நாம் எல்லாம் வாழ்க்கையில் சின்ன சின்ன பிரச்சனைகள் என்றாலே "அது என்ன பெரிய விஷயமா?" என்று நினைத்துவிட்டுப் போய்விடுவோம். ஆனால், சில நேரம் அந்த சின்ன பிரச்சனைதான் நம்மை அருகில் இருக்கும் அயலவர்களுடன் நெருக்கமாக்கும், மனதை மகிழச்சியாக்கும். இதோ, அமெரிக்காவில் ஒரு ஹோட்டலில் நடந்த ஒரு ஜார் மூடி சம்பவம், அதற்கே சாட்சி!
நம் ஊரில் வேலைக்குச் செல்வது என்றால் பெரும்பாலும் "வீட்டிலிருந்து அறிமுகம்" என்ற கதையே. ஏற்கனவே அப்பா, அம்மா வேலை பார்த்து வந்த நிறுவனத்தில், "நம்ம பையனும் கொஞ்சம் அனுபவம் பெறட்டும்" என்பதற்காக ஒரு கோடை வேலை கிடைக்கிறது. அப்படித்தான் இந்தக் கதையின் நாயகனும், 20 வயதில் தனது அம்மாவின் பரிந்துரையில் ஒரு பெரிய தொழிற்சாலையில் படிப்பவர்களுக்கு மட்டும் கிடைக்கும் கோடை வேலைக்கு சேர்ந்தார்.
இது சாதாரண அலுவலகம் அல்ல – நிலக்கரியை எரித்து மின் உற்பத்தி செய்யும், தூசும், அழுக்கும், எண்ணெயும், நிலக்கரி தூசும் அடங்கிய பவர் பிளான்ட்! வெளியில் மழை வந்தால் உள்ளே தண்ணீர் ஊறும். இடையில் நீர் வாட்டர் வேர்க்கும், இடையிறுதியில் எல்லாம் தூசி படிந்திருக்கும்.
"இவன் பெருப்பு போட்டா, நானும் போட்டுப் பாரேன்!" – இதுதான் நம் கதையின் ஹீரோயின் ஓர் நாள் ஜிம்மில் எடுத்த முடிவு. கனடாவிலிருந்து ஹாங்கொங்க் வரும்போது, கலாசார வேறுபாடுகள் பல இருக்கும் என்று தெரிந்திருந்தாலும், சில விஷயங்கள் எப்படி மனசுக்கு வராது! பெருப்பு போடுவதைப் பொறுத்தவரை, நம் ஊர்லேயும் உண்ணும் இடத்துல, கூட்டங்கூடின இடத்துல, யாராவது அப்படிச் செய்தா, எல்லாரும் முகம் சுளிக்கும். ஆனா, ஹாங்கொங்கில் இது ஒரு சாதாரண விஷயம் போல!
நம்ம ஹீரோ – ரெடிடில் u/Mandalorian_Ronin – ஜிம்மில் சென்று உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார். பக்கத்து ஸ்டேஷனில் ஒருத்தர், ஒவ்வொரு செட்டுக்கும் பிறகு, பெரிய பெருப்பு போட ஆரம்பிக்கிறார்! அதை பார்ப்பவர்களும், கேட்பவர்களும் முகம் சுளிச்சு தள்ளுகிறார்கள். ஒருவர் கைபேசியில் ஹெட்போன்ஸ் போட்டு, இன்னொருவர் நேரே வெளியே போய்விட்டார். நம்ம ஹீரோவும் கடைசியில் பொறுமையை இழந்தார்.
ஒரு நாள் இரவு, சென்னையில் ஒரு பிரபலமான ஹோட்டலின் முன்பணியாளராக (front desk staff) வேலை பார்த்துப் போய் கொண்டிருந்தேன். வெளியில பனிக்காற்று, உள்ளே AC, ஆனா மனசுக்குள்ள மட்டும் சக்கரைபோல் பதட்டம். ஏன் தெரியுமா? ஹோட்டல் முழுக்க “sold out” – ஒரு அறையும் இல்லை! ஆனா வாசல் வழியா மக்கள் வர வர, “ரூம் இருக்கா?” “ஒரு ராத்திரி தான், ஏதேனும் ரூம் தார்க்கலாமா?” என்று கேட்டு, சிரித்துக்கொண்டே நம்மை சோதிக்கிறாங்க.
நேரே சொன்னா, “மன்னிக்கவும், எல்லா அறைகளும் புக்காயிடுச்சு. இன்னிக்கு ரூம் கிடையாது.” அப்புறம் வந்த கேள்வி – “ஏதாவது பக்கத்து ஹோட்டலில் ரூம் இருக்குன்னு பாருங்க!” “உங்க தெரிஞ்சம் படி ஏதாவது ஹோட்டல் சொல்லுங்க!” – அப்படின்னு கேட்க ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. இதுக்கு நான் என்ன ஜன்னல் ஜாலராக உள்ளேன்? என் சட்டையில் எழுதியிருக்கு அந்த ஹோட்டல் தான் எனக்கு தெரியும். பக்கத்து ஹோட்டலுக்கு வரையிலும் எனக்கு தெரியாது.
“நாளைக்கு ஒரு ஹோட்டல் ரூம் புக் பண்ணனும், ஆனா நேரடி சைட்டுல காட்டுற விலைல ஒன்னும் கிடையாது. மூன்றாம் தரப்பு வெப்சைட் (third-party site) ல தான் சலுகை அதிகம்!” – இதெல்லாம் நம்மில் பலர் சொல்லும் வசனம். ஆனா, அதை பண்ணினா என்ன ஆகும்னு யோசிச்சிருக்கீங்களா?
எப்போமே வீட்டுக்காரர் இல்லாத நேரத்துல வீட்டுக்கு வராத நண்பர்களோடு சும்மா ஒரு மணி நேரம் கழிக்க ஹோட்டல் ரூம் தேடுறவங்க இருக்காங்களே, அப்படி ஒரு சம்பவம் தான் இது. அமெரிக்காவில் நடந்த இந்த சம்பவம், நமக்கும் ஒரு நல்ல பாடம் சொல்லிகிறதே!
"ஓர் ஹோட்டலில் வேலை பார்த்தால் தான் மனிதர்களைப் பற்றி முழுமையாக தெரியும்!" – இதை நம்மில் பலரும் நம்ம ஊர் ரெஸ்டாரண்ட், டீக்கடையில் பணி பார்த்த அனுபவத்தில் சொல்லுவோம். ஆனால், அமெரிக்காவில் இரவு கணக்காளர் வேலை பார்த்த ஒருவர் பகிர்ந்துள்ள ரெடிட் (Reddit) அனுபவம், நம்ம ஊரு ஹோட்டல் கதை போலவே இருக்கிறது. அந்த அனுபவம் படிச்சா, "மண்சைல்டு" என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் உங்களுக்கே தெரிந்துவிடும்!
ஒரு ராத்திரி, ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் பணியாற்றிய அந்த நபர், அவ்வளவு நாள் பார்த்து இல்லாத அளவுக்கு ஒரு பெரிய "குழந்தை" வாடிக்கையாளரை சந்திக்க நேர்ந்தார். தொடக்கத்திலிருந்து கிளைமாக்ஸ் வரை, அந்த வாடிக்கையாளர் – வயதாகிற பெரியவரே ஆனாலும், பிள்ளை மனசு! – எவ்வளவு கஷ்டம் கொடுத்தார்ன்னு படிச்சா சிரிப்பும் வரும், சோம்பலும் வரும்!
இன்றைய காலத்தில், “நீங்கள் நல்லா இருக்கணும், பண்பாக பேசணும்” என்பதே பெரும்பாலானவர்கள் எதிர்பார்க்கும் நடைமுறை. ஆனா, உண்மையில் வேலை செய்யும் இடங்களில், குறிப்பாக வாடிக்கையாளர் சேவையில், எல்லாம் இப்படித்தான் நடக்குமா? அதுவும், நம்ம தமிழ்நாட்டிலும், நண்பர்களும் சக ஊழியர்களும் என்றாலே எல்லாரும் நல்லவர்கள் என்று நம்ப முடியுமா?
இந்த கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லும் மாதிரி, ஒரு அமெரிக்க ஹோட்டல் நைட் ஆடிட்டர் தனது அனுபவங்களை “I’m not apologizing” என்று தலைப்பிட்டு Reddit-ல் பகிர்ந்திருக்கிறார். அவர் சொன்னது – “நான் யாருக்கும் மன்னிப்பு கேட்க மாட்டேன்; என் வேலை நன்றாக செய்கிறேன், அதில் தான் பெருமை!” – இது ஒரே நேரத்தில் சிரிப்பும், சிந்தனையும் வரவழைக்கும் கதையாக இருக்கிறது.
நம்ம ஊரில், சாமான்யமாக ஒரு வேலை ஒருத்தருக்கு பிடிக்கலைனா, “அதுக்காக இப்படி செய்யணுமா?”ன்னு கேட்கும் பழக்கம் இருக்கு. ஆனா, இணைய உலகில் சிலர், “சொல்லிட்டீங்களா? சரி!”னு, கொஞ்சம் கசக்கி, கட்டுப்பாடு போல compliance-ஆ, ஆனா கொஞ்சம் கேலி கலந்த malicious compliance-ஆ ஏதாவது செய்து காட்டுவாங்க. இப்போ, ரெட்டிட்-ல நடந்த இந்த கதை சரியா அந்த மாதிரிதான்!
இங்கே ஒரு நபர் – u/badguyty – “TCP negotiation-ல வயது சரிபார்ப்பு கொண்டு வரணும்னு கேட்டாங்க, நானும் சொல்லப்பட்டதை பின்பற்றிட்டேன்!”னு ஒரு போஸ்ட் போட்டிருக்காரு. இந்த கருத்து கேட்கும் போதே, நம்ம ஊரு ரயில்வே பாஸ் வாங்குற நேரத்துல “என்னடா, இளைஞர் டிக்கெட் வேணுமா, பையன்!”ன்னு டிக்கெட் களத்தில கேட்கும் கண்காணிப்பாளரை நினைவூட்டுது. ஆனா, இது இணையம்! அது கூட, TCP – நம்ம எல்லாரும் தெரிஞ்சுக்கணும் என்று சொல்லும், இணையம் பிணைக்கும் ஒரு அடிப்படை Protocol!
நம்ம ஊர்ல ஒரு பழமொழி இருக்கு – “தான்தோன்றின செயலுக்கு தான் வேற யாரும் பொறுப்பல்ல!” ஆனா, இந்தக் கதையில வரப்போகும் 'கேவின்' என்ற ஆளுக்கு அந்தப் பழமொழி கூட பொருந்தாதுனு நம்புறேன்! என் அண்ணி (இங்கே அவங்க பெயரை ஏஞ்சியென்ன வைச்சுக்கலாம்) ரொம்ப நல்லவங்க. மனசு பசுமை! ஆனா சில சமயங்களில், எதையாவது புரிஞ்சுக்க சொல்லி சொல்லி நம்மலையே ஞானம் தேட வைக்கும் மாதிரி இருக்கும்.
இந்தக் கதையிலோ, கேவின் என்பவர்தான் நம்ம கதையின் நாயகன்! அவர் வாழ்க்கை, நம்ம ஊரு சீனிவாசன் படத்திலிருக்கும் 'சும்மா இருக்கறவன்' மாதிரி தான் – ஆனாலும் அவரை விட சற்று கமீன் வகையில!
யாரும் எதிர்பார்க்காத இடத்தில், யாரோ ஒருத்தர் நம்முடைய அமைதியைக் குலைத்தால், நாம் என்ன செய்வோம்? சிறியதாயினும், நியாயமான பழிவாங்கல் ஒரு தருணத்தில் மனதை எவ்வளவு சந்தோஷமாக்கும்! இன்று நாம் பார்க்கப்போகும் கதை, ஐரிஷ் பப்பில் நடந்த ஒரு "உண்மையான" பழிவாங்கல், அது எப்படி ஒரு பாட்டுக்கூடத்தில் நடந்தது, தமிழர்களுக்கு உரிய ரசிப்பில் சொல்லப்போகிறேன்.