வணக்கம் நண்பர்களே! நம்மில் பலர் ஏதேனும் வேலை இடங்களில், குறிப்பாக இரவு நேரங்களில், மர்மமான சம்பவங்களை சந்தித்திருக்க வாய்ப்பிருக்குமே. இரவில் பணியில் இருக்கும்போது இடையிடையே நடக்கும் இந்த விதமான விசித்திரமான சம்பவங்கள் சில நேரங்களில் நம்மை குழப்பத்திலும், பயத்திலும் ஆழ்த்தி விடும். இந்தக் கதையும் அப்படித்தான் – ஒருவரது நேரடி அனுபவம், யாருக்குமே மறக்க முடியாத வகையில் இருக்கிறது.
வணக்கம் தமிழ் நண்பர்களே! ஹோட்டல் முன்பணியாளராக மூன்று ஆண்டுகள் கடந்து வந்த என் வாழ்க்கையில் ஒரு விஷயம் மட்டும் மாத்தி மாத்தி வந்துகொண்டே இருக்கிறது. “இருவர் பெரியவர் + இருவர் பிள்ளைகள்” என்றால் என்ன வகை படுக்கை கிடைக்கும்? இந்த கேள்வி தான்! நம்மூர்ல எல்லாரும் குடும்பமா சேர்ந்து படுக்குறது சாதாரணம்தான். ஆனா, உலகம் முழுக்க வந்த விருந்தினர்களோ, இந்த “ஒரே படுக்கையில் குடும்பமா தூங்கும்” கலாச்சாரத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் போலிருக்கிறது.
நாங்கள் முன்பதிவு செய்யும் போதும், வெளி இணையதளங்களில் கூடும், “இந்த அறை 11 வயதுக்குள் உள்ள பிள்ளைகள் பெற்றோர்களுடன் படுக்கை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்” என்று தெளிவாக சொல்லிருக்கிறோம். படக்கை வகை, அறை புகைப்படங்கள் எல்லாமே காட்டியிருக்கிறோம். ஆனாலும், ஒவ்வொரு நாளும் செக்இனில் வாடிக்கையாளர்கள், “நாங்க நாலு பேருக்காகதான் பதிவு செய்தோம், இந்த ஒரு படுக்கையில் எப்படி நாங்க எல்லாரும் தூங்குவோம்?” என்று வாதம் செய்வது வழக்கம்.
ஒரு ஹோட்டல் என்றாலே, நம் மனதில் பளிச்சென்று வரும் காட்சிகள் – வரவேற்பாளர் சிரித்த முகம், வாடிக்கையாளர்களின் அலட்டல், இரவு நேரம் கண்கள் சிவந்து வேலை பார்ப்பவர்கள்! அதுவும், இரவு வேளையில் தணிக்கை அலுவலர்கள் (Night Auditors) என்றால், அவர்களது வேலை ஒரு பக்கம் ரகசியம், இன்னொரு பக்கம் ரொம்பவே சிரமம்! ஆனால், இந்த வேலைக்கு பின்னால் நடக்கும் காமெடியும், கஞ்சத்தனமும், குழப்பமும் கேட்டால், நம்ம ஊர் டீக்கடையில் கூட இதெல்லாம் பேச மாட்டாங்க!
இன்றைய கதையின் நாயகன் – ஒரு ஹோட்டல் முன்பணியாளர் மேற்பார்வையாளர் (Front Desk Supervisor). இவரது வேலை நேரம் மாலை 3 மணி முதல் இரவு 11 மணி வரை. ஆனால், அவருக்கு இரவில் வேலை செய்யும் தணிக்கை அலுவலர்கள் பற்றிய கவலை அதிகம். ஒருவரை பற்றி மற்ற இருவரிடம் கேள்விகள், சந்தேகம், குறைச்சொல்!
“நம்ம ஊரு விருந்தோம்பல் எல்லாருக்கும் தெரியும். ஆனா, ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் ஒருத்தருக்கு, நாம நல்லவனாக இருக்க நினைச்சாலும் முடியாம இருக்கும்னு சொன்னா நம்புவீங்களா?”
மழை காலத்துல, கடற்கரை ஓரம் ஒரு அழகான boutique hotel-ல FOA (Front Office Associate) வேலைக்கு சேர்ந்ததுல இருந்து நானே அப்படித்தான் ஒரு சிரமம் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன். வாடிக்கையாளர்களுக்கு ஒரு சின்ன சந்தோஷமும் இலவசமா தர முடியாத நிலை. ஏன் தெரியுமா? நம்ம மேலாளர் - "பணம் வந்தால் பாட்டு பாடுவேன்" டைப்!
வணக்கம் நண்பர்களே! நம்ம ஊரு கதைகளில் சும்மா கசப்பும், சரஸ்வதியும், சிரிப்பும் சேர்ந்து வரும். ஆனா இந்த ஹோட்டல் முன்னணி மேசை (Front Desk) ஓர் ஊழியரின் அனுபவம் கேட்டா, “ஐயையோ, இதெல்லாம் நடக்குமா?”ன்னு நம்மளே ஆச்சரியப்பட வைக்கும். நம்ம ஊர்லோட ஹோட்டலில் சுத்தம், மரியாதை, சமயல் வாசனை– இப்படி எல்லாம் எதிர்பார்ப்போம். ஆனா வெளிநாட்டு ஹோட்டலில் நடந்த இந்த ‘ரெட் டவல்ஸ்’ சம்பவம், உண்மையிலேயே கொஞ்சம் கெட்டிக்காரமாகதான் இருக்கு!
நம்ம ஊரில், "அங்க போனாலா போதும், ஓடி வருவாங்க"ன்னு சொல்வது போல, ஹோட்டல் ரிசப்ஷன்ல ஒரு பொதுக் கழிப்பறை இருந்தா என்ன நடக்கும் தெரியுமா? சிலர் நினைப்பாங்க, “ஏன் இல்ல? வருகையாளர்களுக்கும் தெருவில் அலைந்த அப்பாவிகளுக்கும் உதவியா இருக்கும்!” ஆனா, அந்த உண்மை அனுபவம் கொண்ட ஹோட்டல் ஊழியர்களிடம் கேட்டீங்கனா, ரொம்பவே வித்தியாசமான பதில் கிடைக்கும். இங்கே ஒரு பிரபலமான ரெடிட் பதிவு - "Blessing or curse" (ஆசீர்வாதமா சாபமா?) – ஆங்கிலத்தில் வந்த இது, நம்ம தமிழ் பார்வையில், நம்ம ஊர் கலாச்சாரத்தோட, நம்ம சிரிப்போட, சிந்தனையோட உங்களுக்கு!
"ஒரு கிளிக் பண்ணி வாழ்க்கையே குழப்பமாயிட்டதே!" – இது சினிமாவில் வரும் வசனம் மாதிரி தான் இருக்கிறது. ஆனா, பாத்தீங்கனா, நம்ம ஹோட்டல் வேலைக்காரர்களுக்கு இது ரொம்பவே உண்மையிலே நடந்த கதை. நைட் ஆடிட்டர் ஒரு கிளிக் பண்ணி, ராத்திரி தூக்கமும் போச்சு, காலையிலே மெஜாரும் வாரியாச்சு.
"காபி இல்லாம எப்படி காலை ஆரம்பிப்பது?" – இது நம்ம ஊர்ல மட்டும் இல்ல, உலகம் முழுக்கவும் ஒரு பெரிய கஸ்டம் தான். ஆனா, ஹோட்டல் வேலைக்காரர்கள் முகத்தில் வரைக்கும் காபிக்கு இவ்வளவு ப்ரியமா? அப்படின்னு கேக்கிற அளவுக்கு சில வாடிக்கையாளர்கள் 'காபி வீரர்கள்' ஆகி விடுறாங்க!
நான் படித்த ஒரு ரெடிட் கதையில், ஒரு ஹோட்டல் நைட் ஆடிட் பணியாளருக்கு, காலை வேளையில் வரக்கூடிய வாடிக்கையாளர்களின் காபி ஆர்வம் ஒரு பெரிய பிரச்சனையா ஆயிருச்சு. "இலவச காபி இல்ல"னு சொல்லும் போதே, அந்த வாடிக்கையாளர்களின் முகம் – சோகத்துக்கு எல்லை இல்ல!
விடுமுறை காலம் வந்தா, பசங்க கூட குடும்பம் மொத்தமா ஒரு வாடகை வாகனத்தில் போய், முன்பே புக் பண்ணிய ஹோட்டலில் ரூம் எடுத்து சுத்திப் பார்ப்பது எவ்வளவு சந்தோஷமான அனுபவம்! ஆனா, அந்த சந்தோஷத்துக்குள்ளே சில சமயங்களில் சின்ன பாதிப்புகள் வந்துடும். அதுல முக்கியமா – "ஹோட்டல் டாய்லட் புட்டி போச்சு!" இது நம்ம வீட்ல நடந்தா கூட நம்மளே சமாளிக்க சொன்னா பயம் படுறோம், ஆனா வெளிநாட்டுல, ஹோட்டல்ல, அங்க பணிபுரியுறவங்க பேசணும் என்றால்? அது மாதிரியே தான் இந்தக் கதையிலும் நடந்தது.
"சார், எனக்கு இறகு அலெர்ஜி. இது என் உயிருக்கு ஆபத்து!" – ஹோட்டல் முன்பணியாளராக புதிதாக வேலைக்கு சேர்ந்த மூன்றாவது வாரத்தில், இப்படி ஒரு ஆபத்தான குரலை எதிர்பார்த்தேனோ என்று தெரியவில்லை! வாடிக்கையாளர் ஒருவரும் அவர் கொண்டுவந்த பஞ்சுமயிர் துணியும் என் மேசையில் தூக்கி வீசப்பட்டன. நம் ஊரில பாத்தா, யாராவது பொங்கல் காலத்துல மாடுக்கு வேட்டையாட வந்த மாதிரி தான் இருந்தது! ஆனா இது அமெரிக்கா; கலாச்சாரம் வேற, கதை வேற.
சில சமயம், ஹோட்டல் முன்பணியாளர் வாழ்க்கை பக்கத்துல இருக்குற கதை மாதிரி தான் – எப்போ யாரு என்ன டிராமா காட்டுவாங்கன்னு சொல்ல முடியாது. இந்த ஸ்டோரி ரெடிட்-ல (Reddit) ஒருத்தர் பகிர்ந்த அனுபவம்; ஒரே கட்டத்தில் சிரிக்கவும், சிந்திக்கவும் வைக்கும்.