நம்ம ஊரில் எல்லாருக்கும் எப்பவும் ஒரே மாதிரி சந்தோஷம் கொடுக்கும் விஷயம் ஏதாவது இருக்கணும்னா, அது நம்ம பெயரை வேற யாராவது வைத்திருப்பாங்கன்னு தெரிஞ்சா தான்! ஸ்பூன்ஸ் பண்ணி, “ஓய்! உனக்கும் என் பெயர்தானா?” அப்படின்னு சொன்னேனா, அந்த உற்சாகம் வேற! ஆனா, அந்த மகிழ்ச்சி எல்லாம் எல்லார்க்கும் சமமா கிடைக்குமா? இதோ, ஒரு ஹோட்டல் கவுண்டரில் நடந்த ஒரு ரொம்ப இரசிக்கத்தக்க சம்பவம் – ஒரே பெயர், ஒத்த மனசு இல்லை!
"அந்த பக்கத்தில் என்ன சுகம் இருக்கு?" என்று வேலைக்குச் செல்லும் போது நம்மை வாட்டும் ஒரு சில சக ஊழியர்கள் இருப்பார்கள். நல்லபடி பழகினாலும், சிலர் எப்போதும் மேலோட்டமாக, கீழ்காணாதவனைப் போல, வேலைகளில் புறக்கணிப்பது சாதாரணம். அப்படி ஒரு அலுவலக அனுபவத்தைப் பற்றிதான் இன்று கதையடிக்க போறேன்!
வரிசையில் மேல் பதவி கிடைத்ததும், அந்த அலுப்பான சக ஊழியர் எப்படி புலம்புகிறார் என்ற கதை – இதை படிக்கும்போது உங்களுக்கு நினைவு வரலாம், "ஓ, இது நம்ம ஆபிஸ்லயும் நடக்குதே!" என்று!
"ஓரளவில் சும்மா இருந்தாலும் பரவாயில்லை, ஆனா ஒரே சோம்பேறியாக இருந்தா அலுவலகம் போதாது!" – இது நம்ம ஊரு அலுவலகத்தில் எல்லாரும் சொல்வது போல, இன்று நம்மிடம் உள்ள கதை ஒரு சரியான சோம்பேறி சக ஊழியரைப் பற்றி தான். இந்த சம்பவம் நடந்தது ஓர் அமெரிக்க அலுவலகத்தில், ஆனா நம்ம தமிழர் மனசுக்கு ருசிகரமான வகையில் சொல்லப் போறேன். இந்தக் கதையில் உள்ள அனுபவம், நம்ம அலுவலக வாழ்க்கையிலும் யாராவது 'சோம்பேறி சுமதி' மாதிரி இருப்பார்களேன்னு நினைக்க வைக்கும்!
ஒரு ஓட்டல் முன் மேசை ஊழியராக வேலை பார்த்து பார்ப்பவர்களுக்கு, ஒவ்வொரு நாளும் புதுசு தான்! "நீங்களும் ஒரு நாள் வந்து பார்த்துப் பாருங்கப்பா!" னு சொல்வார்கள். அதுலயும் சனிக்கிழமை, ஞாயிறு மாதிரி வார இறுதி நாட்களில் அல்லவா, வாடிக்கையாளர்களின் சோகக் கதைகளும், கோபக் கதைகளும், காமெடி நாடகங்களும் தனி வழி!
இந்தக் கதையில் நம்ம ஹீரோயின் "Ms. B". இவங்க ஓட்டல் கதவுக்குள்ள வந்தவுடனே, "என் ரூம் ரெடி ஆச்சா?" என்று கேட்பது தான் ஆரம்பம். தமிழகத்துல ஹோட்டல் செஞ்சா, "தம்பி, இட்லி இருக்கு? சாம்பார் பொடுது!" என்று கேட்பது மாதிரி தான் இது!
வணக்கம் நண்பர்களே! நம்ம ஊரில் பஸ், ரயிலுக்கு டிக்கெட் பிடிக்கலாம்னா, ஒரு பக்கம் பயண திட்டம், இன்னொரு பக்கம் ரிசர்வேஷன் ரத்து, கட்டண மீட்பு எல்லாம் மனதில் ஓடிக் கொண்டே இருக்கும். இதே மாதிரி, அமெரிக்காவில் ஹோட்டல் முன் மேசை (Front Desk) வேலை பார்த்த ஒருத்தருக்கு நடந்த ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம் தான் இன்று நாம பார்க்கப்போகும்.
சரியான வேலை நேரத்தில தொழிலாளி வந்ததும், ஒரு வாடிக்கையாளரின் “விமானம் திசைமாறி போச்சு!” என்பதிலிருந்து, “எனக்கு பணத்தை திருப்பி குடுங்க!” வரைக்கும் நடந்த கதையை, நம்ம ஊர் தாயாரின் ருசியான குழம்பு மாதிரி சுவைபட சொல்லப் போறேன்.
நம்ம ஊரில் வேலைக்கு போயிருக்கீங்களானா, “டிரஸ் கோடு” தான் சனிக்கிழமை அலுவலகத்துக்கு மட்டும் கஷ்டமாக இருக்கும்! ஆனா, வெளிநாட்டு ஹோட்டல் வேலைகளில்கூட “ஹேர் கோடு”னு ஒரு விதியைக் கேட்டீங்களா? அந்த விதியால ஒருத்தர் எப்படி சிரிப்பும், சிரிப்பும் கலந்த அனுபவத்தைக் கண்டார் என்பதைப் பார்க்கலாம்.
இது ஒரு ரிசார்ட்டில் நடந்த உண்மை சம்பவம். நம்ம கதாநாயகன், அப்படியே தமிழ்சினிமாவுல பிரபுதேவா மாதிரி கூரைத் தலைமுடி வளர்த்து, பாண்டி ஸ்டைலில் கட்டிக்கிட்டு, வேலைக்கு போயிருந்தார். அந்த ஹேர்ஸ்டைல் தான், அவருக்கு வேலை பறிக்கப் போகுதுன்னு யாருக்கும் தெரியாது!
"ஏங்க, இந்த சீசன் தான் வேற லெவல்!" என்று சொல்வார்கள் இல்லையா? அந்த மாதிரி தான் அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளரின் (Front Desk) வாழ்க்கை. நம்ம ஊரில் கிரிக்கெட் சீசன் வந்தா எல்லாரும் ஸ்டேடியம், டிவி முன்னாடி கூட்டம் போடுவாங்க. அங்கே ஹாக்கி, பேஸ்பால், சாப்ட்பால் — ஒவ்வொரு காலத்துக்கும், ஹோட்டல் ஊழியர்கள் 'யாராவது பஞ்சாயத்து இல்லாம போயிடுமா?'னு பயம்.
இந்த கதையை படிக்க ஆரம்பிச்சீங்கனா, உங்களுக்கு நிச்சயம் நம்ம ஊரு சண்டும், கலாட்டாவும், பசங்க செய்யும் பைத்தியக்காரத்தனமும் ஞாபகம் வரலாம்!
நம்ம ஊரில் எல்லாம் 'பழைய பசங்க' என்றால் தான் வாடை வீசும் கதை வரும். ஆனால் இந்த கதை, 'பழைய முதலாளி' கிட்ட பழிவாங்கும் ஒரு புத்திசாலி ஊழியரைப் பற்றி. "அவன் என்ன பண்ணினான் பார்த்தீங்கன்னா?" என்று கீர்த்தி சொல்லும் கதையை மாதிரி, நம்ம Reddit-ல வந்த ஒரு விசேஷம் தான் இது!
ஒரு காலத்தில், ஒரு சின்ன சைன் ஷாப்பில் வேலை பார்த்தேன். அந்த காலம் போய், இனி நான் வேறு ஒரு நல்ல அலுவலகத்தில் இருக்கிறேன். ஆனா, பழைய ஷாப்பின் கதைகள் இன்னும் நினைவில்தான். அந்தக் காலத்தில், முதலாளி ரொம்பவே மோசமாக நடந்துகொண்டார். ஊழியர்களை மதிக்காம, பாதுகாப்பு விதிமுறைகளை மீறி, வேலை செய்ய சொன்னவர். நானும் அந்த இடத்தை விட்டுத் தப்பிச்சேன்!
நம்ம ஊருல, ஒரு வேலை செய்யறவங்கன்னா விதிகளையும், ஒழுங்குகளையும் பார்த்து மட்டும் தான் நடக்கணும். ஆனா, நம்மையெல்லாம் தாண்டி சிலருக்கு மட்டும் தனி சட்டம் போல, ‘நா ரொம்ப நாளா வர்றேன்’ன்னு சொன்னா எல்லாம் ஓட்டுன்னு அனுமதி கிடைச்சிடும்! அந்த மாதிரி ஒரு சம்பவம் தான், அமெரிக்கா ஹோட்டல் முன்பலகை (Front Desk) ஊழியர் ஒருவர் Reddit-ல பகிர்ந்திருந்தார். நம்ம ஊரு ஹோட்டலில் நடந்த மாதிரி தான் கதை, ஆனா கலைஞர் வசனம் போல “நேர்மை இருக்கணும், நேரம் பார்த்து!”ன்னு தான் முடிவில் நம்மோட ஹீரோ பண்ணிருக்கார்.
நமக்கு ஆபீஸ்ல எப்போதும் சந்திக்கக் கிடைக்கும் வகை இது – பாராட்டுக்குரிய திறமை இல்லாமல், அரசியல் அறிவால் மட்டும் மேலேறுபவர்கள்! இவர்களைப் பார்த்தாலே நம்மளுக்கு “அடப்பாவி, இன்னும் எவ்வளவு நாட்கள் இந்த ஆபீஸ்ல இருக்கப்போகிறேன்?”ன்னு தோன்றுதே தவிர, நட்பு கூட பேச மனசு வராது. ஆனா, சில சமயம் நம்ம கையில் நேர்மையான அடி போடும் வாய்ப்பு வந்து விடும். இப்போ நம்ம கதையின் நாயகி Mrs_Naive_க்கு அந்த வாய்ப்பு கிடைத்தது.