நம்ம ஊரில் எல்லாமே “பொது” என்றாலே எல்லாருக்கும் உரிமை இருக்கணும் போல நம்ம மனதில் நுழையிருக்கும். ஆனால், சில நேரம் அந்த புரிதல் எவ்வளவு பெரிய குழப்பத்தையும், சிரிப்பையும் ஏற்படுத்தும் தெரியுமா? இதோ, ஒரு அமெரிக்க அபார்ட்மென்ட் கம்யூனிட்டி ரூம் சம்பவம் – நம்ம ஊரு தெருமுனை டீ கடை சண்டையை விட கலகலப்பா இருக்கு!
நம்ம வீட்டுக்குள் நடக்கும் சின்ன சின்ன சம்பவங்கள் தான் வாழ்க்கையை ருசிகரமாக்கும், அல்லவா? அதுவும் கணவன்-மனைவி இடையே வரும் “கூந்தல்” சண்டைகள், ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வேறெந்த வடிவத்தில் நடக்காமல் இருக்க முடியாது! என் கண்ணாடி இல்லாமல் குளிக்கிற மோசமான பழக்கத்தால், குளியலறை நுழைந்ததும் ‘ரங்கோலி’ மாதிரி என் கூந்தலும், என் பூனை கலியில் உதிரும் முடியும், எல்லாம் டிரெயினில் சேர்ந்து, என் புருஷனுக்கு தான் வேலை. ஆனா, இந்த முறை அவன் போட்ட பழி, எனக்கு ஒரு நல்ல பாடமாக அமைந்தது!
ஒரு கடையில் வேலை பார்த்து பாருங்க, எல்லாம் நிம்மதியா இருக்கு நெனச்சா, மேலாளர்கிட்ட ஒரு “விதி” அடி வாங்குற மாதிரி வேற இல்லை! அதுவும் டெலி (deli) மாதிரி இடத்தில, கூட்டம் அதிகமா, வேலை ஓயாம இருக்கும்போது மேலாளரின் “பழிவாங்கும்” மனசு வந்தா என்ன ஆகும்? அந்த அனுபவத்தையே ஒரு அமெரிக்க நண்பர் ரெடிட்-ல பகிர்ந்திருக்கிறார். அவருடைய பெயர் Ancient_Educator_76 (சரி, நாம அவரை “அண்ணன்”னு சொல்லலாம்), இவர் அனுபவம் நம்ம ஊர் வேலைக்காரர்களுக்கும் நம்ம பீட்ஸா கடை கதைகளுக்கும் தான் பொருந்தும்!
நம்மில் பல பேருக்கு, தங்குவதற்கோ, பறக்குவதற்கோ, சாப்பிடுவதற்கோ ஹோட்டல், ரெஸ்டாரண்ட், விமான நிலையம் என மக்கள் அதிகம் கூடும் இடங்களில் சேவை அனுபவம் இருக்குமேயா? அந்த வகையில், அங்கே பணிபுரிபவர்களின் பணி எவ்வளவு சிரமமானது என்று யாருக்குத் தெரியும்? "வணக்கம் அய்யா, நிச்சயம் பார்த்து சொல்லுகிறேன் அய்யா, தயவு செய்து அமைதியாக இருங்கள்" என்று நாள் முழுவதும் ஓர் போலி புன்னகையோடு பேசியதை விட, ஒருமுறை மனதை உடைத்து மனுஷன் மாதிரி பேசினால் தான் கஷ்டம் குறையும் போல.
நம்ம ஊரு அலுவலகங்களில் எப்பவும் இருக்குற ரொம்ப பிரபலமான காட்சி — வேலைப்பாடுகள் ஏறக்குறைய எல்லாம் ஒரே பேருக்கு வந்துவிடும். "நீங்க தான் நல்லா பண்ணுவீங்க"ன்னு சொல்லி மேலாளர்கள் வேலைகளை தள்ளிப்போட்டுருவாங்க. ஆனா, எல்லாரும் அப்படி தாங்கிக்கொண்டு பண்ண முடியுமா? ஒருவேளை – பஞ்சாப் புட்டர் போல ஒரு நாள் வெடிக்காம விட்டுவிடும்! அதுவும் மேலாளரே "வேலை அதிகமா இருந்தா சொல்லுங்க"ன்னு சொல்லியிருக்காங்கனா, அப்புறம் என்ன நடக்கும்னு பாருங்க!
"நீங்கள் நைட் ஷிப்ட் வேலைக்குப் போனீங்களா?" என்றால், நம் ஊரில் பெரும்பாலானவர்கள் சொல்வது, "அப்போ தூங்காம இருட்டுல வாசலில் நிப்பீங்க போலிருக்கு!" என்பதுதான். ஆனா, ஒரு ஹோட்டலில் இரவு வேலை பார்த்த ஒருவர் சொன்ன அனுபவங்களை கேட்டா, இந்த இரவுகள் வெறும் தூக்கமில்லாத நேரம் இல்ல; சில சமயங்களில், மறைபொருள் நிறைந்த மர்ம காலங்கள் ஆகவும் மாறும்.
நம் கதாநாயகன், தனது ஊரில் உள்ள ஒரு நடுத்தர கல்லூரி நகரத்தில் உள்ள ஹோட்டலில் ஐந்து வருடம் வேலை பார்த்தவர். ஆரம்பத்தில் நைட் ஆடிட்டராக சேர்ந்தவர், பின்னர் முன்னணி மேலாளராக பதவி உயர்வு பெற்றார். ஆனா, அவங்க சொல்வது, "இரவில் நடந்த விஷயங்களை நினைச்சாலே இன்னும் உடம்பு சிலிர்க்குது!"
நம்ம ஊரிலே வெண்டிங் மெஷின் என்றால் மிட்டாய், பப்பcorn, குளிர்பானம் கிடைக்கும் அந்த பெரிய பெட்டி தான் நினைவு வரும். ஆனா, அந்த மெஷின் உடம்பு சரியில்லாம ஜாம் ஆகிடுச்சுனா, சகோ, அதுக்கு பின்னாடி நடக்குற கதை வேற லெவல் தான்! இப்போ, ஒரு தொழில்நுட்பத்துக்காரர், ஒரு சாதாரண ஜாம் பிரச்சனையை சரி செய்ய 40 நிமிடம் ஓட்டிட்டு போனார். ஆனா, அவர் கண்டுபிடிச்ச காரணம்? எப்படியும் நம்ம ஊர் சினிமா ட்விஸ்ட் மாதிரி!
நம்மில் பலருக்கு நேர்ந்திருக்கும் ஒரு அனுபவம் – சும்மா ஓர் ஹோட்டலில், காஃபேவில், அல்லது மெக்டொனால்ட்ஸில் சாந்தமாக சாப்பிட முயற்சி செய்யும் போது, பக்கத்துல யாரோ ஒருவர் தங்களுடைய மொபைலில் வீடியோவோ, சீரியலோ, பாடலோ, அது கூடாது என்ற மாதிரி முழு சத்தத்தில ப்ளே பண்ண ஆரம்பிச்சுடுவாங்க! அந்த நேரம் நம்ம மனசில் வருவது – “ஏன் இவர்கள் நமக்கு சாந்தி விட மறுக்கிறார்கள்?” என்ற கேள்விதான்.
அந்த மாதிரி ஒரு நாயகனின் அசத்தல் பழிவாங்கும் புதுமையை, ரெடிட்-இன் r/PettyRevenge என்ற பிரிவில் u/ExternalNote1354 என்பவர் பகிர்ந்திருக்கிறார். அவர் கூறும் கதை, நம்மை சிரிக்க வைக்கும், சிந்திக்க வைக்கும், அடுத்த முறை நமக்கும் இப்படியொரு சூழ்நிலை வந்தால் எப்படியாவது கையாளலாம் என்று தோன்ற வைக்கும்.
“அம்மா, வேலைக்கு போறீங்களா?” – இந்த கேள்வி நம்ம ஊர்ல குழந்தை வாயில வந்தா, அம்மா ஒரு புன்னகையோட, “வேலைக்குப் போனாலும் உன்னை விட்டுட மாட்டேன்!”னு சொல்வாங்க. ஆனா அமெரிக்காவின் ஓர் தனியார் ஹோட்டலில் பணிபுரியும் ஒரு தாயின் கதை நம்ம ஊர் கதையைவிட வேற மாதிரி இருக்கு.
இந்த கதையை வாசிச்சதும், “இதுக்கு மேல என்ன வேணும்?”னு சிரிப்போடும், கோபத்தோடும், கருணையோடும் மனசு கலக்குது! ஒரு பெண், குழந்தையை உடன் கொண்டு பணிபுரிய அனுமதிச்சி, ஆனா அதுக்கு பதிலா மூணு பேரோட வேலை சுமை தலையில போட்டுருக்காங்க.
“இரண்டு நாள் இருபது மணி நேர வேலை” – இந்த வார இறுதியில் என் வாழ்க்கை முழுக்க மறக்க முடியாத அனுபவம்! என் முதல் ஹோட்டலில் திரும்பி சென்று, பழைய நினைவுகளும், புதுப் பரிட்சைகளும், மனதை கலகலப்பாக்கின விஷயங்களும் எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் நேர்ந்தது. நினைவில் வைக்க, இது ஒரு பெரிய ஸ்டார் ஹோட்டல் கிடையாது; நாமெல்லாம் தெரிந்த அந்த ‘Worst Eastern’ மாதிரியே ஒரு சின்ன ஹோட்டல் தான். ஆனால், அந்த இடம் எனக்கு ரொம்ப சிறப்பு.
என்னாச்சுன்னு கேட்டீங்கனா, ஊழியர் குறைவு. அதனால weekend-க்கு help பண்ண சொல்லி அழைச்சாங்க. என்னால பழைய இடம், பழைய faces, பழைய computer system (PMS – Property Management System!) என ஆர்வமோடு போயிட்டேன். அதுவும், என் வாழ்க்கையின் பெரிய எதிரி “Racist Breakfast Lady”யை ஒரு வாரம் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்பதில் சந்தோஷமே தனி!