுத்ததும் "அதிகாரம்" வந்த மாதிரி சில வாடிக்கையாளர்கள் நடக்கறார்கள். இந்த கதையை வாசிச்சா, உங்களுக்கும் ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் நண்பர் இருந்தா, அவரோட முகத்தை நினைச்சு சிரிப்பீங்க!
பொதுவா தமிழ்நாட்டுல, "உங்க வேலையை அப்புறம் பாருங்க, முதல்ல எனக்கு சேவை செய்யணும்"ன்னு சொல்ற வாடிக்கையாளர்களோட கதை எல்லாருக்கும் தெரியும். ஆனா, இந்த ஹோட்டல் முன்பணியாளர் அனுபவம், நம்ம ஊர் கலாச்சாரத்தோட கூடிய ஒரு சர்வதேச ருசி.
“பள்ளியில் படிப்பதுதான் முக்கியம், உபகரணங்கள் முக்கியமல்ல” என்றால் நம்புவீர்களா? நம் தமிழ் பள்ளிகளிலும், அமெரிக்க பள்ளிகளிலும், ஆசிரியர்களுக்கு எதிராக சில விதிகளும், கட்டுப்பாடுகளும் அவ்வப்போது வருவது புதிதல்ல. ஆனால், ஒரு அமெரிக்க பள்ளியில் நடந்த ஒரு சம்பவம், நம் ஊர்களிலேயே நடந்திருக்கலாம் போல ஒரு உணர்வை தருகிறது!
ஒரு பழைய அறிவியல் ஆசிரியர், தன்னுடைய பள்ளி அறிவியல் துறையின் செலவுகளை அதிகம் கவனிக்க வேண்டும் என்று நிர்வாகம் சொன்ன பிறகு அவர் சந்தித்த காமெடி அனுபவத்தைப் படித்து நானே சிரித்து மாறிவிட்டேன். “நீங்கள் Amazon-லோ, பக்கத்து கடையிலோ வாங்கக் கூடாது, பள்ளிக்கு ஒப்புதல் பெற்ற இரண்டு அறிவியல் சப்ளையர் கேட்டலாக் மூலமாக மட்டுமே பொருள்கள் வாங்க வேண்டும்!” என்ற கட்டுப்பாடு! அதெல்லாம் சரி; ஆனால் ஒரு காகிதத் துண்டுக்காக ரூ.5 செலவு செய்ய வேண்டுமா?
நம்ம ஊருலயும் அலுவலகங்களில் ஒரு டிப்பிகலான விஷயம் – ஒரு software-க்கு எல்லாரும் ஒரே பாஸ்வேர்டு பயன்படுத்துவது. யாராவது ஒரு நாளும் பாஸ்வேர்டு மாற்றிச்சி, இல்லன்னா password கெட்டியா டைப் பண்ணி account-ஐ lock பண்ணிடுவாங்க. அப்புறம் அங்கயும் ஒரு ஓயாத சிரமம்! இதுக்கெல்லாம் மேல, மேலாளர்கள் "ஏன் இப்படி நடக்குது?"னு கேட்பது தனிச்சுவை.
இதோ, அப்படிப்பட்ட ஒரு சூழ்நிலையில நடந்த ஒரு உண்மை சம்பவம் தான் இந்த ரெடிட் பதிவில். இந்த கதையை படிச்சதும் நம்ம அவ்வப்போடான அலுவலக வாழ்க்கை நினைவுக்கு வந்துரும்!
நம்ம ஊர்ல யாராவது அழைக்காம நம்மை அழைத்து, "ஏங்க ஒரு நிமிஷம் நேரம் குடுங்க..."ன்னு ஆரம்பிச்சாலே, நமக்கு நெஞ்சில ஓர் கோபம் வந்துடும். இதே மாதிரி, பெருசா சொன்னா 'கோல்ட் காலிங்' (cold calling) என்று சொல்வாங்க. இதுல Sales Development Representative (SDR) என்ற புது பதவி வந்திருக்கு. இங்க நம்மவன் தான் கதையின் நாயகன் – ஒர் SDR. இவர் B2B (வணிகம்-வணிகம்) வாடிக்கையாளர்களை மட்டும் தொடர்பு கொள்றாராம்; அது நம்ம வீட்டு லட்சுமி மாமிக்கு அழைக்கறதில்ல.
இந்த கதையில், ஒரு வாடிக்கையாளர் ரொம்ப 'அதிகாரம் பார்க்கும்' மாதிரி, மேலோட்டமா, நம்ம SDR-யை குறைவாக மதிச்சு பேச ஆரம்பிக்கிறார். ஆனால், இந்த SDR-க்கு ஆனா, பழி தீர்க்கும் புத்திசாலித் தமிழன் போல ஒரு ஐடியா வந்துடுது!