"நம்ம ஊரிலே 'நம்மதான் முதல்'னு ஓடியா, அமைதி இல்லாதவங்களே அதிகம்! ஆனா, ஒழுங்கு பாக்குறவங்க எப்போதும் வெல்லுவாங்க. இதோ, ஒரு அமெரிக்கக் கிராமத்துல நடந்த உணவுத் தான அனுபவம், நம்மளும் சிந்திக்க வைக்கும்!"
ஒரு புது போன்ல எழுதுறீங்கன்னா, காபிடலைசேஷன் (Capitalization) வரலைன்னு புலம்புறீங்கனா, நம்ம ஊரு வாட்ஸ்அப்ப்ல கூட அப்படிதானே தானா? ஆனா, இந்தக் கதையில அதெல்லாம் முக்கியமல்ல; உணவுக்காக வரிசை, ஒழுங்கு, பொறுமை தான் ஹீரோ!
"எங்க வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு பொகிமான் என்றால் உயிர்! ஆனா, அந்தக் காரணத்துக்காக ஒரு குடும்பம் நேரே நெபிராஸ்காவிலிருந்து 12 மணி நேரம் வண்டி ஓட்டிக்கிட்டு வந்திருப்பாங்கன்னா நம்புவீங்களா? அதுவும் ஒரு விழா இருக்கும்னு நம்பி, மொத்தக் குடும்பத்தையும் கூட்டிக்கிட்டு வந்திருக்காங்க... ஆனால் அந்த விழேவே இல்லை!"
இப்படித்தான் ஆரம்பித்தது இந்த கதையும், அதோடு நம்ம ஊரில் பஜாரில் நடக்கிற மோசடிகளை நினைவூட்டும் ஒரு அனுபவமும். எல்லாம் புறம், "போகிமான் விழா" என்ற பெயரில் நடந்த இந்த இணையக் குற்றம், அங்கே பணியாற்றும் ஹோட்டல் முன்பதிவு ஊழியரின் கண்ணிலிருந்து வெளிவந்த ரொம்ப சுவாரஸ்யமான, சோகமான படைப்பு இது!
நம்ம ஊர்ல நம்மள மாதிரி பலர் வேலைக்கு போறோம். ஆனா, சில வேலைகள் மட்டும் உண்மையிலேயே மனித நேயத்துக்காகவே இருக்க வேண்டும் போலிருக்கு. இப்படித்தான் ஒரு வார இறுதி நாள், மருத்துவமனை காத்திருப்பு பகுதியில் நடந்த ஒரு விஷயம், என் மனசை நெகிழச்செய்தது. எப்பவும் போல நிம்மதியா டெஸ்க்கில் உட்கார்ந்து, நோயாளிகளுக்கான பதிவு பண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போ ஒருவரும் பதற்றமா, குழப்பத்தோட உள்ள வந்தார். பேச முடியாமல், கையால சைகை காட்டி… அவர் முகத்தில் மட்டும் ஏதோ கவலை.
"தம்பி, சும்மா ஹோட்டலில் ரிசெப்ஷனில் வேலைன்னா சமாதானமா இருக்க முடியாது. கஷ்டம், கலாட்டா, கமெடி – எல்லாம் கலந்த கலவையே!" அப்படின்னு சொன்னாங்க நம்ம ஊர் பெரியவர்கள். ஆனா, ஒரு மாதம்தான் வேலைக்கு போன இந்த ஹோட்டல் ஊழியருக்கு நேர்ந்த அனுபவம், நம்ம ஊர் 'தலைமுறைக்குப்' கூட சொல்லிக்காட்டும் வகையில இருக்கு!
ஒரு நாள், ஒரு வாடிக்கையாளர் வந்து, ஒவ்வொரு நாளும் பணம் கொடுத்து தங்குற மாதிரி இருந்தாராம். அந்த நாள் மட்டும் பணம் கொடுக்காமல், “ATM-க்கு போய் பணம் எடுத்து வர்றேன்”ன்னு சொல்லிட்டு போயிருக்காராம். மேலாளருக்கும் கோபம் வந்துச்சு. "பணம் வாங்கிட்டு, இவர்களை வெளியே அனுப்ப சொல்லுங்க!"ன்னு கட்டளையிட்டாராம். பணம் வாங்க வார்த்தையைக் கேட்டு வந்தவங்க, மேலாளரை முன்னாடி பேசணும் அப்படின்னு, பணத்தை ஏற்கனவே கொடுத்திருந்தது திரும்பவாங்கி, கார்ல ஏறி ஓடிப்போயிட்டார்களாம்!
“இந்த ஹோட்டல் வேலைக்கு போனது என் வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத அனுபவம். இன்னொரு பிறவியில் கூட இதே வேலை செய்திருப்பேன்!” — இது தான் நம் கதையின் நாயகன், Reddit-ல் ProudNativeTexan சொன்னது போல தமிழில் சொல்லணும்னா, ‘வாழ்க்கையை சரியா ரசிச்சவன்’ தான்.
ஒரு பெரிய நட்சத்திர ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் ஆசை, பலருக்கும் இருக்கும். ஆனா, அந்த ஆசையை பூர்த்தி செய்து, பதவி உயர்வுகளும், கலாட்டைக்களும், பழைய நண்பர்களுடன் மீள்கூட்டமும் அனுபவிச்சிருக்கிறார் நம் நாயகன். இன்று அந்த அனுபவங்களை, தமிழர் பார்வையில், நம்ம பக்கத்து வீடு அப்படி சொன்னாறா போல ஒரு கதையாக பார்க்கலாம்!
ஒரு தனிமை நிறைந்த இரவில், ஹோட்டல் அறை ஜன்னலோரம் உட்கார்ந்து காபி குடிக்கும் போது தோன்றும் எண்ணங்களைப் பற்றி யாரும் சொல்லி இருக்கிறார்களா? “அந்த ஹோட்டல் ஊழியர் என்னை பார்த்து சிரிக்குறாரே... ஏதோ ஒரு பாசம் இருக்குமா?” என்று உங்களுக்குள் ஒரு சந்தேகம் வந்திருக்கலாமே! இந்த அனுபவம் ஒரு ரெடிட் பயனருக்குத் தான் நேர்ந்திருக்கிறது. அவருடைய கதையைப் படித்த உடன், நம்ம தமிழர்களுக்கு இந்த மாதிரி சூழ்நிலையில்தான் யாராவது “சும்மா பேசிக்கிட்டு, சிரிச்சிட்டா அது காதல்னு அர்த்தமா?” என்றும் “அட, வாய்ப்பு இருந்தா சொல்லிட்டுப்பா, இல்லன்னா பசங்க புரியவே மாட்டாங்க!” என்றும் சொல்லுவார்கள்.
இந்தப் பதிவு நம்ம ஊரு பார்வையிலிருந்து, ஹோட்டல் பணியாளருடன் ஏற்பட்ட மனம் கவர்ந்த நட்பு, அது காதலாக மாறுமா - இல்லையா என்ற குழப்பம், மற்றும் உலகம் முழுக்க இந்தக் குழப்பத்தை சந்திக்கும் அனைவருக்கும் பொருந்தும் திறனுடன், சுவாரஸ்யமாகவும், நம்ம கலாச்சாரத்துக்கே உரிய வகையிலும் பேசப் போகிறது.
“முழு” என்ற சொல் நம் வாழ்க்கையில் எத்தனை தடவை வந்திருக்கிறது? வீட்டு திருமணங்களில், பசுமை விவாகங்களில், ரயில்வே டிக்கெட் கவுண்டர்களில் – எங்கும் “முழு” என்பது ஒரு அதிர்ச்சி வாசகம்! ஆனா, ஒரு ஹோட்டலில் அந்த “NO VACANCY” பலகை ஏற்றும் நேரம் வந்தா, அது என்னவென்று நம்மில் பலருக்குத் தெரியுமா? இன்று அந்த அனுபவத்தை, அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் பகிர்ந்துக்கொண்ட அதே உணர்வில், நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் காமெடியும், உண்மை வாழ்க்கை நுட்பங்களும் கலந்து சொல்லப் போறேன்.
வணக்கம் நண்பர்களே! வாழ்க்கையில் சில சம்பவங்கள் நம்மை சிரிக்க வைக்கும்; சில சமயம் அதே சம்பவங்கள் நம்மை கலங்கவும் வைக்கும். ஆனால், இந்தக் கதையைப் படித்த பிறகு, ‘நம்ம வீட்டு பிள்ளைகள் குறையா இருக்காங்க!’ என்று நிம்மதியா நினைத்துக்கலாம். அமெரிக்காவின் ஓர் ஹோட்டலில் நடந்த இந்த சம்பவம், தமிழ் மக்கள் வாழும் ஊர்களிலே கூட "அடப்பாவி, இப்படி யாராவது செய்வாங்களா?" என்று கேட்க வைக்கும் அளவுக்கு ஆச்சர்யத்தையும், சோகத்தையும் தருகிறது.
ஒரு ரெடிட் பயனர் பகிர்ந்துள்ள இந்த அனுபவம், சமூக வலைதளங்களில் பெரும் விவாதத்தையும், நகைச்சுவையையும் கிளப்பியுள்ளது. இனி, அந்த கதையில் நடந்ததெல்லாம் நம்ம ஊரு முறையில், நம் சொந்த பாணியில் பார்க்கலாம்!
"அப்பா, அம்மா இல்லாம நான் எப்படி வாழ்வேன்?" – இது பல பேருக்குள்ள ஒரு நகைச்சுவை வசனம் மாதிரி தான். ஆனா, சிலர் வாழ்நாளையே இப்படித்தான் கழிச்சுடுவாங்க! நம்ம ஊரில் கூட, 'முதல்வன் என்றால் எல்லாம் முதலில் அவருக்குத்தான்' என்ற பழக்கம் இருக்கே – அதை ஓவரா எடுத்துக்கிட்டா என்ன ஆகும்னு ஒரு கதை தான் இது.
நான் வாசித்த ஒரு வெளிநாட்டு கதையை, நம்ம ஊர் பார்வையில் சொல்லணும்னு நினைச்சேன். ஒரு படிப்புக்கு வெளிநாட்டுக்குப் போன நண்பன், "Firstborn" (முதல்வன்) மாதிரி நடந்துகொண்ட அனுபவம். அவர் போலவே, நம்ம ஊரிலும் சில பேருக்கு "எனக்காக எல்லாம் பிறர் செய்யவேண்டும்" என்ற எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது இல்லையா?
நம் அலுவலக வாழ்க்கையில் எப்போதும் ஒருத்தர் இருப்பார்கள் – டீ வாங்கும் போது பங்குபற்றுவோம் என்று சொல்லி கடைசியில் சுமைகளைத் தள்ளிவிடும் "கோபி பாட்டி" மாதிரி. இப்படி ஒரு சம்பவம் தான் அமெரிக்காவில் நடந்திருக்கிறது. அரிசோனா டீ என்ற பாட்டிலில் கிடைக்காத ருசியை ஆன்லைனில் ஆர்டர் செய்ய நினைத்த இரண்டு சக ஊழியர்களுக்குள் ஒரு “பொன்னான” வாக்குவாதம்.
இதைப் படிக்கும்போது நமக்கே நம்ம ஊரு காரர்களின் "இரண்டு பஜ்ஜி வாங்கிப் பங்கிட்டுப் போடறேன்" மாதிரி நினைவு வந்துவிடும். ஆனால் இங்கே நடந்தது கொஞ்சம் சுவாரசியமாகவும், சின்ன பழிவாங்கலாகவும் போயிருக்கிறது!