பள்ளி நாட்கள் என்றால் நமக்கு முதலில் ஞாபகம் வருவது என்ன? நண்பர்கள், விளையாட்டு, சண்டைகள்... ஆனால் அதே நேரத்தில் “யூனிஃபார்ம் கட்டாயம்!” என்று ஆசிரியர்கள் அடிக்கடி சொல்லும் அதிரடி நினைவும் நமக்கு மறக்க முடியாது. யாராவது அந்த உடை விதிகளை முற்றிலும் புறக்கணித்த அனுபவம் உங்களுக்கு இருக்கிறதா? இந்த பதிவில், அப்படிப்பட்ட ஒரு மாணவனின் (இப்போது அவருக்கு எதிர்பார்க்காத உணர்வு மாற்றம்!) சுவாரஸ்யமான உண்மை கதையை பார்க்கப்போகிறோம்.
நம்ம ஊரில் "ஊருக்கு ஒரு சாமி, சாமிக்கு ஒரு பூசாரி"ன்னு சொல்வாங்க. அதே மாதிரி, அரசு அலுவலகம், மருத்துவமனை, பில்லிங் டெபார்ட்மெண்ட் – எல்லாத்திலயும் ஒவ்வொரு வேலைக்காரருக்கும் ஒரு வீட்டுக்காரர் மாதிரி 'கம்ப்யூட்டர்' வாழும். ஆனா, அந்த கணினி காலத்துலயும், ஓரிரு துறைகள் மட்டும் 'ஃபாக்ஸ்' என்ற பழைய பாட்டுக்கு கட்டுப்பட்டு வாழ்ந்து வர்றது நம்ம தமிழ்நாட்டிலும் கிடையாது என்று சொல்ல முடியாது! இப்போ இந்த கதையைப் பாருங்க. அமெரிக்காவுல நடந்தாலும், நம்ம ஊரு அலுவலக அனுபவம் போலவேதான் இருக்கு!
ஒரு அலுவலக ஊழியர் – இவரது முக்கிய வேலை, சட்டப்படி (FOIA, APRA) கேட்கப்பட்ட தகவல்களை, குறிப்பாக மருத்துவ பதிவுகளை விரைவில் அனுப்புறது. இவரோட அடையாளமே – சுறுசுறுப்பா வேலை முடிச்சு வைக்கும் பண்புதான். அந்த வகையில, ஒரு அண்டை மாநிலத்தில் உள்ள சட்டத்தரணி (Lawyer) அவர்களோட கிளையண்டுக்காக மருத்துவ பதிவுகளை கேட்டார். நம்ம ஊழியர் அன்றே அனுப்பிட்டார். பில்லுக்கு அன்றே பணம் வரணும், பதிவுக்கு அன்றே பதில் போகணும் – இவரோட கொள்கை!
பள்ளி நாட்களில் யாருக்கும் தாயார் என்றால் ஒரு ரௌத்திரம், ஒரு அரைச் செல்வம்! "அதிக சர்க்கரை, ஜங்க் ஃபுட் வேண்டாம்" என்ற அம்மா சட்டம் வந்ததும், நம்மில் பலர் கண்டிப்பாக ஏதாவது வழி கண்டுபிடித்து விடுவோம். அப்படித்தான், இந்தக் கதையின் நாயகன் – "ஆப்பிள் ஜூஸ்" குய்யன் வந்தார்!
நண்பனுக்கு அம்மா, பள்ளி கேன்டீனில் இனிப்பு பானங்கள், சோடா எல்லாம் வாங்கக் கூடாது என்று கடுமையாக கட்டுப்பாடு வைத்திருக்கிறார். அப்போ அந்த நண்பர் என்ன செய்தார் தெரியுமா? நமக்கே சிரிப்பே வந்துவிடும்!
நம்ம ஊர்ல வீடு வாடகைக்கு எடுத்துக்கொள்வது, அதிலும் தனியார் உரிமையாளர் என்றால், "இல்லை அண்ணே, இது நம்ம வீட்டுப் பையன் மாதிரி தான், சொல்லுங்க... சரி பண்ணிருவேன்!" என்று தலையிலே கை வைக்கிற மாதிரி தான் இருக்கும். ஆனா, சில நேரம் அந்த உரிமையாளர் கண்ணில் மசாலா புடிச்சா, ஒன்னும் நடக்காது!
இந்தக் கதையைப் பாருங்க. ஒரு நண்பர் ரெண்டாண்டு வருடம் ஒரு தனியார் உரிமையாளரிடம் வீடு வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார். முதல் வருடம் எல்லாம் சரியா இருந்துச்சு. ஆனா, அடுத்த ஆண்டு, உரிமையாளருக்கு என்ன வேணுமோ தெரியல; எதுவும் சொன்னா "சரி பாக்கறேன்"னு சொல்லி, கை கழுவ ஆரம்பிச்சிட்டாராம். மிதமான தண்ணீர் ஓட்டம் சரிக்கட்ட மூணு வாரம் ஆகும், ஹீட்டர் பழுது சரி செய்ய ஐந்து வாரம் பிடிக்கும்! வாசல் கதவு latch செருகி போச்சு, நாலு தடவை வாய்ப்பால் சொன்னாலும் பஞ்சாயத்து நடக்கவில்லை.
நம்ம வீட்டில் எல்லாம் சாப்பாடு, சேவை, அன்பு – இதெல்லாம் ஒரு பெருசா இருக்கு. ஆனா சில சமயம், இல்லறத்தில் நடக்குற காமெடிகளும், சின்ன சின்ன பழிவாங்கல்களும் தான் வாழ்க்கையை ரசிக்க வைக்கும். இப்போ சொல்வது, ஒரு ரெடிட் வாசகர் சொன்ன குடும்ப அனுபவம், நம்ம ஊரு குடும்பங்களுக்கும் கிட்டத்தட்ட ஒத்திருக்குது.
ஒரு வீட்டில் அப்பா, தன்னுடைய பிள்ளைகளிடம் "நான் எல்லாம் உங்களுக்காக தான், நீங்க என்னக்கு கஞ்சம் கூட சேவை செய்ய மாட்டீங்க"ன்னு புலம்புறர். ஆனா அந்த மகள் – சேவை கேக்குற அப்பாவுக்கு, அப்படியே சேவை overload பண்ணி, பழி வாங்குற கதை தான் இது!
“அண்ணே, நீ எவ்வளவு வேலையை முடிச்சிருக்க?” – இது தமிழில் கேட்டாலே நம்மளோட மூளையில் ஒடிக்கிற கேள்வி தானே! எத்தனை பேர் வேலை முடிச்சிங்கன்னு மட்டும் பார்ப்பது, பல நிறுவனங்களிலேயே ஒரு ‘காலம் கடந்த’ வழக்கம்தான். ஆனா, அந்த எண்ணிக்கை மட்டும் தான் எல்லாமா? இல்ல, வேலைக்கு உள்ள அருமை, திறமை, அதோட பலம் இன்னும் முக்கியமல்லவா?
இதோ, ரெடிட்டில் வந்த ஒரு நெட்டிசன் u/WillemJamesHuff அவர்களின் அனுபவம், நம்ம ஊர் அலுவலகங்களில் நடக்கிற சம்பவங்களை நினைவூட்டும் விதத்தில், சிரிப்போடவும், சிந்திப்போடவும் இருக்குது. வாருங்கள், இந்த வேலைப்பழக்கங்களின் கதைபோட ஒரு பயணம் போகலாம்!
"இங்கே போன் நல்லா வேலை செய்யுதுன்னா, அதைக் குறைந்தது இரண்டு வருடம் வைத்துக்கணும்!" – இப்படி ஒரு விதியை உங்கள் அலுவலகத்தில் கேட்டிருக்கீங்களா? அதுவும், புதிய டெக்னாலஜி ஆர்வமுள்ள ஐடி ஊழியர்களுக்குள்ளே, இந்த விதி வந்துச்சுனா? இருந்தாலும், தப்பிக்க ஒரு வழி கண்டுபிடிப்பாங்க தான்!
இந்தக் கதையை வாசிக்க ஆரம்பிச்ச உடனே, நம்ம நண்பர்களோட அலுவலக அனுபவங்கள், பழைய கணினி அல்லது போன் கஷ்டப்பட்ட நாட்கள் எல்லாம் ஞாபகம் வந்துரும். இன்னிக்கு நம்ம பாக்கப் போற கதை, அமெரிக்காவின் ஒரு பெரிய கம்பெனியில் நடந்த உண்மை சம்பவம். ஆனா, இதுல இருக்க கோமாளித்தனம், நம்ம அலுவலகத்திலேயே நடந்த மாதிரி தான் இருக்கும்!
"ஊழியர் வேலை பார்த்தால் போதும், மேலாளர் வேலை பார்த்தா போச்சு!" என்பதற்கு ஒரு கிராண்ட் உதாரணம் தான் இன்றைய நம் கதை. ஆங்கிலத்தில் "Micromanagement" என்று சொல்லும் இந்த விஷயத்தை தமிழில் "பக்குவமான மேற்பார்வை" என அழைத்தாலும், உண்மையில் அது "சுருட்டுவதே" தான்!
நம் கதாநாயகன் ஒரு IT கன்சல்டன்ட். இவரது வேலை – வாடிக்கையாளர்களுக்காக அவர்களது கணினி சிஸ்டம்களை மேம்படுத்துவது, பராமரிப்பது. ஒரு நாளைக்கு ரூ.1,50,000/- (அல்லது $1500) கட்டணம் வசூல் செய்யப்படும் அளவுக்கு இவரது சேவை உயர்ந்தது. எட்டு ஆண்டுகளுக்கு மேல் பழைய வாடிக்கையாளர், எந்தக் குறையும் இல்லை, எல்லாம் பச்சைப் பசேல்!
நம்ம ஊர்ல வீட்டுக்கு விருந்துக்குப் போனாலே, “எங்க இருக்குறது எங்கே?”ன்னு கேட்டா, “அது அங்க தான் டா, யோசிச்சுப் பார்!”னு சொல்லுவாங்க. ஆனா, இந்தத் திருச்சி மருமகன் மாதிரி ஒருத்தர் இருந்தா, ஒரு வீடு இல்ல, சின்ன 'அரசு'வா தான் இருக்கும்! கதையின் நாயகன் – அவருடைய வீட்டுக்குள் நுழையுறதும், ஒவ்வொரு தட்டும், கப்பும், பாட்டிலும் தனி விதி. ஆனா, அந்த விதி உங்களுக்கு தெரியுமா? தெரியாது! ஏனெனில் அது 'பிரேக்' பண்ணும் போது தான் தெரியும்.
“சோறு வைக்குற பாத்திரம் அந்த கேபினெட்டில், ஆனா முன்னாடி வச்சிருக்கக் கூடாது; அது விருந்தினர்களுக்குப் போட்டி!” “நாய் கயிறு வைக்கற இடம் ஒன்னு, காலணி வைக்கற இடம் இன்னொன்னு!” – இப்படித்தான் ஒவ்வொன்றுக்கும் விதி. இந்தக் கதையை கேட்ட உடனே, நம்ம ஊர் பாட்டி சொல்வது போல, “இது வீடு தானே, இல்ல வேற ஏதாவது கோயிலா?”னு கேட்க தோணும்!
“எனக்கு இரண்டு மொழிகள் தெரியும்; ஊதியம் 10% அதிகம்!” – இது உங்களது அலுவலகத்தில் யாராவது சொன்னா, உடனே நமக்கு என்ன தோன்றும்? பக்கத்தில உள்ளவர்களுக்கு வேலை கிடைக்கணும்னா, தமிழ், ஹிந்தி, ஆங்கிலம், கொஞ்சம் மலையாளம், எல்லாம் சொல்லி வாயை அடைத்து விடுவோம். ஆனா, அமெரிக்காவில் நடந்த இந்த சம்பவம், நம்ம ஊரு அலுவலக கலாச்சாரத்துக்கு ஒரு கலக்கலான ஒப்பீடு தான்!
ஒரு வேலைக்காரருக்கு, bilingual (இரண்டு மொழிகள் தெரிந்தவர்) என்றால் 10% ஊதியம் அதிகம் என்று கம்பெனி விதி போட்டிருந்தது. நம்ம கதையின் ஹீரோ, “நான் மொழிகள் கற்கும் கலைஞன் தான், ஆனா எந்த மொழியும் சரியாக பேச தெரியாது” என்று ஆரம்பிக்கிறார். முன்னாடி ஒரு வேலையில, அவரை ஸ்பானிஷ் பேசும் மேனேஜர் மட்டும் வந்து எப்போதும் ஸ்பானிஷ்ல பேசுவாங்க. அவர் ஒருமுறை “பாஸ், தயவு செய்து ஆங்கிலத்தில் பேசுங்க” என்று ஜெர்மன் மொழியில் சொல்லிவிட்டார்!
அந்த மேனேஜர், irony (பரிதாபம்) கூட புரியாமல், “நான் புரியாத மொழியில் பேசினதாக” அவரை கண்டித்தார். நம்ம ஊர்ல இதை “படிக்காத பசங்க, பாஸ் தான் பெரியவர்!” என்று சொல்லி கடைசியில் வேலைக்காரனையே தப்பாக்கிவிடுவாங்க!