நம்ம ஊரில் யாராவது வீட்டை விட்டு வெளியே போறப்போ, ‘ஏய், சாவி எடுத்துக்கிட்டியா?’, ‘பணப்பை எங்கே?’ன்னு கணக்காகு. ஆனா, உலகம் முழுக்க இந்த ‘பணப்பை, அடையாள அட்டை’ கட்டாயமா எடுத்துக்கணும் என்பது எல்லாருக்கும் தெரியுமா? இல்ல! இந்தக் கதையை படிச்சீங்கனா, அப்படின்னு நம்புறீங்க.
நம்ம ஊரில் எல்லாமே “பொது” என்றாலே எல்லாருக்கும் உரிமை இருக்கணும் போல நம்ம மனதில் நுழையிருக்கும். ஆனால், சில நேரம் அந்த புரிதல் எவ்வளவு பெரிய குழப்பத்தையும், சிரிப்பையும் ஏற்படுத்தும் தெரியுமா? இதோ, ஒரு அமெரிக்க அபார்ட்மென்ட் கம்யூனிட்டி ரூம் சம்பவம் – நம்ம ஊரு தெருமுனை டீ கடை சண்டையை விட கலகலப்பா இருக்கு!
நம்மில் பல பேருக்கு, தங்குவதற்கோ, பறக்குவதற்கோ, சாப்பிடுவதற்கோ ஹோட்டல், ரெஸ்டாரண்ட், விமான நிலையம் என மக்கள் அதிகம் கூடும் இடங்களில் சேவை அனுபவம் இருக்குமேயா? அந்த வகையில், அங்கே பணிபுரிபவர்களின் பணி எவ்வளவு சிரமமானது என்று யாருக்குத் தெரியும்? "வணக்கம் அய்யா, நிச்சயம் பார்த்து சொல்லுகிறேன் அய்யா, தயவு செய்து அமைதியாக இருங்கள்" என்று நாள் முழுவதும் ஓர் போலி புன்னகையோடு பேசியதை விட, ஒருமுறை மனதை உடைத்து மனுஷன் மாதிரி பேசினால் தான் கஷ்டம் குறையும் போல.
"நீங்கள் நைட் ஷிப்ட் வேலைக்குப் போனீங்களா?" என்றால், நம் ஊரில் பெரும்பாலானவர்கள் சொல்வது, "அப்போ தூங்காம இருட்டுல வாசலில் நிப்பீங்க போலிருக்கு!" என்பதுதான். ஆனா, ஒரு ஹோட்டலில் இரவு வேலை பார்த்த ஒருவர் சொன்ன அனுபவங்களை கேட்டா, இந்த இரவுகள் வெறும் தூக்கமில்லாத நேரம் இல்ல; சில சமயங்களில், மறைபொருள் நிறைந்த மர்ம காலங்கள் ஆகவும் மாறும்.
நம் கதாநாயகன், தனது ஊரில் உள்ள ஒரு நடுத்தர கல்லூரி நகரத்தில் உள்ள ஹோட்டலில் ஐந்து வருடம் வேலை பார்த்தவர். ஆரம்பத்தில் நைட் ஆடிட்டராக சேர்ந்தவர், பின்னர் முன்னணி மேலாளராக பதவி உயர்வு பெற்றார். ஆனா, அவங்க சொல்வது, "இரவில் நடந்த விஷயங்களை நினைச்சாலே இன்னும் உடம்பு சிலிர்க்குது!"
“அம்மா, வேலைக்கு போறீங்களா?” – இந்த கேள்வி நம்ம ஊர்ல குழந்தை வாயில வந்தா, அம்மா ஒரு புன்னகையோட, “வேலைக்குப் போனாலும் உன்னை விட்டுட மாட்டேன்!”னு சொல்வாங்க. ஆனா அமெரிக்காவின் ஓர் தனியார் ஹோட்டலில் பணிபுரியும் ஒரு தாயின் கதை நம்ம ஊர் கதையைவிட வேற மாதிரி இருக்கு.
இந்த கதையை வாசிச்சதும், “இதுக்கு மேல என்ன வேணும்?”னு சிரிப்போடும், கோபத்தோடும், கருணையோடும் மனசு கலக்குது! ஒரு பெண், குழந்தையை உடன் கொண்டு பணிபுரிய அனுமதிச்சி, ஆனா அதுக்கு பதிலா மூணு பேரோட வேலை சுமை தலையில போட்டுருக்காங்க.
“இரண்டு நாள் இருபது மணி நேர வேலை” – இந்த வார இறுதியில் என் வாழ்க்கை முழுக்க மறக்க முடியாத அனுபவம்! என் முதல் ஹோட்டலில் திரும்பி சென்று, பழைய நினைவுகளும், புதுப் பரிட்சைகளும், மனதை கலகலப்பாக்கின விஷயங்களும் எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் நேர்ந்தது. நினைவில் வைக்க, இது ஒரு பெரிய ஸ்டார் ஹோட்டல் கிடையாது; நாமெல்லாம் தெரிந்த அந்த ‘Worst Eastern’ மாதிரியே ஒரு சின்ன ஹோட்டல் தான். ஆனால், அந்த இடம் எனக்கு ரொம்ப சிறப்பு.
என்னாச்சுன்னு கேட்டீங்கனா, ஊழியர் குறைவு. அதனால weekend-க்கு help பண்ண சொல்லி அழைச்சாங்க. என்னால பழைய இடம், பழைய faces, பழைய computer system (PMS – Property Management System!) என ஆர்வமோடு போயிட்டேன். அதுவும், என் வாழ்க்கையின் பெரிய எதிரி “Racist Breakfast Lady”யை ஒரு வாரம் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்பதில் சந்தோஷமே தனி!
நம்ம ஊர்ல “வந்த இடம் தான் சரியா?”ன்னு கேட்கறது சாதாரண விஷயம் தான். ஆனா, வெளிநாட்டு ஹோட்டல்களில் கூட இது எவ்வளவு பெரிய ‘காமெடி’வாக மாறும் என்பதற்கான சாட்சியாக, இந்தக் கதையை படிச்சதும் நமக்கு நம்ம வீட்டு உறவினர்கள், "இதைத்தான் கேட்டேன், நீங்கப் புரியவில்லையா!"ன்னு சொன்ன ஞாபகம் வரும்! இந்த ஒரு இரவை, ரெட்டிட் (Reddit) பக்கத்தில் u/TheNiteOwl38 என்பவரின் அனுபவம், நம்ம ஊரு சோம்பல் மற்றும் ‘மறுபடியும் கேளுங்க’ கலாசாரத்தோடு அப்படியே ஒட்டிகிடக்குது!
நம்ம ஊரில் கல்யாண சீசன் வந்தா, "மாப்பிள்ளை வீட்டார்" – "பெண் வீட்டார்" என இரு தரப்பும் போட்டி போட்டு ஸ்டைலாக விருந்தினர்களை ஏற்றுக்கொள்வது வழக்கம். அந்த அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும், வெளிநாட்டில் கூட கல்யாண விருந்தினர் குழுவோட ஹோட்டல் அனுபவங்கள் நம்மள மாதிரி படிப்படியா கலாட்டா தான் நடக்கிறது. இன்று நம்ம பக்கத்தில ஒரு சுவாரஸ்யமான ஹோட்டல் முன்பணியாளரின் நினைவுகளோட அனுபவத்தை படிக்க போறோம். இது நடந்தது அமெரிக்காவில், ஒரு பிரபல பல்கலைக்கழகத்துக்கே அருகில இருக்கும் சிறிய ஹோட்டலில்.
“ஏன் பாப்பா, சென்னையில் ஒரு நல்ல ஹோட்டல் பதிவு பண்ணி, குடும்பத்தோட பொழுதுபோக்குக்கு வந்தா, இப்படி சிக்கல்கள் வந்தால் நம்ம மனசுக்கு எவ்வளவு புண் ஆகும்!” – இப்படி நினைக்கும் அனைத்து தமிழர்களுக்கும், இன்றைய கதையைப் படிப்பதற்கு முன்பே ஒரு காப்பி விட்டு வைக்க சொல்லி விடுகிறேன்.
அவங்க பேரு குரன்சி அம்மா. பெயரையே கேளுங்க, பணத்தோட சம்பந்தம் இருக்காமலா போகும்? ஆனா, “இதெல்லாம் பணத்துக்காக இல்ல!”னு கூவி கூவி சொல்லிக்கிட்டே இருந்தாங்க. நம்ம ஊரு சொல்வது மாதிரி – ‘பணம் இருந்தா பூனைக்கும் பண்ணை’ன்னு சொல்றதுக்கு எதிர்போல, இங்க பணம் இருந்தாலும் மனசுக்கு திருப்தி இல்லை!
நமக்கு எல்லாம் ‘Mr. Bean’ என்றாலே சிரிப்பும், அதிசயமும் தான் நினைவுக்கு வரும். அவர் படு தவறுகள் செய்தாலும், நம்மை சிரிக்க வைத்துவிட்டே தீருவார். ஆனா, இந்த ஹோட்டல் சம்பவம் ஒரு தமிழர் பார்வையில் நமக்கு நினைத்தால் கூட வராத திருப்பங்களோடு, நம்மை சிந்திக்க வைத்துவிட்டது.
ஒரு ஹோட்டல் முன்றலில் நடந்த இந்த உண்மை சம்பவம், ஆரம்பத்தில் நம்ம Mr. Bean சிரிப்பு நிகழ்ச்சியோட மாதிரிதான் இருந்தது. ஆனால், முடிவில் அந்த சிரிப்பை ஒரு கனமான சோகமாக மாற்றியது. இந்த ஒற்றை சம்பவத்தில் நம்ம வாழ்க்கையின் நுட்பங்களை பார்க்கலாம்.