பள்ளி நாட்கள் என்றால் நமக்கு முதலில் ஞாபகம் வருவது என்ன? நண்பர்கள், விளையாட்டு, சண்டைகள்... ஆனால் அதே நேரத்தில் “யூனிஃபார்ம் கட்டாயம்!” என்று ஆசிரியர்கள் அடிக்கடி சொல்லும் அதிரடி நினைவும் நமக்கு மறக்க முடியாது. யாராவது அந்த உடை விதிகளை முற்றிலும் புறக்கணித்த அனுபவம் உங்களுக்கு இருக்கிறதா? இந்த பதிவில், அப்படிப்பட்ட ஒரு மாணவனின் (இப்போது அவருக்கு எதிர்பார்க்காத உணர்வு மாற்றம்!) சுவாரஸ்யமான உண்மை கதையை பார்க்கப்போகிறோம்.
நம்ம ஊர்ல சொல்வது போல "காதல் பண்ணினவன் துரோகம் பண்ணினாலும், காதலி தான் கசப்பை உணர வேண்டிய நிலை". ஆனா அந்த கசப்பை கலைக்காக மாற்ற முடியும்னு யாரும் நினைக்க மாட்டாங்க. அப்படியொரு கதையை தான் இப்போ நம்ம பாக்க போறோம்: ஒரு பெண் தன்னுடைய முன்னாள் காதலனின் துரோகத்தைக் கலைக்காக மாற்றி, அவனை நேரடியாக பழிவாங்கி காட்டிய கதை!
நம்ம ஊரில் "ஊருக்கு ஒரு சாமி, சாமிக்கு ஒரு பூசாரி"ன்னு சொல்வாங்க. அதே மாதிரி, அரசு அலுவலகம், மருத்துவமனை, பில்லிங் டெபார்ட்மெண்ட் – எல்லாத்திலயும் ஒவ்வொரு வேலைக்காரருக்கும் ஒரு வீட்டுக்காரர் மாதிரி 'கம்ப்யூட்டர்' வாழும். ஆனா, அந்த கணினி காலத்துலயும், ஓரிரு துறைகள் மட்டும் 'ஃபாக்ஸ்' என்ற பழைய பாட்டுக்கு கட்டுப்பட்டு வாழ்ந்து வர்றது நம்ம தமிழ்நாட்டிலும் கிடையாது என்று சொல்ல முடியாது! இப்போ இந்த கதையைப் பாருங்க. அமெரிக்காவுல நடந்தாலும், நம்ம ஊரு அலுவலக அனுபவம் போலவேதான் இருக்கு!
ஒரு அலுவலக ஊழியர் – இவரது முக்கிய வேலை, சட்டப்படி (FOIA, APRA) கேட்கப்பட்ட தகவல்களை, குறிப்பாக மருத்துவ பதிவுகளை விரைவில் அனுப்புறது. இவரோட அடையாளமே – சுறுசுறுப்பா வேலை முடிச்சு வைக்கும் பண்புதான். அந்த வகையில, ஒரு அண்டை மாநிலத்தில் உள்ள சட்டத்தரணி (Lawyer) அவர்களோட கிளையண்டுக்காக மருத்துவ பதிவுகளை கேட்டார். நம்ம ஊழியர் அன்றே அனுப்பிட்டார். பில்லுக்கு அன்றே பணம் வரணும், பதிவுக்கு அன்றே பதில் போகணும் – இவரோட கொள்கை!
நம்ம வீட்டிலே யாராவது ஒரு கேரக்டர் இருக்கணும்; இல்லாட்டி அந்த வீடே சுவாரசியமில்லாம போயிடும். ஆனா, எங்க வீட்டுக்காரர், அதாவது என் அப்பா – அவரோ ‘கெவன்’ மாதிரி ஒரு கேரக்டரை நேரில பார்த்த மாதிரி தான்! அவரோட சந்ததியில் பிறந்ததால, என் வாழ்க்கை எதிர்பாராத திருப்பங்களால, சிரிப்பால, சில சமயங்களில் தலைத் தலையடிக்க வைத்த சம்பவங்களால நிரம்பியிருக்கு.
என் அப்பாவோட ‘அறிவு’மிகுந்த செயல்கள், பல நேரங்களில் நம்ம ஊர் பழமொழி போல, “ஏண்டா இப்படி பண்ணுறீங்க?”ன்னு கேட்டுக்கணும் போல இருக்கும். இந்தக் கதையை படிச்சீங்கன்னா, உங்க வீட்டிலும் யாராவது ‘கெவன்’ இருக்காங்களோனு நினைச்சு சிரிப்பீங்க!
நம்ம ஊரில் “கஸ்டமர் கிங்!” என்று சொன்னாலே, எல்லாத்துக்கும் ‘நான் சொன்னா கேளுங்க’ மாதிரியே தான். ஆனா, வெளிநாடுகளில் கூட சில ரீதியில் இந்த “கஸ்டமர் ரைட்” வித்தியாசமா இருக்கும். குறிப்பாக, ஹோட்டல் ரிசெப்ஷன் டெஸ்க் (முன்பணியாளர்) விஷயத்துல, யாருக்கென்ன தகவல் தரணும், தரக்கூடாது என்பதில் ஒரு கடுமையான சட்டம் இருக்கு.
இந்தக் கதையும் அப்படித்தான். ஒரு அம்மா–அப்பா இருவரும் திடீர்னு ஹோட்டல் வராங்க. "எங்க பையன் John A. இருக்குற ரூம் எண்ன?"ன்னு கேட்க ஆரம்பிக்கிறாங்க. ஆனா, அவங்க பெயர், ஹோட்டல் பதிவிலேயே இல்ல. "மன்னிக்கவும், உங்களுக்கு தகவல் தர முடியாது,"ன்னு FD சொன்னாரு. அப்புறம் என்ன? கத்தலோ, கோபமோ, புலம்பலோ ஆரம்பிச்சுட்டாங்க!
இன்று நாம் பார்க்கப்போகும் கதை, சாதாரணமாக ஒரு கணினி பாஸ்வேர்டு மறந்த பயனாளி கேஸ் மாதிரித்தான் ஆரம்பிக்கிறது. ஆனா, அந்த Helpdesk Phone Call ஒரு மனிதனுடைய உயிரையும், ஒரு குடும்பத்தையும் காப்பாற்றும் அளவுக்கு சீரியஸா போயிச்சி. "பணி என்றால் பணி"னு நினைச்சு வேலை பண்ணுபவர்களுக்கு இது நல்ல போதனை – எல்லாம் பாஸ்வேர்டு மட்டும் இல்ல, மனிதநேயமும் முக்கியம்!
"ஓரு காலம் முடிந்தது!" – இந்த வரிகள் வெளிநாட்டில் இருந்தாலும், நம்ம ஊரு அலுவலக வாழ்க்கையில் அடிக்கடி கேட்டுக் கொண்டே இருப்போம். நம்ம ஊர் வேலை இடங்களில் எத்தனை குட்டி தலைவர்கள், எத்தனை 'Loquatia'கள்! இந்த வாரம், அமெரிக்க ஹோட்டல் ஒன்றில் வேலை பார்த்த ஒருவரின் உண்மை அனுபவம், நம்ம வாழ்வையும், மனசையும் ஒத்திருக்கிறதா என்று பார்ப்போம்!
ஒரு காலத்தில், 'Front Desk Agent' இருந்து நேரில் 'Director of Sales' ஆக உயர்ந்தார் நம் கதையின் நாயகி. அவங்க சொன்ன மாதிரி, "நான் சும்மா பயந்துகிட்டேன், ஆனா வேலை ரொம்ப பிடிச்சுடிச்சு!" – அந்த எளிமை நம் ஊர் ஜீவனை நினைவூட்டும். 'Sales', 'AV Equipment', 'Negotiation', எல்லாம் மெத்தமாக கற்றுக்கொண்டு, வாழ்க்கை வைக்கும் சவால்களையும் சமாளிச்சாங்க.
இரவு நேரத்தில் தொலைபேசியில் கூவல் வரும் போது, அது எப்போதும் ஒரு சாதாரண வாடிக்கையாளர் என்று நம்ப முடியுமா? குறிப்பாக, ஹோட்டல் முன்பணியில் வேலை பார்ப்பவர்களுக்கு இந்த மாதிரி அனுபவங்கள் புதிதல்ல. ஆனால், சில நேரம் இந்த கறுப்புப் பூனைக் கதைகளில் காட்டும் மாதிரி ‘கிரீப்பி’ (விசித்திரமான) சம்பவங்கள் நேரிடும். அப்படித்தான், ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டல் முன்பணியாளர் Reddit-இல் பகிர்ந்திருந்த கதையை உங்கள் முன்னால் தமிழில் கொண்டு வருகிறேன்.
இது ஒரு சாதாரண ‘ரூம்’ கேட்கும் அழைப்பாகத் தொடங்கியது. ஆனால், அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் அந்த அழைப்பு ஒரு திகில் கதையாக மாறியது!
இது ரொம்ப சாதாரண இரவு என்று நினைத்தேன், ஆனா எப்பவுமே மாதிரி ஹோட்டல் வேலை எங்க போகும்? நம்ம ஊர்ல ‘ஓயாதவன் ஒருவன்’ மாதிரி, அமெரிக்கா ஹோட்டல்களில் நைட் ஆடிட்டர் வேலையும் அப்படித்தான். காவலாளி வேலையையும், காபி போட்டலையும், துணி துவைப்பதையும், விருந்தினர்களை கவனிப்பதையும் ஒரே நேரத்தில் செய்யறதுதான் வழக்கம். ஒரு பக்கம் பாக்கி வேலைகள், இன்னொரு பக்கம் பாதுகாப்பு – இதுதான் எங்க அலுவலக வாழ்க்கை!
"ஏய், இந்த பக்கத்து அலுவலகத்தில் நமக்கு நெட்வொர்க் வேலை செய்யலையே!" – இப்படி அலுவலகங்களில் ஒருவழியாக ஒரு நாள் ஆரம்பம். தொழில்நுட்ப உதவி (Tech Support) பணியில் இருப்பவர்களுக்கு இது ஒரு வழக்கமான தலைவலி. ஆனா, DNS-ஐ பற்றி யாராவது கை வைக்க ஆரம்பிச்சா, அது ஒரு பெரிய களவாணி கதையா மாறிடும். இப்போ அந்த மாதிரி ஒரு கதையை சொல்லப்போறேன் – படிச்சா, உங்களுக்கும் நம்ம ஊர் அலுவலக அனுபவங்க ஞாபகம் வரும்!