விமான நிலையம் என்றாலே நம்மில் பலருக்குப் பெரும் பயம், சிலருக்கு பரபரப்பு, சிலருக்கு வேடிக்கை! அந்தக்கட்டத்தில், வாடிக்கையாளர்களும், பணியாளர்களும் சந்திக்கும் அனுபவங்கள் – அதுவும் “வீல்சேரி” சண்டைகள் – ரொம்பவே காமெடியா இருக்கும். இந்தக் கதையும் அப்படித்தான், ஒரு சோம்பேறி குடும்பம் வீல்சேரி சேவையை எப்படி தங்கள் வசதிக்காக பயன்படுத்தி, கடைசியில் தாங்களாகவே தண்டனை பெற்றார்கள் என்பதுதான்.
வணக்கம் நண்பர்களே! நம்ம ஊரு ஹோட்டல் ரிசெப்ஷன் டெஸ்க்கு வந்திருப்பீங்கன்னா, “அண்ணா, ஒரு ஆட்டோ அழைத்துக்கொடுங்க!”ன்னு கேட்டிருக்கலாம். ஆனா அமெரிக்காவுல, அது மாதிரி இல்ல. அங்க “ஊபர்” இல்லை “லைஃட்” இல்லாமல் ரோட்டுல போறது சிக்கலா ஆகிடும். இப்போ நம்ம கதை — ஒரு ஹோட்டல் நைட் ஆடிட்டர் (இரவு கணக்குப் பணி) 20 வருஷ அனுபவம் உடையவர், அவரோட ‘பலாயிரம் விருந்தினர்’ அனுபவத்தில் ஒரு சுவாரசிய சம்பவம்.
“யாருக்கு கடன், அவரே அடமா?”ன்னு சொல்வார்களே – அது வாழ்நாள்ல ஒருமுறை இல்லையெனில் பலமுறை வேலைக்கார வாழ்க்கையில் நேர்ச்சியோட பாத்திருப்பீங்க. பெரிய நிறுவனங்களிலும் மெத்த மேனேஜர் பாசாங்கு, வேலை பறிப்பது, நம்ம வழி தவற வைக்கும் சூழ்ச்சிகள் எல்லாம் அன்றாட நிகழ்வுகள்தான். ஆனால், இந்த சம்பவம் படிச்சா “ஹா! நம்ம ஊருலயும் இப்படித்தான்!”னு சிரிச்சுடுவீங்க.
ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில், புதிய தயாரிப்பை அறிமுகப்படுத்தும் பொழுது ஒரு துறை தலைவர் என்னோட நம்பிக்கையை சோதிக்க முடிவு பண்ணார். “புதிய தயாரிப்பின் செயல்திறன் எண்கள் தயார் பண்ணி, பழைய தயாரிப்போட ஒப்பீடு காட்டு”ன்னு சொன்னார். ஆனால், அந்த எண்கள் பக்காவா பழைய தயாரிப்புக்கு மட்டும் சாதகமாக இருந்தது. ஏற்கனவே அங்க “பழையது வித்தியாசம், புதியது புதுசு”ன்னு எல்லாருக்கும் தெரிந்த விஷயம்.
"ப்ரோம்" – இந்த வார்த்தை நம்ம ஊரில் பெருசா தெரியாம இருக்கலாம். ஆனா, உங்க பிள்ளை UK-வில் படிக்கறா, அவங்க ஸ்கூல்ல ப்ரோம் என்றா சொன்னா, அது பள்ளி வாழ்க்கை முடிவில் நடக்கிற பெரிய கொண்டாட்டம். நம்ம ஊர்ல 12ம் வகுப்பு முடிச்சு விடை கொடுக்கிற விழா மாதிரி தான்! ஆனா இங்க, ப்ரோம்-னு சொன்னா, தமிழ் சினிமா கல்யாணம் போல ஸ்டைல், ஆடல், பாடல், போட்டோ, சிரிப்பு, சந்தோசம் எல்லாமே கலந்து ஒரு பெரிய நாள்.
இந்த வருடம் மட்டும், அந்த ப்ரோம்-க்கு போக மாணவர்களுக்கு ஸ்கூல் ஒரு புதுசு விதி போட்டிருக்காங்க – "மெரிட்" (merit) புள்ளிகள் வேண்டும்! ஆசிரியர்கள் கொடுக்கிற புள்ளி அடிப்படையில் தான் ப்ரோம் டிக்கெட். அதை வாங்கணும்னா நல்ல நடத்தை, உழைப்பு, ஒழுங்கு – இப்படிக் கேட்டா ஓகேதான். ஆனா, இப்போ இந்த "மெரிட்" சிஸ்டம் அப்படியே "வெட்டி"யா போயிடுச்சு!
வணக்கம் நண்பர்களே! நம் ஊரிலோ, வெளிநாட்டிலோ, பெரிய ஹோட்டல்களில் வேலை செய்யும் நண்பர்களிடம் கேட்டா, “அங்க என்னவெல்லாம் சம்பவங்கள் நடக்குது!” என்று கேட்டால், ஒரு புத்தகம் எழுதலாம். ஆனா, இப்போ நான் சொல்வது ரெடிட் தளத்தில் வெகுவாக பேசப்பட்ட, வாசிப்பவர்களுக்கு சிரிப்பும், கோபமும், அதிர்ச்சியும்—all mix ஆகும் ஒரு நைட்கிளப் உரிமையாளரின் உண்மை சம்பவம். இதை வாயிலே சொல்லி ரசிக்க வேண்டும். தயார் இருக்கீங்களா? புடவை கட்டிக்கிட்டு உட்காருங்க, கதை பக்காவா இருக்கு!
ஒரு ஓட்டலில் வேலை பார்த்தால் பெரும்பாலும் சும்மா காபி போட்டுட்டு, வாடிக்கையாளர்களை சிரித்துக்கொண்டு வரவேற்கலாம் என்று நினைப்பீர்கள். ஆனால் சில நாட்களில், அங்குள்ள சந்திரமுகிகள் கூட “ஏய், இது என்ன அமெரிக்கா சினிமா போல இருக்கு!” என்று வாயை பெரிதாகத் திறந்துவிடுவார்கள். இன்று சொல்வது, அப்படியொரு நாளில் நடந்த, ரசிக்கும் வகையிலான, சிரிப்பும் சிந்தனையும் தரும் ஒரு சம்பவம்!
நம்ம ஊர்ல சோலை, வாசல், முற்றம் எல்லாம் எவனும் புனிதம் மாதிரி பாக்கணும். ஆனா, சில பேர் தன்னம்பிக்கை போட்டு, "இது எனக்கு என்ன? கொஞ்சம் இடம் இல்லன்னு, யாரோ வீட்டுக்குள்ளே போயி காரை நிறுத்தி வச்சிருவாங்க!" அதுதான் இக்கதையோட ஆரம்பம்.
ஒரு ஆங்கில நாட்டில, பப்னு எதிரில் வீடு வைத்திருக்கிறார் ஒரு நம் மாதிரியான நல்ல மனுஷி. அந்த பப்ல ஞாயிற்றுக்கிழமை மாதிரி, திங்கள் இரவு லைவ் மியூசிக் நடக்குது. எல்லாரும் கூட்டம் கூட்டமா வராங்க. பப்ல இடம் இல்ல, ரோட்டுல இடம் இல்ல. ஆனா, யாரோ ஒருத்தர், நேரா வாடை பார்த்து, வீட்டு முற்றத்தையே கார் நிறுத்தி வச்சிட்டாங்க! அது மட்டும் இல்ல, புஷ்பக் குடுவைகள், பசுமை புல்வெளி எல்லாம் ஒழுங்கா வைத்திருந்த இடம் – அதிலேயே தட்டி வச்சு, பஞ்சாயத்து ஆரம்பம்.
“வாடிக்கையாளர் ராஜா!” – இந்த வார்த்தையை நம்ம ஊர்ல கேட்டதில்லையா? ஆனா, சில வாடிக்கையாளர்கள் அவர்களோட ‘ராஜதனம்’ கொஞ்சம் அதிகமா காட்டுவாங்க. தான் சொன்னதை மட்டும் கேட்க வைக்கும் அந்த வாடிக்கையாளர்கள் தான் கடைசியில் கடை ஊழியர்களையும், மேலாளர்களையும் சிரிப்போடு தளைப்பையோடு வாழ வைக்கிறார்கள்.
இப்படி தான் ஒரு பிரிண்ட் ஷாப்பில் நடந்த அனுபவம் தான் இந்த ரெடிட் கதையின் மையம். நம்ம ஊருக்கே உரிய காமெடியும், அனுபவமும் கலந்து இப்போது உங்களுக்காக...
நம்ம ஊரில் வீட்டு மேல்தளத்தில் ஒருத்தர் சத்தமா டப்பாங்கு இசை போட்டா, அதை சமாளிக்க என்ன பண்ணுவோம்? “ஐயோ, ஏன் இப்படி வாழக்கூடாது!”னு பசங்க பேசிக்கிட்டே இருந்தா, அந்தப் பக்கத்து வீட்டுல ஒருத்தர் – நம்ம கதையின் ஹீரோ – ரொம்பவே வித்தியாசமா பழி வாங்கிருக்கார். இந்தக் கதை ஒரே சிரிப்பும், அதிசயமும் கலந்து இருக்குது!
அப்புறம், இந்தக் காரியம் ஊர் பாட்டி கதையல்ல – நேரில் நடந்த உண்மை சம்பவம். அமெரிக்காவில Airbnb-ல தங்கியிருந்த போது, மேல்தளத்திலிருந்த அய்யா இரவு முழுக்க இசை போட்டுக்கிட்டே இருந்தாராம். நம்ம ஹீரோ, சும்மா பொறுமை காக்கல, சின்ன சாட்டான்டி மாதிரிதான் பழி வாங்கியிருக்கார்.
ஒரு அலுவலகத்தில் அடுத்த நிமிஷம் என்ன நடக்கும் என்று யாருக்கும் தெரியுமா? ஒரு நாள் வேலைக்கு போகப்போறீங்க, அடுத்த நாள் உங்க மேலாளர் காணோம்-கிடைக்காது! இப்படி ஒரு அதிரடியான சம்பவம் தான் அமெரிக்காவில் நடந்துள்ளது. அது மட்டும் இல்லாமல், இந்த கதையை பகிர்ந்த Reddit-யில் #TalesFromTheFrontDesk ல் நடந்த விவாதங்கள் நம்ம ஊர் பணியிட சூழலை நினைவு கூர வைக்கும் ரீதியில் இருந்தது.
ஒரு ஹோட்டலில் முன்பணியாளர் வேலைக்கு செல்வதற்கான நேரத்தில், ஆச்சரியமாய் ஒரு சக ஊழியரிடமிருந்து அழைப்பு. “நம்ம ஜிஎம் (ஜெனரல் மேனேஜர்) பற்றி கேள்விப்பட்டியா?” “ஏன், என்ன ஆயிருச்சு?” என்ற கேள்விக்கு பதில், “அவர் யாருக்கும் சொல்லாமலே, வேலை விட்டு, எல்லாப் பொருட்களும் எடுத்துக் கொண்டு போயிட்டாரு.”