காலை நேரம்... ஹோட்டல் முன்பணியாளராக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மரியாதையாக "வணக்கம்" என்று சொல்லி வாடிக்கையாளர்களின் சந்தேகங்களுக்கு பதில் சொல்லும் பழக்கம்தானே! ஆனா, நேற்று நடந்த ஒரு சம்பவம் என்னை கொஞ்சம் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியது. "இப்படி யாராவது கூட கேட்பாங்களா?" என்று எனக்கே சிரிப்பு வந்தது.
நம்ம ஊரு பாட்டிமாரும் தாத்தாக்களும் சமூக வலைதளத்தைப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்த பிறகு, என்னென்ன விஷயம் நடக்குது பாருங்க! "இல்லாத சண்டை, வந்த சண்டை"னு, பக்கத்து வீட்டுக் கிழவர் கூட கண்ணாடி போட்டு கைபேசியில் ஸ்க்ரோல் பண்ணும் காலம்தான் இது. ஆனா அதிலேயே, நல்ல கருத்து, நல்ல மனசு இருந்தாலும், சிலர் தன்னோட பழைய மனப்பான்மையை விட்டு விடுற மாதிரி இல்லை. அதுதான் இந்த கதை.
நம்ம கதையின் நாயகி—வயசு வந்த ஆள், நல்ல மனசு, பக்கத்துக்கு உதவிக்கரம், ஆனா அவங்கமாட்டு ஒரு பிரச்சனை. நம்ம ஊரு மக்களுக்கே தெரிந்தது போல, "மருமகன் மாதிரி மனுஷன்"ன்னு சொன்னாலே, எல்லாரும் பயப்படுறாங்க. இங்கே அவங்க பெயர் ‘கிராண்ட்’. அந்தக் கிராண்ட் தானே இந்தக் கதையின் வில்லன்.
உங்கள் வீட்டுக்காரர் மாதம் கடைசியில் வாடகை வாங்கும் போது, அந்த வாடகைக்கு மேலாக “ஏதாவது பீடு இருக்குமா, உங்க பையன் இன்னும் சன்னி பாட்டி மாதிரி சும்மா இருக்கிறானா?” என்று கேட்டால் எப்படி இருக்கும்? ஹோட்டல் ஊழியர்களுக்கோ இது நாள்தோறும் நடக்கக்கூடிய கதை தான்! அந்த வகையில், ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நடந்த நகைச்சுவை கலந்த துட்டு சம்பவம் தான் இன்று நம்மை கவர்ந்திருக்கிறது.
கதையில் ஒரு பெண்மணி, தன் அறை மூன்றாம் தரப்பு மூலம் முன்பே பணம் செலுத்தி இருப்பதாக சொல்லி, ஹோட்டல் நிறுவனம் தன்னை ஏமாற்றி கூடுதல் 60 டாலர் வசூலித்துள்ளதாக கத்திக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் உண்மை எங்கே? அந்த 60 டாலர் “Incidentals authorization” என்ற பெயரில் வங்கியில் தற்காலிகமாக பிடிக்கப்பட்ட தொகை! ஹோட்டல் ஊழியர் அழகாக விளக்க முயற்சி செய்தாலும், அந்த பெண் அரங்கில் பென்சார் போல பைங்கரமாகவே சத்தம் போடுகிறாள்!
நமக்கு தெரியும் இல்ல, நம்ம ஊர் ஆள்கள் சொல்வாங்க, “பழைய பாட்டி கதையை கேட்டா புதுசா பாட்டு கேக்கணும்!” ஆனா, வேலைக்கு வந்தா, பழைய வழியிலேயே செய்வோம், யாரும் கேள்வி கேட்கக்கூடாது. இப்போ இது ஒரு அமெரிக்கா IT அலுவலகத்தில் நடந்த கதை. ஆனா நம்ம ஊருக்கும் அப்படியே பொருந்தும்!
1990களில் கிளீவ்லேண்ட் (Cleveland) நகரின் புறநகரில் ஒரு IT ஷாப்பை ஓட்டிக்கொண்டிருந்த ‘கிரிட்ச்’ (u/critchthegeek) எனும் ஆள், அவங்க கம்பெனியின் தொலைபேசி சிஸ்டம், அதாவது PBX-யை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாராம். அந்த நேரத்தில் தொலைபேசி போடவேண்டிய கட்டணங்கள், மொபைல்கள் இல்லாத காலம்! அருகிலுள்ள இரண்டு உற்பத்தி தொழிற்சாலைகளுக்கும் தொலைபேசியில் பேசினால், “long distance” கட்டணம் கட்டணும்.
கம்பெனி ஆரம்பம் ஆன இடம் வேறு ஏரியா கோடு; அதனாலே, ரே (Ray) என்ற அதிபரின் மனைவியும், இன்னும் சிலரின் வீட்டிலிருந்தும் ஆபிஸ்க்கு அழைக்க “long distance” கட்டணம் வந்தது. இதுக்கு தீர்வு – “Off Premise Extension” (OPX) என்கிற விசயம், அதாவது அலுவலக தொலைபேசி லைன் நேரடியாக வீட்டுக்கும், தொழிற்சாலைக்கும் போகும் வசதி. ஆனா, ஒவ்வொரு மாதமும் ஒரு லைனுக்கே $1,000 (அந்த காலத்து ரூபாயில் 30,000!) செலவு – நான்கு லைன் என்றால் மாதம் $4,000!
இதிலிருந்து செலவு குறைக்க சொல்லி கிரிட்ச்-க்கு டாஸ்க் கொடுத்தாங்க. ஆனா...
"இதுக்கெல்லாம் காரணம் என்ன?" என்ற கேள்வி, நமக்கு நிர்வாக அலுவலகத்திலோ, தொழில்நுட்ப துறையிலோ, வீட்டு வேலைகளிலோ எப்போதும் கேட்கும் ஒரு கேள்விதான். "அப்படித்தான் எப்போதும் பண்ணுவோம்!" என்பதும் பதில்! ஆனா, அந்த பழைய வழிகளுக்கு பின்னாலிருக்கும் கோட்பாடுகள், சில சமயங்களில் நம்மை சிரிக்கவைக்கும், சில சமயங்களில் பதட்டப்படுத்தும்.
இன்று உங்களுக்காக நான் கொண்டுவரும் கதை, அமெரிக்காவில் 1980களில் நடந்த உண்மை சம்பவம். இதை படிச்சவுடன், நம்ம ஊர் பணியாளர்களும், அலுவலக கலாச்சாரமும் நினைவுக்கு வரும்; ஏனெனில், "ஏன் இப்படித்தான் பண்ணணும்?" என்றால், "அப்படித்தான் பழக்கமாச்சு!" என்பதே பதில்!
உங்க ஊருல சாப்பாடு கடைகளுக்கு போட்டி இல்லாம இருக்க முடியுமா? ஒன்னு இல்லாத இடமே கிடையாது! ஒவ்வொரு தெருவிலும் இரண்டு பஜ்ஜி கடை, மூணு டீ கடை, நாலு பரோட்டா ஸ்டால் – அது போல தான் அமெரிக்காவுல Burger King, McDonald's, Taco Bellன்னு இரண்டு பத்து கிளைகள் எல்லாம் இருக்கா. ஆனா, எப்போதும் ஒரு நல்லது, இன்னொன்னு "அதான் போதும்னு" மாதிரி தான் இருக்கும்.
இப்படி ஒரு நல்ல Burger King-ல் இரண்டு வருஷமா வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருந்தாராம் ஒரு திரு. இவர் சொல்றார், "எங்க குழு குடும்பம் மாதிரி தான்! எல்லாரும் சந்தோஷமா, நகைச்சுவையா வேலை செய்யும்..." ஆனா, எங்க இருந்தாலும், நல்ல வாடிக்கையாளர்களும், கட்டாயமா ஒரு-இரண்டு "பயங்கர" வாடிக்கையாளர்களும் இருப்பாங்க. இந்தக் கதையோ அவங்கப்பத்தி தான்!
“ஓ” என்ற எழுத்து, “0” என்ற எண் – இரண்டும் தமிழ் மக்களுக்கு அலட்சியமானவை அல்ல. ஆனாலும், ஒரு பெரிய கம்பெனியில் இவ்விரண்டிற்குள்ள வேறுபாடு புரியாமல் எத்தனை சிரமங்கள் வந்திருக்கின்றன என்று சொன்னாலே நம்ப முடியாது. இன்று நாம் பார்க்கப்போகும் கதையில், ஒரு டெக் சப்போர்ட் ஊழியர், ‘ஓ’ மற்றும் ‘0’ என்ற இரண்டு குறிகளால் எவ்வளவு திண்டாட்டம் அனுபவித்தார் என்பதே மையம்!
ஒரு ஓட்டோபார்ட்ஸ் மானியூஃபேக்சரிங் நிறுவனம் – ஒரே மாதிரியான பார்ட்டுகளை, ஒரே தொழிற்சாலையில் தயாரித்து, ஒருபக்கம் நேரடியாக கம்பெனி தொழிற்சாலைக்கு (OEM), மறுபக்கம் டீலர் சர்வீஸ் சென்டர்களுக்கு (aftermarket) அனுப்புவார்கள். பார்ட் ஒன்றுக்கு இரண்டு விதமான ஆர்டர்ஸ், இரண்டு விதமான ஷிப்பிங் – ஆனால் அதே பார்ட் தான். சும்மா சொன்னாலே, ‘ஒரே பாயசம், ரெண்டு கப்பா!’
நம் நாட்டில் சாலை ஓட்டும் போது எத்தனையோ “என் இடம், உன் இடம்” என வாக்குவாதங்கள் நடக்கும்தானே? அதுவும் மார்க்கெட், பெரிய கடை, சினிமா ஹால் – எங்க போனாலும் வண்டி நிறுத்தும் இடம் கிடைக்கணும் என்பதே பெரிய போரானிருக்கு. அப்படி ஒரு சம்பவம்தான் அமெரிக்காவில் நடந்திருக்கிறது. ஆனா, இந்தக் கதையில் சின்ன பழிவாங்கல் மட்டும் இல்ல, சிரிப்பும், சுவாரசியமும் இரண்டுமே இருக்குது!
“அண்ணே, இந்த குளிர் தாங்க முடியலையே, ரிசர்வேஷன் ரத்துச்சி பணம் திருப்பி கொடுங்க!” – நம்ம ஊர்லானா எல்லாம் கேட்டுட்டே இருப்போம். ஆனா, இது நடந்திருக்கு ஒரு மலைப் பகுதியில், ஒரு செம்ம B&B-யில், அதுவும் ஐரோப்பாவில்! அந்த சம்பவம் தெரிந்தா, சிரிச்சு முடிக்காதீங்க!
கதையைக் கேட்குறதுக்கு முன்னாடி, ஒரு துணுக்குக் கேள்வி – நீங்க, குளிர்காலத்தில், சிகப்பு பனிக்கட்டி, குளிர் காற்று, பனிச்சரிவு எல்லாத்தையும் அனுபவிக்க ஹோட்டல் புக் பண்ணினீங்கனா, அங்க குளிர் இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கலையா? நம்ம ஊர்ல, “ஆடி வெயிலில் வெயில் தான் இருக்கும், ஆவணக்காலத்தில் மழை தான் வரும்” என்ற மாதிரி!
“அண்ணா, முன்னால் வந்த அப்பாவி முகம், பிறகு சிங்கம் மாதிரி சத்தம்…!” நம்ம ஊர் கண் மருத்துவமனையில் முன்பலகையில் வேலை பார்த்து வந்த ஒரு பெண் பணியாளர் சற்றே புதிதாகவே இருந்தார். இவருக்கு அன்றைக்கு நடந்தது, நம்ம ஊர் பலருக்கும் பழக்கமான சம்பவம்தான். ஆனால், அந்த மனதை நொறுக்கும் அனுபவம், அவங்க சொன்ன கதையில் ஒவ்வொரு தமிழனுக்கும் நிச்சயம் புரியும்.
ஒரு சின்ன வயசு பெண், இரண்டுமாதம் வேலை பார்த்துத்தான் இருக்காங்க. அந்த நாள், ரெண்டாவது முறையாக அழுகையை அடைந்தாங்க. காரணம், ஒரு ரீஃபெரல் பார்த்து கால் பண்ணிக்கொண்டு, நோயாளியின் அம்மாவிடம் இன்சூரன்ஸ் விவரம் கேட்டதும், அம்மா அப்படியே கோபத்தில் மாறிட்டாங்க.