கல்லூரிக்காலம் என்பது நண்பர்களால், வகுப்புகளால், சின்ன சின்ன சண்டைகளால், சில நேரம் தேவையில்லாத விவாதங்களாலும் நிரம்பி இருக்கும். ஆனால், நம்ம கதையின் நாயகன் “கேவின்” மட்டும், எல்லாவற்றையும் தாண்டி, தன்னுடைய பைத்தியக்காரத் தொலைநோக்கு கற்பனைகளால் கல்லூரி வாசிகளையே கொஞ்சம் கலங்கச் செய்துள்ளார்! “மோர்மன்” என்கிற கிறிஸ்தவ பிரிவை பற்றிய கேவின் சொன்ன கதைகள் கேட்டால், நம்ம ஊர் பழைய பஞ்சதந்திர கதைகள் கூட சோம்பல் படும்!
வணக்கம் நண்பர்களே! ஹோட்டல் முன்பணியில் வேலை பார்த்த அனுபவம் இருந்தால், நம்ம ஊரில் மட்டும் அல்ல உலகம் முழுவதும் அப்படித்தான் – வாடிக்கையாளர்களின் புதுமைகள் என்றே சொல்ல வேண்டும். "பணம் கொடுத்தேனே, என் சொந்தம்தான்!" என்ற மனப்பான்மை சிலருக்கு DNA-யிலேயே இருக்கும் போல. இப்போ நமக்கு நடந்த ஒரு ரொம்ப சுவாரஸ்யமான சம்பவத்தை சொல்லப்போகிறேன்.
ஒரு நல்ல காலை நேரம். ஹோட்டல் கவுண்டருக்கே நேராக வந்தார் ஒரு அழகான கருப்பு உடையில் மின்னும் பெண். இவரை நாம 'திருமதி ஓனிக்ஸ்' (Ms. Onyx) என்று அழைப்போம். அவரிடம் எதையோ அதிகமாக பேசின மாதிரி இல்ல, அமைதியாகவே "நான் இன்னும் சில நாட்கள் முன்பே போயிடுவேன், நேத்து இரவில் ரொம்ப பிடிக்கலை" என்றார்.
நம்ம ஊரில் கடைக்கு போனா ரொம்ப பேருக்குத் தெரியும் – வரிசைன்னாலே பிதற்றும்! ஒரு பக்கம் பொருட்கள் வாங்கிக்கிட்டு, இன்னொரு பக்கம் 'எப்போ என் டர்னு வரும்னு' காத்திருப்போம். ஆனா, சில பேரு அந்த வரிசையை விட, நம்ம 'பிரைவேட் ஸ்பேஸ்'யை காவு போடுறது பெருசு. அதுவும், நம்ம மேலேதான் ஒருத்தர் எப்பவும் நெருங்கி நிக்கிறாங்களேன்னா, ஏன் சின்ன சின்ன பழிவாங்கல்கள் கூட தோணும்!
இந்தக் கதையோ, ஒரு ஹார்ட்வேர் கடையில் நடந்தது. நம்ம கதாநாயகன், அவன் வீட்டுக்கு தேவையான சில 'ஹார்ட்வேர்' பொருட்கள் வாங்கி, ஒரே ஒரு காசியர் இருக்குற வரிசையில் நின்றார். அப்ப தான் நம்ம கதையின் 'வில்லி' – நாற்பதுக்கு மேல் வயசு பார்பதுக்கு, கையில் ஒரு 'அலுமினியம்' குப்பை டப்பா, அதுல நிறைய பொருட்கள் போட்டுக்கிட்டு – வந்து அவன் பின்னாடி நிக்கிறாள்.
“ஏய், பனிக்கட்டி எடுத்து வைக்கும் பையனுக்கு சம்பளம் தரலாமா?” என்று நம் ஊரிலேயே கேட்கும் பாட்டி கூட, அமெரிக்க ஹோட்டல் ஊழியர்களுக்குத் தம்பாளிக் குரல் கொடுப்பார் போல இருக்கு! சமீபத்தில், அமெரிக்கா வடகிழக்கு பகுதியில் உள்ள ஒரு ஹோட்டலில் நடந்த கதை இது. பனிக்கட்டும், வாடிக்கையாளரின் காமெடிக்கும் கலந்த ஒரு அனுபவம். வாசகர் நண்பர்களே, ஓர் காபி அல்லது சோறு பக்கத்திலே வைத்து, இந்த கதையை வாசித்து ரசிக்க தயார் ஆகுங்கள்!
"ஏன் திடீர்னு இந்த தொலைபேசி திரை இருட்டாகிடுச்சு?" அப்படின்னு நம்ம வீட்டிலோ, அலுவலகத்திலோ யாராவது கேட்டா, பெரும்பாலும் நம்முடைய பதில் – "ஏதோ சும்மா ஹேங்காகிருச்சு, ரீஸ்டார்ட் பண்ணுங்க!" இல்லையெனில், அந்த டெக் சப்போர்ட் நண்பர் போல, "சேவை வழங்குனருக்கு (Service Provider) போன் பண்ணலாமா?" என்று கேட்போம்.
ஆனா, இங்கே நடந்தது ஒரு சின்ன விஷயம் தான், ஆனா அதை யாரும் கண்டுபிடிக்காமல் இரண்டு நாட்கள் அலைய வைத்தது! இப்போ அந்த கதையை நம்ம தமிழில், நம்ம ஊர் நடையில், சிரிப்போடு சொல்லப்போறேன். தயாரா?
நம் நாட்டில் “அவமானத்திற்கு பழி வாங்குறது தான் நியாயம்!” என்பதற்கு ஊரே சாட்சி. ஆனாலும், பழி வாங்குற சாமானிய கதைகள் எல்லாம் சினிமாவில் மாதிரியோ, கதைகளில் மாதிரியோ இருக்கும். ஆனால், இங்கோ, ஒரு வெளிநாட்டு நாட்டில் நடந்த உண்மை சம்பவம் – அதுவும், ‘சைக்கிக்’ பழிவாங்கும் – மனதையும், மனசாட்சியையும் கலக்கும் வகையில்!
ஒரு பெண்மையால், அடங்காத, மரியாதை தெரியாத, வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த ஒருவருக்கு தக்கபடி பழி வாங்கியிருக்கிறார் – அந்த அனுபவம், ரெடிட் உலகையே அதிர வைத்திருக்கிறது. இந்த கதையின் கதாநாயகி, தனக்கு நேர்ந்த அவமானத்துக்குப் பழி வாங்கிய விதத்தைப் படிச்சீங்கள்னா, “அட, நம்ம ஊரில் இந்த மாதிரி ஒரு பெண்ணு இருந்தா, அவளுக்கு புடைசூட்டணும்!” என்று நினைக்காமல் இருக்க முடியாது!
ஒரு வீட்டை வாங்கி பத்து வருடம் கழிந்தும், "இல்லற வாழ்க்கை அமைதி" என்ற வார்த்தை இன்னும் சிலருக்கு கனவாகவே இருக்கிறது. நம்ம ஊரில் சாம்பார் வாசனை, இட்லி சத்தம், வெயில் சுடும் காலையில்கூட, பக்கத்து வீட்டின் நாய் குரைக்கும் சத்தம் தான் அதிகம். ஆனா, இந்த ரெடிட் கதையில் நடந்தது ஒரு "நாய்க்கும், நம்மக்கும்" படிப்பினை அளிக்குது!
நம்ம தமிழ்நாட்டிலே, குடும்பம், தோழர்கள், அடுத்தடுத்து கூட்டம் கூட்டமா ஹோட்டல்களுக்கு செஞ்சு சாப்பிடுறது சாதாரணம்தான். ஆனா, நம்மில் எத்தன பேருக்குதான் "முன்பதிவு" (Reservation) என்ற சொல் பழக்கமானது? பெரும்பாலும் நேரில் போயி, "சாரு, காஞ்சி இடம் இருக்கு பாருங்க!"ன்னு கேட்டாலே போதும். ஆனா, வெளிநாடுகள்லயும், நம்ம ஊரிலையும் சில பிரபலமான ஹோட்டல் ரெஸ்டாரண்ட்கள்ல முன்பதிவு இல்லாம அங்க உக்காந்து சாப்பிட முடியாது. அதுவும், முக்கியமான ஹோட்டல்களில், நல்ல நேரத்திலேயே முன்பதிவு செஞ்சா தான் ஆசை நேரத்தில சாப்பிட முடியும்.
இந்த கதையும் அப்படிதான். ஒரு வடிவேலு டைபான வாடிக்கையாளர், தாமதமாக வந்து, "எனக்கு ரெஸ்டாரன்ட்ல நல்ல டேபிள் கிடைக்கலையே!"னு அழுது கொண்டிருக்கிறார். இதை படிச்சா நம்ம ஆழமா சிரிக்கணும்; ஆனா, போன் பிக்குறவருக்கு அது ஒரு அந்நியாயமா தான் தோன்றும்!
நமக்கெல்லாம் வீட்டில் வந்த முதல் 'ஸ்மார்ட்' சாதனம் எது? பெரும்பாலும் அது ஒரு ஸ்மார்ட் போன். ஆனா, இன்னிக்கு சமையல் அறையில் இருக்கும் வாஷிங் மெஷினுக்கூட Wi-Fi கொடுத்து, ஸ்மார்ட் 'அடி' போட்டுராங்க! இந்தக் கதை படிச்சா, நாமெல்லாம் "வாஷிங் மெஷின்-க்கு Wi-Fi-யா? சோப்புதான் போடணும், ஸ்பீடு வேண்டாமே!"னு நிச்சயம் கேப்பீங்க.
ஒரு நாள், ஒரு வாடிக்கையாளர் எங்க டெக் சப்போர்ட் நண்பருக்கு (Reddit-ல u/ol-gormsby) அழைப்பு. "டிவில ஸ்ட்ரீமிங் நல்லா வரலங்க, ரொம்ப பப்ஃபரிங், சிக்னல் போயிடுது"னு கிளம்பி வந்தாரு. வீட்டுக்கு போனதும், டிவி இருக்குற இடம் Wi-Fi access point-க்கு மூன்று அறைகள் தள்ளி, மொத்தம் கீழ் மாடியில்! ஆனா, வீட்டுக்கு வந்தவர் பாக்குறப்ப, சம்சங் வாஷிங் மெஷின் தான் அந்த பிரச்சனையோட வேர்க்காரணம்.
நமக்கு எல்லாம் தெரியும், தமிழ்நாட்டில் ஓட்டல் தங்கும் அனுபவம் எப்படி இருக்கும் என்று! "சார், பேஜர் வாங்க போனேன், ரிசப்ஷனில் தரங்கேன்னு சொல்லுங்க!" என்று வாடிக்கையாளர்கள் கேட்பதும், பணத்தைக் கொடுக்கும்போது ஒரு கை வளைத்து காசு எண்ணிப்பார்ப்பதும் நம்ம ஊரு கலாச்சாரம். ஆனா, அமெரிக்காவில் நடக்கிறதெல்லாம் வேற மாதிரி தான். அந்த ரெட்டிட் நண்பர் ஒரு ஓட்டல் முகப்பணியாளர் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்திருக்கிறார்; அந்த கதையைக் கேட்டா உங்க மூக்கு நெளியுமே!