நம்ம ஊர் வீடுகள்ல, “இணையம் இல்லைன்னா உயிரே போச்சு!”னு சொல்லும் அளவுக்கு நம்ம வாழ்க்கை இணையத்தோடசேர்ந்து போயிடிருக்கு. ஆனா, அந்த இணையம் சேர்க்க வர்றவர்கள் கொஞ்சம் தரமில்லாத சேவை தந்தா? அப்போ நம்ம மனசுல வர்ற கோபத்துக்கு அளவே இருக்காது! அதுவும், வீட்ல இருந்துகிட்டு வேலை பண்ணுறவர்களுக்கு, இணைய தடைன்னா அது ரொம்பவே பெரிய சோதனை. அந்த மாதிரி ஒரு சுவாரஸ்யமான சம்பவம்தான் இப்ப நம்ம பாக்கப்போறோம்.
வணக்கம் நண்பர்களே! நம் தமிழ் பணியிடங்களில் "ஒழுங்கும், ஒழுங்கும்" என்று அலுவலக மேலாளர்கள் ஓர் பக்கத்தில் உரிமையோடு பேசுவதை பார்த்திருப்போம். ஆனால், சில நேரங்களில் அவர்கள் விதிக்கும் விதிகளை நம் அறிவுத்திறனாலும், நையாண்டியாலும் சாமர்த்தியமாக சமாளிக்கும் ஊழியர்கள் பற்றிய கதைகள் நம்மை சிரிக்க வைக்கும். இன்று அப்படியான ஒரு அமெரிக்க மனநல மருத்துவர் (Therapist) அவர்களின் அலுவலக அனுபவத்தைப் பற்றி சொல்லப்போகிறேன். படித்ததும், "நம்ம ஊர்ல விவசாயம் மட்டும் இல்ல, அலுவலக விவசாயமும் இருக்கு!" என்று நினைக்க வைக்கும்!
அன்புள்ள வாசகர்களே,
நம்ம ஊர் பள்ளிகளில் "மதிப்பெண்" என்பதும், "சரியானது - தவறானது" என்பதும் எப்போதும் குழந்தைகளுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் தலைவலியாக இருக்கும்போதும், அமெரிக்கா அரிசோனாவில் ஒரு அல்ஜீப்ரா ஆசிரியரின் அனுபவம் நம்ம பழைய பள்ளி நாட்களை நினைவூட்டும் அளவுக்கு சுவாரசியமாகவும், சிந்திக்க வைக்கும் விதமாகவும் இருக்கிறது.
குழந்தைகள் தங்களுடைய மதிப்பெண் குறைந்தால் என்ன செய்வார்கள்? ஆசிரியர் மீது குறைசொல்வார்கள், நண்பர்களுடன் ஒப்பிடுவார்கள், ஊருக்கே சொல்லிவிடுவார்கள். ஆனா, இந்த ஆசிரியர் போட்ட "Itchy" மற்றும் "Scratchy" என்ற இரண்டு மாணவர்கள் செய்த காரியத்துக்கு வந்த முடிவு பார்த்தீங்கனா, சிரிப்பு வராமல் இருக்க முடியாது!
நம்ம ஊரு அரசியல்வாதிகளோ, அதிகாரிகளோ பணத்தை எப்படி கையாண்டு புடிக்குறாங்கன்னு கேட்டா, "காசு வந்தது எங்கே, போனது எங்கே!" என்று சும்மா அந்தரங்கமாக விடை சொல்லிவிடுவாங்க. ஆனா, அந்த ஊர் மக்கள் எல்லாரும் சும்மா சும்மா வெறுப்பில் இருப்பாங்க. ஆனா சிலரை மாத்திரம், "ஏன் நாம இந்த பைத்தியக்காரங்களை திருத்தக்கூடாது?" என்ற அசல் கேள்வி வருது. அந்த மாதிரியான ஒரு குடிமகனின் கோபமும், நையாண்டியும் கலந்த பழிவாங்கலைப்பற்றிதான் இந்த கதை!
நாம் எல்லாம் வாழ்க்கையில் சின்ன சின்ன பிரச்சனைகள் என்றாலே "அது என்ன பெரிய விஷயமா?" என்று நினைத்துவிட்டுப் போய்விடுவோம். ஆனால், சில நேரம் அந்த சின்ன பிரச்சனைதான் நம்மை அருகில் இருக்கும் அயலவர்களுடன் நெருக்கமாக்கும், மனதை மகிழச்சியாக்கும். இதோ, அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டலில் நடந்த ஒரு ஜார் மூடி சம்பவம், அதற்கே சாட்சி!
நம் ஊரில் வேலைக்குச் செல்வது என்றால் பெரும்பாலும் "வீட்டிலிருந்து அறிமுகம்" என்ற கதையே. ஏற்கனவே அப்பா, அம்மா வேலை பார்த்து வந்த நிறுவனத்தில், "நம்ம பையனும் கொஞ்சம் அனுபவம் பெறட்டும்" என்பதற்காக ஒரு கோடை வேலை கிடைக்கிறது. அப்படித்தான் இந்தக் கதையின் நாயகனும், 20 வயதில் தனது அம்மாவின் பரிந்துரையில் ஒரு பெரிய தொழிற்சாலையில் படிப்பவர்களுக்கு மட்டும் கிடைக்கும் கோடை வேலைக்கு சேர்ந்தார்.
இது சாதாரண அலுவலகம் அல்ல – நிலக்கரியை எரித்து மின் உற்பத்தி செய்யும், தூசும், அழுக்கும், எண்ணெயும், நிலக்கரி தூசும் அடங்கிய பவர் பிளான்ட்! வெளியில் மழை வந்தால் உள்ளே தண்ணீர் ஊறும். இடையில் நீர் வாட்டர் வேர்க்கும், இடையிறுதியில் எல்லாம் தூசி படிந்திருக்கும்.
"இவன் பெருப்பு போட்டா, நானும் போட்டுப் பாரேன்!" – இதுதான் நம் கதையின் ஹீரோயின் ஓர் நாள் ஜிம்மில் எடுத்த முடிவு. கனடாவிலிருந்து ஹாங்கொங்க் வரும்போது, கலாசார வேறுபாடுகள் பல இருக்கும் என்று தெரிந்திருந்தாலும், சில விஷயங்கள் எப்படி மனசுக்கு வராது! பெருப்பு போடுவதைப் பொறுத்தவரை, நம் ஊர்லேயும் உண்ணும் இடத்துல, கூட்டங்கூடின இடத்துல, யாராவது அப்படிச் செய்தா, எல்லாரும் முகம் சுளிக்கும். ஆனா, ஹாங்கொங்கில் இது ஒரு சாதாரண விஷயம் போல!
நம்ம ஹீரோ – ரெடிடில் u/Mandalorian_Ronin – ஜிம்மில் சென்று உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார். பக்கத்து ஸ்டேஷனில் ஒருத்தர், ஒவ்வொரு செட்டுக்கும் பிறகு, பெரிய பெருப்பு போட ஆரம்பிக்கிறார்! அதை பார்ப்பவர்களும், கேட்பவர்களும் முகம் சுளிச்சு தள்ளுகிறார்கள். ஒருவர் கைபேசியில் ஹெட்போன்ஸ் போட்டு, இன்னொருவர் நேரே வெளியே போய்விட்டார். நம்ம ஹீரோவும் கடைசியில் பொறுமையை இழந்தார்.
ஒரு நாள் இரவு, சென்னையில் ஒரு பிரபலமான ஹோட்டலின் முன்பணியாளராக (front desk staff) வேலை பார்த்துப் போய் கொண்டிருந்தேன். வெளியில பனிக்காற்று, உள்ளே AC, ஆனா மனசுக்குள்ள மட்டும் சக்கரைபோல் பதட்டம். ஏன் தெரியுமா? ஹோட்டல் முழுக்க “sold out” – ஒரு அறையும் இல்லை! ஆனா வாசல் வழியா மக்கள் வர வர, “ரூம் இருக்கா?” “ஒரு ராத்திரி தான், ஏதேனும் ரூம் தார்க்கலாமா?” என்று கேட்டு, சிரித்துக்கொண்டே நம்மை சோதிக்கிறாங்க.
நேரே சொன்னா, “மன்னிக்கவும், எல்லா அறைகளும் புக்காயிடுச்சு. இன்னிக்கு ரூம் கிடையாது.” அப்புறம் வந்த கேள்வி – “ஏதாவது பக்கத்து ஹோட்டலில் ரூம் இருக்குன்னு பாருங்க!” “உங்க தெரிஞ்சம் படி ஏதாவது ஹோட்டல் சொல்லுங்க!” – அப்படின்னு கேட்க ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. இதுக்கு நான் என்ன ஜன்னல் ஜாலராக உள்ளேன்? என் சட்டையில் எழுதியிருக்கு அந்த ஹோட்டல் தான் எனக்கு தெரியும். பக்கத்து ஹோட்டலுக்கு வரையிலும் எனக்கு தெரியாது.
“நாளைக்கு ஒரு ஹோட்டல் ரூம் புக் பண்ணனும், ஆனா நேரடி சைட்டுல காட்டுற விலைல ஒன்னும் கிடையாது. மூன்றாம் தரப்பு வெப்சைட் (third-party site) ல தான் சலுகை அதிகம்!” – இதெல்லாம் நம்மில் பலர் சொல்லும் வசனம். ஆனா, அதை பண்ணினா என்ன ஆகும்னு யோசிச்சிருக்கீங்களா?
எப்போமே வீட்டுக்காரர் இல்லாத நேரத்துல வீட்டுக்கு வராத நண்பர்களோடு சும்மா ஒரு மணி நேரம் கழிக்க ஹோட்டல் ரூம் தேடுறவங்க இருக்காங்களே, அப்படி ஒரு சம்பவம் தான் இது. அமெரிக்காவில் நடந்த இந்த சம்பவம், நமக்கும் ஒரு நல்ல பாடம் சொல்லிகிறதே!
"ஓர் ஹோட்டலில் வேலை பார்த்தால் தான் மனிதர்களைப் பற்றி முழுமையாக தெரியும்!" – இதை நம்மில் பலரும் நம்ம ஊர் ரெஸ்டாரண்ட், டீக்கடையில் பணி பார்த்த அனுபவத்தில் சொல்லுவோம். ஆனால், அமெரிக்காவில் இரவு கணக்காளர் வேலை பார்த்த ஒருவர் பகிர்ந்துள்ள ரெடிட் (Reddit) அனுபவம், நம்ம ஊரு ஹோட்டல் கதை போலவே இருக்கிறது. அந்த அனுபவம் படிச்சா, "மண்சைல்டு" என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் உங்களுக்கே தெரிந்துவிடும்!
ஒரு ராத்திரி, ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் பணியாற்றிய அந்த நபர், அவ்வளவு நாள் பார்த்து இல்லாத அளவுக்கு ஒரு பெரிய "குழந்தை" வாடிக்கையாளரை சந்திக்க நேர்ந்தார். தொடக்கத்திலிருந்து கிளைமாக்ஸ் வரை, அந்த வாடிக்கையாளர் – வயதாகிற பெரியவரே ஆனாலும், பிள்ளை மனசு! – எவ்வளவு கஷ்டம் கொடுத்தார்ன்னு படிச்சா சிரிப்பும் வரும், சோம்பலும் வரும்!