நம்ம ஊரிலே, ஒரே இடத்தில் வேலை செய்யும் போது அந்த இடத்துக்கே ஒரு தனி பந்தம் வந்துவிடும், இல்லையா? அதுவும் தினமும் சந்திக்கும் வாடிக்கையாளர்களோட ஒரு நெருக்கமான உறவு உருவாகும். அந்த உறவை முன்பெல்லாம் நாம கவனிக்கலாமே, ஆனா ஒருவேளை அந்த அன்றாட பழக்கம் இல்லாதபோது தான் அதன் மதிப்பு புரியும்.
நம்ம ஊரில், மருத்துவமனைன்னா நமக்கு ஞாபகம் வருது – நோயாளிகளும், அவர்களோட உறவினர்களும், லிஸ்ட் எழுதும் ஆளும், "என் பெயர் சொல்லனுமா, அவங்க பெயர் சொல்லனுமா?"ன்னு நடக்கும் சின்ன சின்ன கலாட்டாவும் தான். ஆனா, பசு, நாய், பூனை மாதிரி பிராணிகளுக்கான மருத்துவமனையில ரிசெப்ஷனைஸ்ட் ஆளு பண்றவங்களுக்கு வரும் கேள்விகள், நம்ம ஊர் டீ கடை விவாதங்களை கூட மிஞ்சிடும்!
இதைப் படிச்சதும், “இதெல்லாம் நம்ம ஊர்ல நடக்குமா?”ன்னு நினைச்சீங்கனா, வாசிச்சுட்டு பாருங்க. சரவெடி சிரிப்பு உறுதி!
“அண்ணா, ஒரு காபி குடிச்சு தான் வேலைக்கு போகணும்!” – நம்ம ஊர்ல காபி அப்படின்னா, அது ஒரு கல்சுரல். காலை நேரம், பசுமை பசுமையா இருக்கும் போது, வீட்டிலேயே அம்மாவின் கைகளால் அடித்த காபி சுவைக்கிறோம். ஆனா, ஹோட்டல் முன்பக்கத்தில் பணிபுரிவோர்களுக்கு அந்த சந்தோஷம் எப்போ? அவங்க வேலை 24 மணி நேரமும் ஓடுதே! தூக்கம் கலைக்க, மனசுக்கு உற்சாகம் தர, ஒரு காபி இருந்தா தான் உல்லாசமா வேலை செய்ய முடியும்னு பலர் சொல்லுவாங்க.
டெஸ்க் பக்கத்தில் நின்று, வாடிக்கையாளர்களோட கவலையும் கோபத்தையும் கையாளும் முன்னணி பணியாளர்களுக்கு, ஓர் “இலவச காபி” பாத்திரம் இருக்கணும் என்பதே சமீபத்தில் ரெடிட்-ல் பெரும் விவாதம் ஆனது. இதை நம்ம தமிழில் ஒரு சுவையான கதையாகப் பார்ப்போம்!
நம்ம ஊர்ல வாடிக்கையாளர் சேவை என்பது சாமான்யமாகவே கஷ்டமா இருக்கும். ஆனா, அமெரிக்கா மாதிரி வெளிநாடுகள்ல உள்ள ஹோட்டல்களில முன்னணி பணியாளருக்கு சந்திக்க வேண்டிய பிரச்சனைகள் வேற லெவலில் தான் இருக்கும் போல. சும்மா ஒரு கதவைத் தள்ள முடியாத ஒரு விருந்தினர், போலீஸ் வரை அழைப்பது, அதுக்கு மேலாக “நீங்க நல்லா இருக்கீங்க, நான் நல்லா இருக்கேன்”னு முடிவது – இதைப் படிக்கும்போது நம்ம ஊரு ஹோட்டல் ரிசப்ஷன் டேஸ்க் பையன் கூட மூஞ்சில் கை வைத்துக்கிட்டு சிரிப்பாங்க!
காலை நேரம்... ஹோட்டல் முன்பணியாளராக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மரியாதையாக "வணக்கம்" என்று சொல்லி வாடிக்கையாளர்களின் சந்தேகங்களுக்கு பதில் சொல்லும் பழக்கம்தானே! ஆனா, நேற்று நடந்த ஒரு சம்பவம் என்னை கொஞ்சம் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியது. "இப்படி யாராவது கூட கேட்பாங்களா?" என்று எனக்கே சிரிப்பு வந்தது.
உங்கள் வீட்டுக்காரர் மாதம் கடைசியில் வாடகை வாங்கும் போது, அந்த வாடகைக்கு மேலாக “ஏதாவது பீடு இருக்குமா, உங்க பையன் இன்னும் சன்னி பாட்டி மாதிரி சும்மா இருக்கிறானா?” என்று கேட்டால் எப்படி இருக்கும்? ஹோட்டல் ஊழியர்களுக்கோ இது நாள்தோறும் நடக்கக்கூடிய கதை தான்! அந்த வகையில், ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டல் ரிசெப்ஷனில் நடந்த நகைச்சுவை கலந்த துட்டு சம்பவம் தான் இன்று நம்மை கவர்ந்திருக்கிறது.
கதையில் ஒரு பெண்மணி, தன் அறை மூன்றாம் தரப்பு மூலம் முன்பே பணம் செலுத்தி இருப்பதாக சொல்லி, ஹோட்டல் நிறுவனம் தன்னை ஏமாற்றி கூடுதல் 60 டாலர் வசூலித்துள்ளதாக கத்திக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் உண்மை எங்கே? அந்த 60 டாலர் “Incidentals authorization” என்ற பெயரில் வங்கியில் தற்காலிகமாக பிடிக்கப்பட்ட தொகை! ஹோட்டல் ஊழியர் அழகாக விளக்க முயற்சி செய்தாலும், அந்த பெண் அரங்கில் பென்சார் போல பைங்கரமாகவே சத்தம் போடுகிறாள்!
“அண்ணே, இந்த குளிர் தாங்க முடியலையே, ரிசர்வேஷன் ரத்துச்சி பணம் திருப்பி கொடுங்க!” – நம்ம ஊர்லானா எல்லாம் கேட்டுட்டே இருப்போம். ஆனா, இது நடந்திருக்கு ஒரு மலைப் பகுதியில், ஒரு செம்ம B&B-யில், அதுவும் ஐரோப்பாவில்! அந்த சம்பவம் தெரிந்தா, சிரிச்சு முடிக்காதீங்க!
கதையைக் கேட்குறதுக்கு முன்னாடி, ஒரு துணுக்குக் கேள்வி – நீங்க, குளிர்காலத்தில், சிகப்பு பனிக்கட்டி, குளிர் காற்று, பனிச்சரிவு எல்லாத்தையும் அனுபவிக்க ஹோட்டல் புக் பண்ணினீங்கனா, அங்க குளிர் இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கலையா? நம்ம ஊர்ல, “ஆடி வெயிலில் வெயில் தான் இருக்கும், ஆவணக்காலத்தில் மழை தான் வரும்” என்ற மாதிரி!
“அண்ணா, முன்னால் வந்த அப்பாவி முகம், பிறகு சிங்கம் மாதிரி சத்தம்…!” நம்ம ஊர் கண் மருத்துவமனையில் முன்பலகையில் வேலை பார்த்து வந்த ஒரு பெண் பணியாளர் சற்றே புதிதாகவே இருந்தார். இவருக்கு அன்றைக்கு நடந்தது, நம்ம ஊர் பலருக்கும் பழக்கமான சம்பவம்தான். ஆனால், அந்த மனதை நொறுக்கும் அனுபவம், அவங்க சொன்ன கதையில் ஒவ்வொரு தமிழனுக்கும் நிச்சயம் புரியும்.
ஒரு சின்ன வயசு பெண், இரண்டுமாதம் வேலை பார்த்துத்தான் இருக்காங்க. அந்த நாள், ரெண்டாவது முறையாக அழுகையை அடைந்தாங்க. காரணம், ஒரு ரீஃபெரல் பார்த்து கால் பண்ணிக்கொண்டு, நோயாளியின் அம்மாவிடம் இன்சூரன்ஸ் விவரம் கேட்டதும், அம்மா அப்படியே கோபத்தில் மாறிட்டாங்க.
இரவு 1 மணிக்கு "டிங்! டிங்!" என்று நெருப்புக் க்ண்டிய அலாரம் எடுத்துக்கொண்டு எழுப்பினால், அது எந்த வீடாருக்கும் ஒரு கனவுக் கொள்ளை! ஆனால் இந்த கதையில், அது மட்டும் இல்லாமல், ஹோட்டல் ஒருசில விருந்தினர்களுக்கும், ஊழியர்களுக்கும் உச்சகட்ட சங்கடமாக முடிந்தது!
நம்ம ஊரில் 'போளி' என்பவர்களுக்கு எந்த சமயம், எந்த இடம் என்று எல்லாம் கவலை இல்ல. "இங்கேயும் அங்கேயும் எல்லாம் நம்ம வீடு!" என்ற மாதிரி நடந்துகொள்வதைப் பார்த்திருக்கிறோமா? அதே மாதிரி, அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டலில் நடந்த சம்பவம், நம் தமிழ்காரருக்கும் சிரிப்பும், சிந்தனையும் தரும்.
வணக்கம் நண்பர்களே! அலுவலகம், அதுவும் ஹோட்டல் முன்பணியாளர் வேலை என்றால், எவ்வளவு சுமையாகவும் சந்தோஷமாகவும் இருக்குமோ, அதே அளவுக்கு சின்ன சின்ன "சந்தேகங்கள்" வளர்வதும் வழக்கம்தானே? நம்ம ஊருல கூட, ஒரே பணிபுரியும் இடத்தில், "யாரோ என்னை கீழே இழுக்க முயற்சி பண்ணுறாங்க போல இருக்கே!" என்ற பட்ட உணர்வு ஒருவருக்கு வந்தாலே, அது ஒரு பெரிய நாடகம் தான் ஆரம்பம்!
இன்னைக்கு நம்முடைய கதையின் நாயகன் (அல்லது நாயகி!) ஒருவரின் "Tales From The Front Desk" அனுபவம் தான். மேலாளர் அவர்களின் செயலில் "சபோட்டாஜ்" இருக்கிறதா இல்லையா என்பதிலே குழப்பமாக இருக்கிறார். இதையும் நம்ம ஊர் அலுவலக நாடகங்களோட ஒப்பிட்டு, சிரிக்கும் விதத்தில் பார்க்கலாம் வாங்க!