"வணக்கம் வாசகர்களே!
காலை பொழுதில் சுடுசுறுசு ஹோட்டல் லாபியில் காபி வாசனையும், விருந்தினர்கள் கலகலப்பும் கலந்த அந்த நாள் எனக்கு இன்னும் மறக்க முடியவில்லை. ‘ஹோட்டல் வேலைன்னா இதெல்லாம் சாதாரணம்தான்’னு நினைத்தேன். ஆனா அந்த நாள் என் அனுபவத்துக்கு எல்லாம் மீறி ஒரு ‘அற்புதம்’ நடந்தது!"
ஒரு நல்ல வேலை கிடைத்தது என்ற எண்ணத்தில் ஆரம்பித்த ஹோட்டல் வேலை, இரண்டு மாதங்கள் கழித்து “இது வேணுமா?” என்ற கேள்விக்குள் நம்மை கொண்டு வந்து விட்டால் மகிழ்ச்சி எங்கேயும் இல்லை. அதுவும் மேலாளர் ஒருவன் தினமும் சிசிடிவி கண்ணாடியில் உங்களைத் துரத்தி, ஒரு தவறு நடந்தால் முழு குழுவிலும் “யார் அந்த புத்திசாலி?” என்று வாட்ஸ்அப் குழுவில் விளம்பரம் செய்து, “ஏன் தவறு நடந்தது?” என்று கூட சொல்லாமல் நம்மை வெறுப்பாக்கிவிட்டால், அப்புறம் அந்த வேலைகளுக்கு அர்த்தமே இல்லை.
அப்படி ஒரு அனுபவம் தான் இந்த ஹோங்காங்கில் உள்ள ஒரு ஹோட்டலில் வேலை பார்க்கும் நண்பருக்கு நேர்ந்திருக்கிறது. வேலைக்கு செல்வது என்றால் மனசு பதறி, மேலாளர் பார்த்தால் மூளை பூஜ்யம் ஆகிவிடும் நிலை! இந்த கதையைத் தொடர்ந்து வாசியுங்கள், உங்கள் அலுவலக அனுபவங்களும் நிச்சயம் ஞாபகம் வரும்!
“இதெல்லாம் என்ன சார், கையில் ஈரத் துணி பிடிச்சு வந்து, ‘நீங்க இது எடுத்துக்கோங்க, எனக்கு புதுசா towel கொடுங்க!’ன்னு கேட்குறாங்க!” – இது ஹோட்டல் முன்பணிமனை (Front Desk) ஊழியர்கள் தினமும் சந்திக்கும் ஒரு ‘குழப்பம்’. நம்ம ஊர்லோ, வீட்டுக்கு விருந்தாளி வந்தா, ‘துணி எடுத்துட்டு வந்திருக்கியா?’ன்னு கேட்போம். ஆனா, அமெரிக்க ஹோட்டல்களில் விருந்தினர்கள் தங்களுடைய பயன்படுத்தப்பட்ட ஈரத் துணிகளை நேரில் கொடுத்து, புதிதாக மாற்றிக்கொள்கிறார்கள். இது சும்மா சொல்ல வர்றது இல்ல; நேரில் பார்த்து, கைல ஈரத்துடை பிடிச்சே, “தயவு செய்து இதை எடுத்துக்கொங்க!”ன்னு ஊழியரிடம் கொடுப்பது!
அந்த Reddit பதிவில் (r/TalesFromTheFrontDesk), ஒரு FDA (Front Desk Agent) சொன்னார் – “இது பங்கு சந்தையா? ஒன்று கொடுத்தா ஒன்று வாங்குற மாதிரி! நீங்க அந்த towel-ஐ உங்க உடம்போட அத்தியாவசிய பகுதிகள்ல தேய்ச்சு, இப்போ அதையே என் கையில தர்றீங்க... எனக்கு கையில கையுறை கூட இல்லை! மக்கள் ஏன் சாமான்ய அறிவு பயன்படுத்த மாட்டாங்க?”
நம் ஊரில் வீட்டின் வாசலில் “விற்பனையாளர்கள் வரவேற்கப்படவில்லை”, “Salesmen வரக்கூடாது” என்ற பலகை போட்டிருந்தால், அது அமெரிக்கா மாதிரி நகரங்களில் பரவலாக இருக்கலாம்! ஆனா, அந்த பலகையை அவமதிப்பவர்கள் எவ்வளவு சிரமம் கொடுக்கிறார்கள் என்பதை ஒரு அமெரிக்கா வாசி Reddit-இல் பகிர்ந்தார். அந்தக் கதையைப் படிச்சதும், நமக்கு தெரிந்த பக்கத்து வீட்டு மூத்த பாட்டிகள், “கீழே வந்த பிள்ளை” மாதிரி பாதுகாப்பு தேவைப்படுவதை நினைவு வருது. அதையும் விட, அந்த வீட்டாரின் பழிவாங்கும் நடத்தை எல்லாரையும் சிரிக்கவைக்கும்.
வீடு வாங்கிய நண்பருக்கு “No Solicitors” என்ற பலகை போட்டிருந்தாலும், வீடு வீடாக விற்பனை செய்யும் ஆசையால் சிலர் அதை பார்த்தும் தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறார்கள். அந்தக் கோபத்தை பகிர்ந்த அவர், தன்னுடைய அனுபவத்தை நம்மை சிரிக்கவைக்கும் வகையில் எழுதியிருக்கிறார்.
வாடிக்கையாளர் சேவை வேலை என்றாலே ரொம்ப சுவாரசியமான, சில நேரம் பைத்தியக்காரத்தனமான அனுபவங்கள் நிறையவே கிடைக்கும். “என்னடா இப்படி ஒரு சம்பவம்?” என்று நம்மை சிரிக்க வைக்கும் கதைகள், நம்ம ஊரிலோ வெளிநாட்டிலோ எங்கேயும் குறையாது. இன்று, ரெடிடில் வந்த ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டல் ஊழியரின் கதை, நம்ம ஊர் வாசகர்களுக்காக தமிழ் வாசத்தோடு!
நம்ம ஊரு கல்யாண வீடுகளிலோ, ஆபிஸ்லோ, கூடவே வேலை செய்யும் நண்பர்களோடு ஒழுங்கும் அலட்சியமும் எப்போதும் சங்கதிதான்! சுத்தம் பண்ணுறவங்க, சுத்தம் பண்ணுறதிலே சோம்பேறிகளோடு போராடும் கதைகள் நம்ம வாழ்கையிலே ரொம்ப சாதாரணம். ஆனா, இந்த கதையில் பாத்தீங்கனா, ஒரு பாட்டரி (pottery) வியாபாரத்தில், ஒரு நண்பி தனது அலட்சிய நண்பிக்கு கொடுத்த சின்ன பழிவாங்கல், சிரிச்சுக்கிட்டு படிக்க வைக்கும் மாதிரி இருக்கு!
"நான் சொன்னது கேள்!" – இதை தமிழில் சொல்லும் போது, நம்ம ஊரில் பெரியவர்கள் சொல்வதை கேட்காத குழந்தைகளுக்கு அடிக்கடி சொல்வாங்க. ஆனா இந்தக் கதையில், பெரியவர் மட்டும் இல்ல, ஓவர் தி ரோடு டிரக் ஓட்டுநர் ஒருவரும், அவருடைய அனுபவத்தை மதிக்காமல் ஒரு இளம் ஓட்டுநர் தன் திமிரில் நடந்ததைப் பார்க்க நேர்ந்த கதைதான் இது.
ஒரு டிரக் ஸ்டாப்பில், அனுபவமுள்ள ஓட்டுநர் ஒருவர் (38 வயது) தன் டிரக்கை நிறுத்தி, அடுத்த ஓட்டுநர் ஹஸ்மாட் (Hazmat – ஆபத்தான பொருட்கள்) ஏற்றி வந்த டிரக்கை கவனிக்கிறார். அந்த டிரக்கில் உள்ள பிளேக்கார்டுகள் (பாதுகாப்பு சின்னங்கள்) சில வாய் கீழா, சில பக்கமாக, சில டப்பா டேப்பில் ஒட்டப்பட்டு இருந்தனாம்! நம்ம ஊரில் ஒரு சாமியார் படத்தை தலைகீழாக வைப்பதுபோலவே இது – அவ்வளவு அபசாரம்!
அந்த நாமக்கல் ஓட்டுநர், தன் அனுபவத்தை வைத்து, "இவ்ளோ பிழை இருந்தா, டிஓடி (DOT – Department of Transportation) அதிகாரிகள் அபராதம் போடுவாங்க. சரி பண்ணிக்கோ!" என்று நல்ல மனதுடன் சொல்றார். ஆனா, அந்த இளம் ஓட்டுநர் (மொத்தம் 2 வருடம் தான் அனுபவம்), "நீ உன் வேலைய பார், நான் என் வேலைய பாரேன்" என்று பெருமானத்துடன் பேசிக்கிட்டார். தமிழ்ப் பழமொழி போல, "கேட்காத காது அறுப்பை போடட்டும்!"
நம்ம தமிழ்ச் சமூகத்தில் காதல் என்றாலே பல்வேறு கதைகள் சொல்ல முடியும். உங்க தோழி, அத்தையார், பக்கத்து வீட்டு பேபி – யாருக்கும் காதல் அனுபவம் இல்லாதவங்க கிடையாது. ஆனா, எல்லாமே சினிமா மாதிரி ரொமான்ஸ் தான் நடக்குமா? சில சமயம், “நம்மள ஏமாற்றுற பையனும் இப்படித்தான் இருப்பாரோ?”னு உங்க மனசில் சந்தேகம் வந்திருக்கும். அந்த மாதிரி ஒரு கதையைத்தான் இப்போ உங்க முன்னால் கொண்டு வந்திருக்கேன் – “கெவின்” என்றொரு விசித்திரமான காதலனுடன் நடந்த அந்த அம்சமுள்ள அனுபவம்!
திருமண நாள் என்றால் நமக்கு நினைவிற்கு வரும் விஷயம் – சிரிப்பு, சந்தோஷம், கல்யாண சப்பாத்து, புகைப்படங்கள், பந்தல்கள், உறவினர்களின் கூச்சல், "பொண்ணு பக்கம்" "மாப்பிள்ளை பக்கம்" எனும் போட்டிகள். ஆனா, இந்தக் கதை ஓர் வெளிநாட்டு ஹோட்டலில் நடந்தது. ஆனால், நம்ம ஊரு கல்யாண வீடுகளில் நடக்கும் குழப்பத்துக்கும், இங்கும் ஒரே மாதிரி பிழைகள் தான் போடப்படும் போல!
"மணமக்கள் முதல் தப்பு" என்ற இந்த கதையை படிச்சா, கல்யாண நாள் மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையிலேயே அடிக்கடி மனுஷன் எப்படி 'கொஞ்சம் கவனமில்லாமல்' இருக்கிறோமோ, அதை புரிஞ்சுக்க முடியும். இதுக்குத்தான் நம்ம ஊருல சொல்லுவாங்க – "கல்யாணம் நடந்தாச்சு, ஆனா பையன் இன்னும் குழந்தைதான்!"
நம்ம ஊரில், வேலைக்காரர் சலுகை சொன்னா, பெரும்பாலானவர்களுக்கு முதலில் ஞாபகம் வருது – அப்பாவோட ரேஷன் கார்டு, அம்மாவோட வங்கி லோன், அண்ணனோட பஸ்பாஸ்... ஆனா, அமெரிக்காவில் ஹோட்டல் வேலைக்காரர்களுக்கு கிடைக்கும் “Friend & Family Rate”ன்னு ஒரு அதிசயம் இருக்கு! இதுல, நம்ம வேலைக்காரர் குடும்பம், நெருங்கிய நண்பர்கள் மட்டும் தான் இந்த சலுகை பயன் படுத்த முடியும். ஆனா, இந்த சலுகை யாருக்கெல்லாம் தக்கது? யாருக்கெல்லாம் தக்காது? அதுக்கான அனுபவம் தான் இங்க ஒரு ஹோட்டல் ரிசப்ஷனிஸ்ட் பகிர்ந்திருக்கிறார்.