இரவு நெருங்கும் நேரம். சுகாதாரமான ஹோட்டலில் முன்பணியாளராக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். வாடிக்கையாளர்களும், ரொம்ப விசித்திரமான சம்பவங்களும் அங்கங்கே நடக்கக் காத்திருக்கும் நேரம்தான் அது. "இங்க என்னவெல்லாம் நடக்குமோ?" என்று மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். ஆனா அந்த இரவு... எல்லாம் ஒரு சும்மா சின்ன குறும்பு என்று நினைத்ததைவிட, "அருவி போல் சிக்கல்" என்று ஆகிவிட்டது!
"ஏய், இது என்ன, சினிமாப் பாணியா நடக்குது?" என நினைக்கலாம். ஆனா, இப்படி நடந்துச்சு ஒரு ஹோட்டலில்! தமிழ்நாட்டில் சின்ன நகரங்களில் கூட, ஹோட்டல், ரெஸ்டாரெண்ட், சாப்பாட்டு இடங்களில் ‘கணக்கு அக்கா, பில் பாக்கா’ என்று வாடிக்கையாளர்கள் சும்மா குத்திக்கொண்டு போய்விட்ட கதைகள் நமக்கே தெரியும். ஆனா இந்தக் கதை, ரொம்பவே வித்தியாசமானது!
ஒரு கடற்கரை சுற்றுலா நகரத்தில் உள்ள ஒரு சின்ன ஹோட்டலில், சீசன் இல்லாத காலம். அதனால, பெரும்பாலான விருந்தாளிகள் உள்ளூர் மக்கள் தான் – ‘ஸ்டே கேஷன்’ என்று சொல்வாங்க, தங்கி சின்ன விடுமுறையை அனுபவிக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் நல்லவங்க தான் வருவாங்க, ஆனா சில சமயம்… அய்யோ! வர்றவங்க பயங்கரமாகவே இருப்பாங்க. கடந்த இரண்டு வாரமா அப்படித்தான்.
நம்ம ஊர்ல ஹோட்டல்ல நல்ல டீல் கிடைக்கணும் என்றால், சின்ன சின்ன சுதந்திரம் வேண்டியிருக்கும். ஆனா, அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டல் ரிசர்வேஷனில் நடந்த சம்பவம், ‘நம்ம ஊர்’ வாடிக்கையாளர் சண்டையை மிஞ்சி போச்சுனு சொல்ல வேண்டியிருக்கு! நல்லா படிச்சு பாருங்க, உங்க மனசுலயே, “அப்பாடி!”னு ஓர் உராச்சல் வரும்.
ஒரு இரவு நேரத்தில், பிஸியான ஏர்போர்ட் பக்கத்து ஹோட்டல்ல நைட் ஆடிட் வேலை பார்த்த Jay_of_Blue அண்ணாச்சி. அவர்கிட்ட ஒரு ஜோடி – மைக் அண்ணா, பெட்டி அக்கா வந்து செக்-இன் செய்ய வந்தாங்க. ஆனா, ஒரு சிறிய பப்ளிக்கல் ப்ரிண்டர் கதை, ஒரு ரிசர்வேஷன் கேன்சல், அதுக்கப்புறம் வந்து அதிகாரத்தையும், ஜாதியையும், வேலை பெயரை போட்டும், அப்படியே ஒரு பெரிய காமெடி நாடகம் நடந்துச்சு!
"அண்ணா, அடையாள அட்டை இருக்கா?" – இந்த ஒரு கேள்வியால் ஹோட்டல் முன்பணியாளர்களுக்கு எத்தனை சிக்கல்கள், எத்தனை சிரிப்புகள்! நம்ம ஊர்ல கையில அடையாள அட்டை இல்லாமல் வெளியே போறது கூட அபாயம்னு தோணும். ஆனா, உலக நாடுகளில் இதுதான் ஒரே மாதிரி இருக்குமா?
நாளை ஒரு வெளிநாட்டு ஹோட்டலில் செக்-இன்னுக்கு போனீங்க. ரிசெப்ஷனில் "ID please!" அப்படின்னு கேட்டாங்க. அப்புறம் தான் தெரியும் – இந்த அடையாள அட்டை விஷயம் ஒவ்வொரு நாட்டுலும் ஒவ்வொரு விதம்!
ஒரு ஓட்டல் பணியாளராக வேலை பார்த்தால், வாழ்க்கையில் சிரிக்கவும், சிந்திக்கவும் நிறைய வாய்ப்புகள் கிடைக்கும். அப்பாடி ஒரு நாளில் நடந்த சம்பவம் தான் இது. நம்ம ஊர் ரயில்வே ஸ்டேஷன் அருகே உள்ள சாமான்ய ஓட்டலோ, பெரிய ஸ்டார் ஓட்டலோ – வாடிக்கையாளர்கள் செய்யும் சில காரியங்கள் எல்லா இடத்திலும் ஒரே மாதிரிதான்!
அண்ணா, ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் வேலை செய்வதே ஒரு கலையா இல்ல, கலைக்கட்டும் சாகசமா? நம்ம ஊர்லயும் function season வந்தா பசங்க, பெரியவர்கள், ஊர்க்காரர்கள் எல்லாரும் வந்துதாங்கன்னா, எந்த messலயும் சும்மா குரல் கேட்காது! ஆனா, வெளிநாட்டு ஹோட்டல் வேலைக்காரர்கள் சந்திக்கும் சவால்கள் நம்மள விட குறையா? இப்போ பாருங்க, ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டலில் நடந்த ஒரு உண்மை சம்பவம். இந்த கதையைக் கேட்டா, நம்ம ஊர்ல 'தள்ளுபடி' கேக்குற வாடிக்கையாளர்களை நினைச்சு சிரிச்சுடுவீங்க!
நம்ம ஊர்ல ‘மரியாதை’ன்னா சொல்லாமலே புரிஞ்சுக்கிறோம். ஹோட்டல் போலியோ, கடை போலியோ, முகம் காட்டும் இடத்துல இருந்தா, “வணக்கம் அண்ணா! எப்படி இருக்கீங்க?”ன்னு ஒரு வார்த்தை பேசாம தள்ளி போய்டுறது கூட நமக்கு சாத்தியமில்லை. ஆனா, அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளருக்குக் கிடைத்த அனுபவம் படிச்சதுமே, நம்ம கவனத்துக்கு வருது – எவ்வளவு வசதியா இருந்தாலும், மரியாதை, கவனம், நேரடி உரையாடல் இன்னும் எவ்வளவு முக்கியம் என்று!
ஒரு நைட் ஆடிட்டர் (முகவரி: u/theknightauditor) ரெட்டிட்-ல் பகிர்ந்த அனுபவம், எங்க ஹோட்டல் வாயிலுக்கு வரும் வாடிக்கையாளர்களும் நம்ம கடை, ஆபீஸ், அரசு காரியாலயங்களுக்கும் பொருந்தும் ஒரு நிலைதான். “சார், பேசுறப்போ நம்மை முழுசா பாருங்க, கைபேசியை ஒரு நிமிஷம் போடுங்க!”ன்னு சொல்வது, இப்போ நம்ம ஊருக்கும் தேவையான அறிவுரைதான் போல!
நம்மில் பலர் ஒருநாள் ஓயாமல் வேலை செய்திருப்போம். அந்த ஒரு நாள் தான், எல்லாவற்றையும் சோதிக்க வரும்! ஆனால், நீங்கள் ஒரு ஹோட்டல் முன்பணிப் பணி செய்தால், அந்த “ஒரு நாள்” எப்போது வரும் என்று சொல்லமுடியாது. ஹோட்டல் என்பதே ஒரு சினிமா ஸ்டோரியோ, நாவலோ போல – எதுவும் நடக்கக்கூடிய இடம். இன்றைய கதையில், ஒரு இளம் ஹோட்டல் மேலாளரின் நாள் எப்படி கண்ணீரில் முடிந்தது என்பதையும், அந்த அனுபவம் நம்மிடையே என்ன சொல்ல வருகிறது என்பதையும் பார்க்கப்போகிறோம்.
இன்று எல்லோருக்கும் ஒரு கேள்வி — ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் வேலை செய்கிறவர்களின் மனநிலை எப்படி இருக்கும் என்று யோசித்திருக்கிறீர்களா? எப்போதாவது நம்மால் எங்கேயோ போய், “எனக்கு ரூம் புக்கிங் இருக்கு!” என்று சொல்வது போல, அவங்க வாழ்க்கை அப்படியே ஒரு தியேட்டர் தான்.
நீங்க நினைக்கிறீங்கலா, ‘ஹோட்டல் புக்கிங் என்றால் ரெஃபரன்ஸ் நம்பர், கான்பர்மேஷன் ஈமெயில் எல்லாமே கையில் வைத்துக்கொண்டு வருவாங்க’ன்னு? பொறுமையா இருங்க... நம்ம தமிழ்நாட்டிலேயே ‘நான் வந்தாச்சு, என் பேரு சொன்னா போதும்’ என்று நம்பும் ஜெம்ஸ் பாண்டுகள் உலகம் முழுக்க இருக்காங்க!
வணக்கம் நண்பர்களே! நம்மில் பலர் ஒரு ஹோட்டலில் அறை முன்பதிவு செய்த அனுபவம் இருக்கலாம். ஆனா, அந்த நேரம் பணம் கட்டினேன்னு நமக்கே சந்தேகம் வந்திருக்கா? இல்ல, "நான் பணம் கட்டிட்டேன்!" என்று முன்பலகை ஊழியர்களோட சண்டை போடினோமா? இந்த பக்கத்தில சமீபத்தில் வந்த ஒரு ரசிக்கத்தக்க கதை, நம்ம ஊர் கண்ணோட்டத்துல சொல்லப்போறேன்.