நம்ம ஊர்ல ‘கொஞ்சம் சுத்தம் செய்ய சொல்லிட்டா எங்கேயோ போய் ஒளிவாங்குற’ ஆட்கள் கிடைக்கும். ஆனா இந்த அமெரிக்கா ஸ்டைல் காபி ஷாப்பில் நடந்தது அதைவிட சாதாரணம் இல்லை. நான் சொல்றது ‘கெவின்’ என்ற ஒருத்தரின் சுத்தம் செய்யும் “வரலாறு” பற்றிதான். இதைப் படிச்சீங்கன்னா, நம்ம வீட்டுக்காரர் சுத்தம் பண்ண மறுக்கறது குட்டி விஷயம்தான் போல தோனும்!
நம்ம ஊர்லயும், வெளிநாட்டுலயும், மேடை நிகழ்ச்சிகளுக்கான டிக்கெட் வாங்கும் சப்ளம் தனி கதை தான். ஆனா, அந்த டிக்கெட் கவுண்டரில் வேலை பார்க்குறவர்களுக்கு தினமும் வித்தியாசமான சம்பவங்கள் நேரும். அந்த மாதிரி ஒரு கதைதான் இப்போ நம்ம படிக்கப்போறோம்.
ஒரு நாள், ஒரு பிரபல மேடையில் டிக்கெட் கவுண்டரில் வேலை பார்க்கும் ஊழியர் சந்தித்த அனுபவம், நம்ம ஊரு அரசு அலுவலகம், ரயில்வே ரிசர்வேஷன் கவுண்டர்ல நடக்கும் கச்சிதமான காமெடியை நினைவுபடுத்தும். 'ஆள் வர்றாரு, ஆவணத்தோட வர்றாரு, ஆனா இடம் மாறிப் போச்சு!'
"வேலைக்கு போனாலும், வேளாண்மை பண்ணாலும், ஓர் நாள் ஒரு வித்தியாசமான வாடிக்கையாளர் கண்டிப்பா சந்திக்க நேரிடும்!" – இது நம்ம ஊரு பழமொழி மாதிரியே, ஆஸ்திரேலியாவில் ஒரு பௌலிங் கிளப்பில் முன்னணி மேசை (Front Desk) வேலை பார்த்தவங்க சொன்ன உண்மை கதை தான் இன்று நம்ம பாக்கப் போறது.
இது ஏதாவது பெரிய பௌலிங் போட்டி சம்பவமோ, இல்ல பந்தை உருண்டு ஒரு சாதனை நிகழ்ச்சியோ இல்ல. ஒரு சாதாரண இரவு, பௌலிங் கிளப்பில் நடந்த, "அடையாள அட்டை எங்கே?" என்ற கேள்வியிலிருந்து ஆரம்பமான கலாட்டா தான் இதுவும்!
முதுகலைக் காலம், பள்ளி நாட்கள் – எல்லோருக்கும் மறக்க முடியாத நினைவுகள். சிலருக்கு அது சந்தோஷமான நினைவுகளாக இருந்தாலும், சிலருக்கு அது ஒரு போர்க்களம் போலவே இருக்கும். "நான் அந்தக் கூட்டத்தில்தான்!" என்று நினைத்து சிரிப்பவர்கள் உண்டு; "நான் அந்த வலியில் தான்!" என்று நினைத்து கவலைப்படுபவர்களும் உண்டு. இன்று, ஒரு ரெடிட் பயனர் பகிர்ந்த ஒரு சுவாரஸ்யமான, சற்று குற்றவுணர்ச்சி மிச்சமுள்ள பள்ளி சம்பவத்தைப் பற்றி பேசப் போகிறேன்.
நமக்கு தெரிந்தது போல, பள்ளியில் இழிவும், பழிவாங்கலும், நண்பர்களின் பார்வையும், 'நீங்க எவ்ளோ தைரியமா பேசினீங்க' என்ற பாராட்டும், 'பாவம்' என்ற கவலையும், எல்லாமே கலந்த ஒரு கலையகமே!
“சார், பத்து நிமிஷம் தாமதமாக கிளம்பலாமா?”
“இல்லை, நாங்கள் நடந்துச்செல்லும் டூர் கொஞ்சம் குறைவாக இருக்கணும்...”
“ஒரு ஃபோட்டோ ஸ்டாப் இங்க சேர்க்கலாமா?”
“உங்க டூர் காலை நேரத்துக்கு மாற்ற முடியுமா?”
இப்படி ஒரு வாடிக்கையாளரிடம் மூன்று மணி நேரம் மின்னஞ்சல்களில் கசக்கும்போது, ஒரு முன்பதிவு மேசை பணியாளருக்கு என்ன தோன்றும் தெரியுமா? நம்ம ஊருத் தாத்தா சொல்வது மாதிரி, “ஒரே கூழுக்குப் பத்து கை” என்று நேர்ந்தது போல தான் இருக்கும்!
நாமெல்லாம் ஒரு டூர் புக் பண்ணுறோம் என்றால், நேரம், பேருந்து, வழிகாட்டி, உணவு இடம், மற்ற பயணிகள் எல்லாமே ஒரே மாதிரியில் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும். ஆனால், சிலர் ஒவ்வொரு விபரத்திலும் தலையிட்டு, நேரம், இடம், நடைப்பாதை, ஓய்வு இடம் என எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த முயற்சிப்பார்கள். அந்த வகையில் Reddit-இல் u/TurnoverEmergency352 என்பவர் பகிர்ந்த அனுபவம் நம்ம ஊரு பணியாளர்களுக்கும் பரிச்சயமானதுதான்!
"அண்ணே, இந்த ஹோட்டலில் நீங்க குடிக்குற தேநீர்க்கு பக்கத்தில் உள்ள கிணற்றுல இருந்து தண்ணி எடுக்குறீங்களா? எங்கப்பா சொன்னாரு, நம்ம ஊர் தண்ணி நல்லது…"
இப்படி ஒரு கேள்வி கேட்டவங்க இருந்தா, நம்ம ஹோட்டல் முனைவர் எழுத்தாளர் ஆச்சரியப்பட மாட்டார். ஏனெனில், கேள்விகள் கேட்பது அவருக்கு வழக்கம்தான். ஆனா, ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பின்னாடி வரும் 'புராணக் கதை' தான் அவரை ஓயாமல் சிரிக்க வைக்குது. வாருங்கள், இந்த 'உலகின் பெரிய கேள்வி கேட்கும்' வாடிக்கையாளர்களின் கதையை தமிழில் படித்து ரசிக்கலாம்!
அண்ணா, ஒரு நாள் உங்க பழைய வீட்டு வாசலில் திடீர்னு பழைய வாடிக்கையாளர்கள் வந்து, “அண்ணே, தண்ணீர் பைப்ல பூச்சி விழுந்திருக்கு, பாருங்களேன்!”ன்னு கூப்பிடுற மாதிரி, IT துறையிலும் அப்படித்தான் சில காமெடி சம்பவங்கள் நடக்குது. பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, அந்த கம்பெனி ஒரு பங்கையை விட்டு பிரிக்குது. அதாவது, ஒரு பக்கத்தில் பெரிய “\(bigCompany”, மறுபக்கம் புதிய “\)littleCompany”. சட்டப்படி இரண்டு வருடமா பிரிந்திருந்தாலும், வேலை பண்ணும் ஜனங்களுக்கு இன்னும் பழைய பழக்கம் போகலை!
ஒரு வேலை இடத்தில் "பாவம் செய்யாதா, ஆனாலும் வேலை கையிலே ஒட்டாதா" மாதிரி ஒரு பேரை பார்த்திருக்கீங்களா? நம்ம ஊரில் அப்படி ஒருத்தர் இருந்தா, "அந்த பையன் நல்லவன்தான், ஆனா கையிலே ஒட்ட மாட்டேங்குது"ன்னு அம்புட்டு சொல்வோம். அமெரிக்க இராணுவ உணவகத்தில் நடந்த இந்த கேவின் கதையை படிக்கும்போது, நமக்கு அப்படித்தான் தோன்றும்.
கேவின் – வேலைக்கு சரியான நேரத்துல வருவாராம், எப்போதும் மரியாதையா பேசுவாராம், முயற்சி செய்யாத நாளே இல்ல. ஆனா, வேலை செய்யறா, இல்லயா? அதுதான் கேள்வி! இந்த கதையை எழுதினவர் சொல்றார், "நான் ஒரே நேரத்தில் கோபமும், மனதளவிலான கனிவும் அனுபவிச்சேன்,"ன்னு. நாமும் அதேபோலவே இந்தக் கதையை வாசிக்கிறோம்.
நம் ஊரில் எல்லாம், ‘பாட்டி’ன்னா நமக்கென்னோ ஒரு பாசம், நம்பிக்கை, அப்பாவித்தனம் நினைவுக்கு வருமே! பசுமை நிறைந்த பசுமை வீட்டில் செல்வதுபோல், பாட்டி சொன்னா கேட்போம். ஆனா இந்த டிஜிட்டல் யுகத்தில், அப்பாவித்தனமே பெரிய அபாயம் ஆகி விட்டது. சொந்த பிள்ளைகள் கூட Whatsapp பயன்படுத்த பழகிக்கொண்டிருக்க, சில பாட்டிகள் மட்டும் இன்னும் அந்த நம்பிக்கையை விடலை. அதுதான் இந்தக் கதையின் துவக்கம்.
ஒரு பழைய ஹோட்டல் முன்பகுதியில் பணியாற்றும் நண்பர் சொல்வது போல, நம்ம ஊர்போலவே அங்கேயும் பாட்டிகள் வந்து, “WhatsApp-ல் contact save பண்ணனும், help பண்ணுவீங்களா?” என்று கேட்கிறார்கள். முதலில் அவரும், “நல்லது தான், நம்ம பாட்டிக்களுக்குத் தெரிந்துகொள்ள கொஞ்சம் உதவி செய்வோம்” என்று நினைத்தார். ஆனா பின்னாடி நடந்த சம்பவங்கள் – அதானே அதிர்ச்சி!
நம்ம ஊரில் யாராவது வீட்டை விட்டு வெளியே போறப்போ, ‘ஏய், சாவி எடுத்துக்கிட்டியா?’, ‘பணப்பை எங்கே?’ன்னு கணக்காகு. ஆனா, உலகம் முழுக்க இந்த ‘பணப்பை, அடையாள அட்டை’ கட்டாயமா எடுத்துக்கணும் என்பது எல்லாருக்கும் தெரியுமா? இல்ல! இந்தக் கதையை படிச்சீங்கனா, அப்படின்னு நம்புறீங்க.