இந்த உலகத்தில் "பேட்டி" பழிவாங்கல்கள் (petty revenge) என்பது சில சமயங்களில் சிரிப்பையும், சில சமயங்களில் சிந்தனையையும் தூண்டுகிறது. நம் வாழ்வில் ஒருவேளை யாராவது எப்போது எப்படி நம்மை புண்படுத்துகிறார்களோ அடிக்கடி நினைத்து, அதற்கான ஒரு சிறிய பழிவாங்கலை கற்பனை செய்கிறோம். ஆனால், ஒருவரின் சின்ன சின்ன பழிவாங்கல், மற்றவர்களுக்கு பெரும் பயனை தரும் ஒரு நெகிழ்ச்சி தரும் நிகழ்வாக மாறினால்? அப்படி ஒரு கதைதான் இன்று உங்களுக்காக!
நம்ம ஊரில் சொந்த இடம், சொந்த வாசல், சொந்த வாசல் முன்னே ஒரு காரோட்டர் நிம்மதியா வச்சிருந்தா எப்படிருக்கும்? ‘எங்க வீட்டு வாசல் முன்னே யாராவது வண்டி வச்சிருந்தா, மூச்சு வாங்க முடியாது’னு சொல்வது போலத்தான். ஆனா, இந்த கதையில் நம் ஹீரோ, அவரோட தனியார் வாசலை பாதுகாக்க ஒரு அசத்தலான சின்ன பழிவாங்கல் பண்ணிருக்கார் – அது எப்படி என்று பார்ப்போம்!
"சார், என்னடா இது, கணினி முழுக்க சத்தம் போட்டுக்கிட்டே, இயங்கவே இல்ல!"
இந்த மாதிரி டிக்கெட் வந்தா, நம்ம பக்கத்து ஆபீசில் யாராவது 'சிஸ்டம் பூதம் பிடிச்சிருக்கு'னு நம்புறதை கேட்டு நம்ம பசங்க சிரிச்சுடுவோம். ஆனா, இந்த முறை சம்பவம் நடந்தது அமெரிக்காவின் வெறும் பிஸினஸ் ஆபீசில் இல்ல; ஒரு பெரிய வியாபார ரொட்டி, பிசகு, கேக் தயாரிக்கும் மாவு கிடங்கில்!
வாழ்க்கையில் எல்லாம் ஒரு கிளைமாக்ஸ் இருக்கு. அந்தக் கிளைமாக்ஸ் இங்கே, ஒரு கணினி டெக் சப்போர்ட் இன்ஜினியருக்கே தலைகீழா சிரிக்க வைத்திருக்கு. இப்படி ஒரு கேஸ் நம்ம ஊரில் நடந்தா, "அம்பா, மாவு பிசையும் இடத்திலேயே கணினி வச்சிருக்கீங்களா?"ன்னு முதல்ல கேப்போம். ஆனா, இங்க அந்தக் கேள்வி கேட்கவே நேரமே இல்ல!
"சார், மேலாளர் இருக்கிறாரா? அவரை பார்க்கணும்!" – இது உங்களுக்கும் பரிச்சயமான வசனம் தானே? ஒரு அலுவலகத்தில் வரவேற்பாளராக இருந்தால், இந்த மாதிரி விற்பனைக்காரர்கள் எதிர் நோக்கியிருப்பார்கள். அவர்களது பேராசை, பொறுமையற்ற அழைப்புகள், மீண்டும் மீண்டும் 'இல்லை' என்ற பதிலை கேட்டும் பின்வாங்காத தைரியம் – எல்லாம் சேர்த்து, அலுவலக வாழ்க்கையை 'காமெடி'யாக மாற்றிவிடும்!
ஒரு சமயம், ஒரு விற்பனைக்காரர் ஒரே நிறுவனத்திற்கு 57 தடவை அழைத்திருக்கிறார் – ஆம், 57 தடவை! அலுவலகத்தில் 'அவரது அழைப்புகளுக்கான எண்ணிக்கை' என்று பிளாக்போர்டே வைத்திருக்கிறார்களாம்! இது அவர்களுக்கே ஒரு ஜோக் மாதிரியாய் போய்விட்டது. மேலாளர் 'நாங்கள் இல்ல' என்ற கை எழுத்துப் பதாகையை உயர்த்தி காட்டும் அளவுக்கு இந்த விற்பனைக்காரர்கள் தைரியம் காட்டுகிறார்கள்!
"அண்ணே, நான் எத்தனை தடவ சொல்லியும் இந்த மென்பொருள் என் வேலையை அழிக்குறது!" – இதுதான் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தின் ஐடி குழுவுக்கு வந்த ஒரு அவசர டிக்கெட். அந்த ஊழியர், தினமும் வேலைக்கு வரும் வழக்கமான நண்பர் தான். ஆனா, இந்த வாரம் மட்டும் அவர் அலுவலகம் முழுக்க காதில் விழும் அளவுக்கு கூச்சல் போட்டாராம் – "என் வேலை எல்லாம் போயிடுது, தப்பா மென்பொருள் அப்டேட் பண்ணிட்டாங்களா?"
இதை கேட்ட உடனே, அந்த ஐடி ஸப்போர்ட் பேர் அப்படியே அசந்து போனாராம். "எது நடக்குது, என்ன பின் விபரங்கள்?" என விசாரிக்க ஆரம்பிச்சார்.
நம்ம ஊரு கடைகளில் "தள்ளுபடி" என்றால் கண்ணை மறைக்கும் அளவுக்கு வெள்ளை பேனர்களும், நிறைய வாடிக்கையாளர்களும் தான். ஆனா அந்த தள்ளுபடியை போட்டு கணக்கு போடுறப்போ தான், எத்தனை பேர் சரியாக புரிஞ்சிக்கிறாங்கன்னு பாத்தீங்கனா கொஞ்சம் சந்தேகம் தான்! இப்போ நம்ம ரெடிட் நண்பர் Salt-Maintenance6857 உடைய அனுபவம் இதோ...
ஒரு நாள் கடையில், "Richard"ன்னு ஒரு வாடிக்கையாளர் இரு பைகள் புல் விதைகள் வாங்க வந்தார். ஒவ்வொரு பையும் ரூ.65. கடையில் "ரூ.20 தள்ளுபடி"ன்னு பெரிய போஸ்டர். ஆனா கம்ப்யூட்டர் பிலில் மட்டும் ரூ.49 க்கு தான் பைகள் இரண்டும் வந்துவிட்டது. இதே பார்த்தா, தள்ளுபடி ரூ.16 மட்டுமே வந்தது. நல்ல மனசு கொண்ட ஊழியர், ரிச்சர்டுக்கு கூடுதல் ரூ.10 தள்ளுபடி கொடுத்தார். இப்போ ஒவ்வொரு பைக்கும் ரூ.26 தள்ளுபடி!
நம்ம ஊரில் வேலைக்கு போனாலும், வேலை விட்டு வருவோம் என்றாலும், அதற்கான கதைகள் கடைசிவரை சுவாரஸ்யமாகவே இருக்கும். "எங்க வீட்டுக்காரர் பெரியவர், என் வேலைக்கு மதிப்பில்லை!" என்று புலம்பும் அத்தை முதல், "சார், இப்போ கூட வேலைக்காரர் கிடைக்க மாட்டாங்க!" என்கிற நம்ம சாமி வரைக்கும், எல்லாருக்கும் ஒரு அபத்தமான அலுவலக அனுபவம் இருக்கு. ஆனா, இந்தக் கதையைப் படிச்சீங்கனா, நம்ம தமிழ் ஆபீஸில் நடக்குறதுக்கு அப்பாற்பட்ட, அமெரிக்க ஹோட்டல் முன்பணிப்பாளர் சந்திக்குற ரொம்பவே நெருக்கடியான சூழ்நிலையைப் பற்றி தெரியும்.
அலுவலக வாழ்க்கை என்றால், சிரிப்பும் பதற்றமும் கலந்த ஒரு ரொம்மான்ஸ் மாதிரி தான். சில நேரம் பாசமா இருக்கும் மேலாளர்கள், சில நேரம் “நாய்க்கு போட்ட பசிப்போல” வேலை வாங்கும் கண்காணிப்பாளர்கள்! இப்படி ஒரு அலுவலகத்தில், பதினாலு வருடம் உழைத்த ஒருவரின் பழிவாங்கல் கதை தான் இன்று நாம பாக்க போறோம். உங்களுக்கு நெஞ்சார சிரிப்பும், என் மனசு இப்படி ஒரு நியாயம் கிடைத்துச்சு என்கிற மகிழ்ச்சியும் தரும்.
“காலை வணக்கம்!” என்று நம்ம ஊர் மக்கள் காபி பற்றிக்கொள்ளும் பழக்கம் எல்லாம் உலகப் புகழ்பெற்றது. ஆனால் அமெரிக்க ஹோட்டல்களில் வேலை செய்பவர்களுக்கு அந்த காஃபி காலையில் ‘வணக்கம்’ சொல்லும் அளவுக்கு இனிமையானது இல்லை. அதுவும் வாடிக்கையாளர்கள் காஃபி இல்லாமல் எவ்வளவு கோபத்துடன், கிண்டலாக நடந்துகொள்கிறார்கள் தெரியுமா? இது நம்ம ஊர் டீக் கடை வாடிக்கையாளர்களை விட நம்மை ஆச்சரியப்பட வைக்கும் வகையில் இருக்கிறது!
ஹோட்டல்களில் வேலை பார்த்த அனுபவம் உள்ள redditor ஒருவர் (u/nekololi666) சொன்ன அனுபவங்கள், நம்ம ஊர் வேலைக்காரர்களுக்கு நிச்சயம் புது அனுபவம் தான்! “காஃபி இல்லாமல் பெரியவர்கள் குழந்தைகள் மாதிரி நடந்து கொள்கிறார்கள்!” என்று ஆரம்பித்து, “அவர்கள் literally kitchen-க்கும் பின்தொடர்ந்து வருவார்கள்!” என்கிறார். எதற்காக? ஒரு ஜக் காஃபிக்காகவே!
ஒரு ஹைவேக்கரை சிறிய ஹோட்டல். இரவு நேர மேனேஜராக நானே ஒருத்தன், கையில் வெறும் புத்திசாலித்தனம்தான். காவல் இல்லை, பாதுகாப்பு இல்லை, சாமானிய கமெரா கண்காணிப்பு மட்டும். இந்த மாதிரியான இடங்களில் யார் யார் வருவார்கள் என்று சொல்லி விட முடியாது – புகை பிடிப்பவர்கள், குடிப்பவர்கள், சண்டைபோடுபவர்கள், சில நேரம் வியாபாரிகள் கூட!
இந்த கதையில்தான் ஒரு நாள் மாலை, என் சக ஊழியர் ஒரு ஜோடியை (ஆண்-பெண்) “வாக்-இன்” அதிதிகளாக ஏற்றுக்கொண்டார். அவர்கள் வந்து சென்று சிறிது நேரம் கழித்து, ஒரு சாமானிய உடையுடன் இருக்கும் போலீசாரைப் போல ஒருவர் வந்து, எங்கள் மேனேஜர் மற்றும் முன்பணியாளர்களிடம் தனிப்பட்டமாக பேச வேண்டும் என்று கேட்டார். அவரிடம் போலீஸ் அடையாள அட்டை இருந்தது, விசாரணை செய்ததும் – “இந்த இருவர் ஒரு கொலை வழக்கில் முக்கிய சந்தேகப்படப்படுகிறது, இப்போது உங்கள் ஹோட்டலில் தங்கியிருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களை பதற்றப்படுத்தாதீர்கள், ஆய்வுப் பார்வையில் வையுங்கள், நாங்கள் புதுப்பிப்பு வந்ததும் மீண்டும் வருவோம்” என்றார்.
என் மேனேஜர் என்ன செய்தார் தெரியுமா? அந்த ஆபத்தான இருவரையும் எனக்கு ஒப்படைத்து, “நல்ல அதிர்ஷ்டம்” என்று சொல்லிக்கொண்டு வீட்டுக்கு போய்விட்டார்! என்னால் நம்ப முடியவில்லை – “இதுதான் வாழ்க்கையா!” என்று மனசுக்குள் கத்தினேன்!